137. A może tak jechać do Świeradowa?

Ostatnimi dniami skupiona byłam na wykonaniu prezentacji multimedialnej dotyczącej uzdrowiska w Świeradowie Zdroju. Kiedy prowadząca zajęcia przydzielała nam poszczególne miejscowości lecznicze, byłam mocno zdziwiona, ponieważ pierwszy raz słyszałam o takim miejscu. Nie chciałam jednak robić niepotrzebnego zamieszania i nie zmieniłam go. W końcu kto powiedział, że osoba z którą bym się zamieniła wiedziałaby więcej niż ja? A z drugiej strony żyjemy w dobie Internetu i w kilka minut możemy wyszukać interesujące nas wiadomości.

Długo zastanawiałam się jak ugryźć temat, jednocześnie trzymając się wytycznych podanych na zajęciach. Bo oprócz przedstawienia profilu leczniczego uzdrowiska musieliśmy przedstawić propozycje spędzenia jednego dnia w miejscowości, z uwzględnieniem nie tylko zabiegów leczniczych, ale także atrakcji, jakie nas czekają w miejscowości i jej okolicy. Wbrew pozorom trudny temat zważając na fakt, że nawet nie wiedziałam gdzie ten cały Świeradów Zdrój się znajduje.

Z powodu chronicznego braku czasu do pracy zabrałam się dopiero w piątkowe przedpołudnie. Nie lubię robić niczego na ostatnią chwilę, a w weekend miałam jeszcze całodniowe zajęcia w szkole policealnej. Ale i tak najpierw przez trening, a następnie przez wyjazd na wystawę budowli z klocków LEGO nie zdążyłam wszystkiego zrobić i wczoraj kończyłam i dopracowywałam całą prezentację. Na szczęście większą część pracy, w tym wyszukanie odpowiednich informacji i zdjęć, wykonałam w piątek.

Osobiście nie jestem zwolenniczką prezentacji multimedialnej, która na slajdach ma przesyt informacji. Dlatego z reguły stawiam na hasła - klucze, najlepiej w formie graficznej. Korzystam z PowerPointa 2007, w którym można wstawić tzw. SmartArt. Polubiłam tą funkcję, gdyż zapewnia ciekawe opcje przedstawienia treści w formie list, procesów, cykli, hierarchii, relacji, piramid oraz macierzy. Lubię też korzystać z diagaramów i tabeli, chociaż tym razem nie były mi potrzebne. Poza tym zdjęcie, rysunki, grafiki, ClipArty. Zdecydowanie wolę wstawić ciekawy, a nawet śmieszny rysunek, niż nudny tekst. Oczywiście jak trzeba, to wstawiam dłuższy tekst, ale staram się ograniczyć to do minimum.

Czytając informacje o Świeradowie Zdroju z każdą chwilą wiedziałam o nim coraz więcej. I chociaż jest to małe miasteczko, to z całą pewnością nie można go nazwać zapyziałą dziurą. Tamtejsze wody zdrojowe były znane już w XVI wieku. Nie na darmo jest więc nazywane perłą dolnośląskich uzdrowisk. Posiada aż cztery szpitale uzdrowiskowe, w tym jeden dziecięcy, które leczą takie schorzenia jak: choroby reumatologiczne, narządu ruchu, układu krążenia oraz ginekologiczne. Na terenie uzdrowiska znajduje się też pijalnia wód mineralnych. A po zabiegach możemy udać się na zwiedzanie miasta. Przez miejscowość przechodzi aż 9 szlaków turystycznych (po 3 czerwone, zielone i niebieskie), jest także rajem dla amatorów narciarstwa, ponieważ przy jednym z hoteli działa wyciąg narciarski. Ciekawym przeżyciem będzie z całą pewnością odwiedzenie Mini Muzeum Szachów z kolekcją szachownic, pionków oraz literatury na temat królewskiej gry. Jednak prawdziwą gratką jest tzw. "Czarci Młyn", w którym można zobaczyć jak wypieka się chleb oraz technologię do tego potrzebną. Poza tym w rynku znajduje się kilka urokliwych kamienic.

Prezentacja, chociaż z powodu moich kłopotów z wymową najdłużej przedstawiana, zakończyła się gromkimi brawami grupy oraz wykładowcy. Co ciekawe, choć przede mną były 3, to dopiero ja dostałam brawa. To miłe, bo jednak człowiek ma wrażenie, że jest częścią jakiejś społeczności, która akceptuje go takim, jaki jest. Chyba przedmiot zowiący się turystyka uzdrowiskowa mam już zaliczony. Tylko nie wiem na jaką ocenę.

A swoją drogą robiąc prezentację przypomniały mi się czasy drugiego roku studiów licencjackich z zarządzania w fizjoterapii i sporcie osób niepełnosprawnych, kiedy robiłam coś podobnego na zajęcia z badań marketingowych. Było się wtedy młodym i pełnym planów na przyszłość. Tylko szkoda, że rzeczywistość zweryfikowała je tak, a nie inaczej...

136. Powrót do krainy dzieciństwa

Od kilku lat co jakiś czas w pewnych polskich miastach pojawia się niezwykła wystawa budowli z klocków Lego. Przez ostatnie dwa miesiące gościła ona w stolicy województwa w którym przyszło mi mieszkać, czyli Katowicach, a konkretniej w Galerii Katowice znajdującej się przy głównym Dworcu Kolejowym. W dzieciństwie bardzo lubiłam budować różne rzeczy z niewielkich klocków. Pamiętam jak w pewne wakacje zbudowaliśmy z kuzynem całe miasto. A potem przez kilka dni bawiliśmy się w organizację w nim życia.

Ponieważ wystawa dobiega do końca postanowiliśmy z dwójką moich kolegów jeszcze z czasów szkoły podstawowej i gimnazjum, wybrać się na nią. Towarzyszył nam braciszek jednego z nich - 10 letni Jasio. Z racji tego, że Janek porusza się na wózku, jego brat, Przemek wreszcie udowodnił nam wszystkim, że nie jest niedzielnym kierowcą. Zawsze lepiej podjechać własnym autem, niż tłuc się autobusem. Wybraliśmy wejście o godzinie 20, ponieważ wtedy bilety były najtańsze. Zaś Przemek z Jasiem weszli za darmo - zgodnie z regulaminem dzieci niepełnosprawne wraz z opiekunem nic nie tracą.

Za bramkami czekały na nas gablotki, za którymi mogliśmy zobaczyć najróżniejsze budowle mieszczące się za szklanymi gablotkami. Kolejną niespodzianką była wysokość gablotek - wszystkie były tak niskie, że siedzący w wózku Jasiu mógł bez problemu wszystko zobaczyć. Budowle były naprawdę misternie wykonane, ale dzięki temu cieszyły ludzkie oko. Zresztą sami zobaczcie:

Interaktywne wesołe miasteczko - kilka obiektów było wprawianych w ruch, dzięki naciśnięciu odpowiedniego przycisku

Coś co Lolek lubi najbardziej, czyli odwzorowanie życia w mieście

Statua wolności

Szara codzienność PRLu

Interaktywne pociągi

Kilka ważnych światowych budowli w jednym miejscu

Kunszt i profesjonalizm

CK Dezerterzy

Star Destroyer z "Gwiezdnych wojen"

Kto powiedział, że św. Mikołaja można zobaczyć tylko w grudniu?

13 grudnia 1981 rok

Wioska indiańska

Stadion Narodowy

Forum Romanum

A tu to chyba nie ma co wyjaśniać

Osobiście wystawa bardzo przypadła mi do gustu. Zaskakujące dla mnie było stworzenie niektórych modeli interaktywnymi. Po naciśnięciu odpowiednich przycisków wesołe miasteczko ożyło, pociągi zaczęły jeździć po wyznaczonych trasach, dźwig podnosił ładunek w górę i w dół, a także zmieniała się kolorystyka podświetlanych gablotek. Jasio był zauroczony robotami uruchamianymi za pomocą przystawienia dłoni do odpowiednich punktów na szklanej gablocie. Rafał z Przemkiem zaś zachwycali się modelami samolotów i samochodów. Mnie spodobał się model miasta z PRLu oraz stanu wojennego, scenka przedstawiająca życie na dzikim zachodzie, a także ogromny pomnik najwyższego człowieka świata - Roberta Wadlowa. Nie mogliśmy przejść obojętnie obok makiety rodem z Avatara, czy Indiany Jonesa. Wszystko było kunsztownie wykonane, z ogromną precyzją, a zarazem realizmem. Cieszyło oko zarówno tych dużych, jak i małych.

Trochę obawialiśmy się z chłopakami tłumów, na szczęście o tej porze nie było zbytnio zwiedzających. Dzięki temu Jasio spokojnie mógł wszystko dokładnie obejrzeć. A robił to naprawdę z otwartą buzią. Jedyne co mu nie pasowało to makiety typowo dziewczęce - typowy mężczyzna.

Do domu wróciliśmy przed godziną 22. Ciekawa jestem gdzie tym razem pojedzie wystawa. W każdym razie nie żałuję, że na nią pojechałam. Doskonały sposób na zrelaksowanie się. A jednocześnie powrotu do czasów, kiedy samemu bawiono się małymi klockami rodem z Danii. 

135. Kiedy odchodzi skrawek historii...

Nikt nie jest wieczny. Czasami jednak ma się wrażenie, że dana osoba, najczęściej już wiekowa, będzie żyła wiecznie. Tak było w przypadku papieża Jana Pawła II.

Ale wczoraj odszedł od nas Wielki, aczkolwiek skromny człowiek, którego biografią i doświadczeniem życiowym można by obdarzyć kilka osób. Zupełnie niespodziewanie odszedł od nas wielki polski patriota, Władysław Bartoszewski. 

Kiedy czyta się jego biografię, trudno nie odnieść wrażenia, że ma się przed sobą kawał porządnej biografii. Bo oto ma się przed sobą życiorys człowieka, który chociaż dorastał w wolnej Polsce, to jednak przeszedł przez piekło obozu koncentracyjnego w Oświęcimiu, następnie wstąpił do Armii Krajowej i walczył w Powstaniu Warszawskim. W tym samym czasie włączył się w działanie Rady Pomocy Żydom "Żegota", gdzie działał do wybuchu powstania. Po wojnie był wielokrotnie internowany. Pełnił wiele ważnych funkcji w naszym kraju, był m.in. ministra spraw zagranicznych w rządzie Józefa Oleksego, a także Jerzego Buzka. Ponadto zasiadał w Senacie IV Kadencji, a także został powołany w 2007 roku przez Donalda Tuska na stanowisko sekretarza stanu w Kancelarii Prezesa Rady Ministrów, a także pełnomocnika Prezesa Rady Ministrów do spraw dialogu międzynarodowego. Współpracował też z obozem koncentracyjnym w Auschwitz - Birkanau, Komisją Historii i Kultury Żydów działającej przy PAU, Radą Ochrony Pamięci Walk i Męczeństwa, czy też Radą Centrum Twórczości Narodowej. Za swoją działalność został uhonorowany m.in. Krzyżem Walecznych, medalem Sprawiedliwym wśród Narodów Świata, Orderem Odrodzenia Polski, a także najwyższym polskim odznaczeniem, jakim jest Order Orła Białego. Pomimo pełnionych funkcji i otrzymanych odznaczeń pozostał sobą, skromnym, potrafiącym żartować z siebie człowiekiem do końca głoszącym prawdę o historii kraju, w którym się wychował. Jeszcze w minioną niedzielę, 19 kwietnia, przemawiał pewnym, mocnym głosem podczas uroczystości związanych z 72 rocznicą wybuchu powstania w getcie żydowskim w Warszawie. Pięć dni później jego dusza dołączyła do tych, którzy wtenczas zginęli.
Odeszła znowu jakaś część tych, na których oczach tworzyła się historia najnowsza naszej ojczyzny.

I jeszcze na koniec kilka cytatów pana Bartoszewskiego:

1.     O lekarzu świadczy opinia chorych, o nauczycielu - uczniów. A o człowieku posługującym się zawodowo piórem - czytelników.
2.     Debiutowałem jako dwudziestoletni dziennikarz w katolickiej prasie w podziemiu niepodległościowym w latach II wojny światowej, a mając lat dwadzieścia dwa - także w prasie Armii Krajowej. Pracuję więc piórem już prawie sześćdziesiąt pięć lat.
3.     Napisałem sporo rzeczy lepszych i gorszych, ale źródłem prawdziwej satysfakcji jest dla mnie to, że nie muszę się niczego, co napisałem, wstydzić albo marzyć, aby zapadło się pod ziemię.
4.     Jak się ktoś urodził człowiekiem, to łatwiej mu jest być człowiekiem, niż stać się świnią.
5.     Warunkiem wiarygodnego dialogu jest bycie sobą, dlatego że nasi rozmówcy wyczuwają, czy reprezentujemy samego siebie, czy stosujemy elementy retoryki i gry, czyli taktykę. Oczywiście taktyka jest ogólnie przyjętą praktyką, nie może jednak dominować nad sprawą i dobrą wolą.
6.     Należymy do kręgu kulturowego, którego najważniejsze pojęcia etyczne są ukształtowane przez chrześcijaństwo. Czyli nie zrzucamy starców ze Skały Tarpejskiej, szanujemy dzieci.
7.     Ktoś to przecież powinien zrobić, znak zapytania. Ktoś powinien reagować, znak zapytania. Ktoś powinien się przeciwstawić, znak zapytania. Ktoś powinien protestować, znak zapytania. Ja sobie też zadawałem takie pytania, sam. I znajdowałem taką odpowiedź - jeżeli ktoś, to dlaczego nie ja.
8.     Kocham moich rodaków, choć doprowadzają mnie do cholery.
9.     Jeśli polityka ma polegać na wielkim kłamstwie, to ja będę mówił, że do Oświęcimia wpakowali mnie Francuzi.
10.     Jeśli panna nie jest piękna i posażna, to powinna być choć sympatyczna, a nie nabzdyczona.
11.     Największym problemem Polski jest zły stosunek do samego siebie: podejrzliwość, kłótliwość, swarliwość, nienawiść, kompleksy, brak pewności siebie i negatywny stosunek do własnej historii, i aby jeden drugiemu mógł dojechać dobrze, gotów jest przy okazji popełnić samobójstwo.
12.     Inteligent tym się różni od nieinteligenta, że nie obraża się o żarty, rozumie żarty i lubi żarty.
13.     Po co twarz ludziom, którym patrzą tylko na ręce.
14.     Nie wierzcie zegarom - czas wymyślił je dla zabawy.
15.     Warunkiem wiarygodnego dialogu jest bycie sobą, dlatego że nasi rozmówcy wyczuwają, czy reprezentujemy samego siebie, czy stosujemy elementy retoryki i gry, czyli taktykę. Oczywiście taktyka jest ogólnie przyjętą praktyką, nie może jednak dominować nad sprawą i dobrą wolą.
16.     Kto gardzi ludźmi, obojętnie, z powodów wyznaniowych, z powodów rasowych, z powodu ksenofobii wobec kogokolwiek, wobec ludzi pochodzenia ukraińskiego, białoruskiego, rosyjskiego, niemieckiego, żydowskiego - ten przede wszystkim gardzi sobą.
17.     Ludzie wychowywani w latach 40. nie wiedzieli, że żyją w Polsce numer dwa. Ci, którzy umierali w Katyniu, też nie ginęli za numerki, tylko za swoją ojczyznę.
18.     Jeżeli będziemy tylko krzyczeć o Polsce, to może wychylić się Pan Bóg z płonącego krzaka i zapytać, jaka ma być ta Polska.

134. Coś się dla nich kończy, a coś zaczyna

Pamiętam jak równo sześć lat temu ostatni raz szłam do mojego liceum, aby odebrać świadectwo z ocenami na koniec szkoły średniej. Dzień wcześniej byłam w Urzędzie Miasta, gdzie najlepsi uczniowie (czyli ci, którzy zakończyli swoją edukację świadectwem z czerwonym paskiem) otrzymali od władz miasta listy gratulacyjne oraz wieczne pióra na szczęście. Paradoksem było, że maturę pisałam na komputerze, a pióro do dzisiaj leży nieużywane na półce. Pamiątka jest jednak zawsze pamiątką. Ponadto kolejny raz udowodniłam, że bycie osobą niepełnosprawną nie musi wpływać na obniżeniu poziomu zdobywanej wiedzy. W liceum obowiązywał mnie bowiem taki sam zakres materiały, jak moich sprawnych kolegów i koleżanek. Wszak po trzech latach chciałam jak oni zasiąść nad arkuszami maturalnymi, a w konsekwencji kształcić się dalej na studiach. Nazajutrz, 24 kwietnia 2009 roku, w godzinach popołudniowych odbyło się uroczyste pożegnanie grupy absolwentów kształcących się w latach 2006 - 2009. Ponieważ pogoda zbytnio nie dopisała, zakończenie odbyło się najpierw w sali gimnastycznej, a następnie już w klasach. Było to 6 klas o różnych profilach, w tym nasza - ogólnokształcąca, w sumie prawie 250 uczniów. Wśród nich 21, którzy uzyskali średnią przynajmniej 4,75 i ocenę bardzo dobrą ze sprawowania. Wśród tych 21 znalazłam się i ja. Ostatni raz dyrekcja i wychowawca uścisnęli mi dłoń gratulując uzyskanych wyników, ostatni raz widzieliśmy się z klasą i nauczycielami w takim składzie. Dzisiaj wiem, że nawet gdybyśmy zorganizowali spotkanie klasowe, niektórych na nich zabraknie... Wyszliśmy ze szkoły ze świadomością, że za tydzień wrócimy do niej zdawać jeden z najważniejszych egzaminów w naszym życiu, a jednocześnie że piękny czas beztroskiej młodości bezpowrotnie nam minął. Czekała nas dorosłość, większość z nas poszła na studia.

Dzisiaj tą samą chwilę przeżywają uczniowie zdający w tym roku maturę. Tak się składa, że mieszkam w sąsiedztwie jednego z miejskich liceum (innego, niż ja chodziłam) oraz technikum. Widziałam idących po południu na zakończenie roku szkolnego absolwentów. Odświętnie ubrani, z poważnymi minami dorosłych ludzi. Kończą jakiś etap swojego życia, a jednocześnie od października część z nich wkroczy w jego nowy etap - zostaną studentami. Mam nadzieję, że w przyszłości spełnią swoje marzenia i pójdą obraną przez siebie drogą. Jestem też dumna z tego, że tak wiele moich przyjaciół z Wspólnoty parafialnej uzyskało świadectwo z wyróżnieniem. To najlepszy dowód, że wiara z nauką wcale nie musi konkurować, a nawet mogą iść ze sobą w parze.

133. Niezwykłe świadectwo o niezwykłym koledze z młodości

Kilka dni temu napisałam o "Titanicu" jako jednym z moich zainteresowań. Na szczęście nie jedynym. Kiedy w 1999 roku stałam na placu w Sosnowcu, gdzie lada chwila miało nastąpić spotkanie zgromadzonych ludzi z papieżem Janem Pawłem II, a kilka dni później w niewielkich Wadowicach, nie wiedziałam, że w ten sposób zacznie się moja niezwykła przygoda z niezwykłym człowiekiem, która będzie się za mną ciągnąć nawet po jego śmierci. 

Nie będę dzisiaj skupiać się na mojej historii z Karolem Wojtyłą, bo jest ona dosyć długa. Chciałabym natomiast opowiedzieć Wam o dzisiejszym sympozjum w którym miałam przyjemność brać udział. A swoją drogą to dziwne, jak dotąd nie brałam udział w ani jednym, a tutaj nagle trzy w ciągu tygodnia. Sympozjum miało nazwę "Po Jego śladach... święty Jan Paweł II inspiracją dla artystów" i było organizowane przez naszą uczelnianą bibliotekę.

Nie będę ukrywać, że bardzo się ucieszyłam, że będzie takie spotkanie i z niecierpliwością czekałam na dzisiejszy dzień. Co prawda wcześniej poszłam na planowe zajęcia z architektury i sztuki sakralnej, ale historię kościoła już sobie podarowałam. Zresztą już z architektury się urwałam, ponieważ bardzo byłam ciekawa co ma do powiedzenia autor wystawy w holu gmachu biblioteki, pan Czesław Dźwigaj, artysta rzeźbiarz z ASP w Krakowie. Otóż w ciekawy sposób przybliżył nam niektóre pomniki Jana Pawła II w Polsce. Trochę zasmuciła mnie wiadomość, że zamienili wykłady i pan Adam Bujak, artysta fotografik, którego albumy mam na półce miał już wykład, bo to była kolejna osoba, której chciałam szczególnie wysłuchać. Na szczęście wśród referentów była jeszcze jedna perełka, na której szczególnie mi zależało.

"Kiedy byliśmy w piątej gimnazjalnej, graliśmy Antygonę Sofoklesa. [Antygona - Halina, Ismena - Kazia, mój Boże]. A ja grałem Hajmona." - Jan Paweł II, Wadowice 16 czerwca 1999 rok

Pamiętam jak tysiące ludzi zgromadzonych na placu przed wadowicką Bazyliką wybuchnęło entuzjazmem słysząc te słowa. I oto po 16 latach od usłyszenia tych pamiętnych słów moim oczom ujawniła się osoba grająca Antygonę - pani Halina Kwiatkowska, znajoma Karola Wojtyły z czasów ich młodości. Razem grali w szkolnym teatrze amatorskim, później w Teatrze Raspondycznym założonym przez Mieczysława Kotlarskiego, razem przez pierwszy rok studiowali na polonistyce na UJ. Czas zaczął się cofać, a słuchacze przenieśli się najpierw do międzywojennych Wadowic na wiosnę pachnących kwitnącym bzem, a następnie do urokliwego Krakowa. Co ważne, pani Helena nie przynudzała, a snute przez nią wspomnienia roznosiły się po panującej w sali ciszy. Podkreślone zostało, że Wojtyła po wyborze na papieża pozostał sobą, kolegą, który niezwykle chętnie przyjmował całą swoją maturalną ekipę zarówno w watykańskich apartamentach, jak i kurii metropolitarnej, kiedy przybywał z pielgrzymkami do kraju. Podczas ostatniego spotkania nawet żartował, że z nich wszystkich tylko on nie jest na emeryturze.

Chociaż ze wszystkich przemówień to było najdłuższe, to jednak niosło najbardziej autentyczne przesłanie. Najlepszym tego dowodem były owacje na stojąco, co przytrafiło się tylko jej, a także najserdeczniejsze życzenia z okazji zbliżających się urodzin. Tak bardzo człowiek by chciał, aby tacy ludzie żyli jak najdłużej, dając autentyczne świadectwo życia Karola Wojtyły. A jednocześnie jest się świadomym jak mało w tej kwestii od nas zależy...

Prawdziwa dama dająca prawdziwe świadectwo