182. Tour de nerwy

Po raz kolejny na trasie kolarskiego wyścigu Tour de Pologne znalazło się moje miasto. Co więcej, to właśnie w nim był finisz drugiego etapu sportowych zmagań. Dekoracja, bannery na barierkach przy linii tramwajowej, specjalnie ustawiona scena i pomieszczenie dla obsługi, podium dla zwycięzców, promocja dla miasta, uśmiechnięte hostessy... Wszystko ładnie i pięknie, tylko dlaczego w tym całym przedsięwzięciu najmniej pomyślało się o przeciętnym Kowalskim, który nie ma samochodu, a chce wydostać się z miasta? Z informacji zamieszczonych na stronie urzędu miasta wynikało, że ruch na głównej ulicy zostanie wstrzymany dopiero od 11. Ucieszyłam się, ponieważ praktyki mam w Katowicach dopiero od 9. Dlatego zaplanowałam tradycyjnie przed 8 wsiąść w autobus do Katowic. Jednak kiedy doszłam do przystanku okazało się, że ostatni autobus odjechał... godzinę wcześniej. KZKGOP co  prawda wywiesiła lakoniczną informację, ale że Lolek do gigantów nie należy, więc jej nie doczytał. No nic, puściłam się biegiem na stację kolejową. Po drodze dowiedziałam się, dlaczego ruch do Katowic został wstrzymany tak wcześnie, co przestało mnie już dziwić:

Ekipa montażowa za wcześnie przyjechała i zdezorganizowała zamierzone plany. Ale z drugiej strony musieli wyrobić się przed "Nutellą mini Tour de Pologne". Na szczęście akurat jechał pociąg do Katowic, więc nie było źle. Co prawda serce zaczęło mi mocniej walić, kiedy zobaczyłam stację końcową(po prostu pomyliłam dzielnice Katowic), okazało się jednak, że jest ona właściwa. Potem już tylko musiałam przejść się na odpowiedni tramwaj i już byłam na miejscu. Spóźniłam się zaledwie 5 minut, ale w tej sytuacji było to całkowicie zrozumiałe. Wracałam też pociągiem. Nasz dworzec daje dużo do życzenia, szczególnie jeśli chodzi o perony, jednak raz na jakiś czas da się przeżyć. Myślałam że pociągi będą normalnie kursować, tym czasem mieliśmy przymusowy, półgodzinny postój w Sosnowcu, ponieważ trasa wyścigu biegła przez jedno z przejazdów kolejowych. Reakcja konduktora - K... mać! To co oni ścigają się po torowisku? Ja rozumiem, że zamknęli ulice, bo kolarze po nich jadą, ale żeby wstrzymywać pociągi? - bezcenna. Tym sposobem z sporym opóźnieniem dotarłam do stacji docelowej. Zdążyłam jakimś cudem jeszcze wstąpić do banku po pieniądze, dziwnym trafem nie było w nim ludzi, a że byłam w centrum, to poszłam pooglądać sobie kolarskie zmagania. Akurat kończyli okrążać pierwszą pętlę. Czyli jeszcze mieli przed sobą cztery. Usadowiłam się w dogodnym miejscu, z którego wszystko widziałam zarówno na żywo, jak i na ustawionym telebimie. Na ostatnim okrążeniu emocję wzięły górę. Wszyscy czekali na peleton, a tutaj na mecie pojawiło się raptem... kilku zawodników. Gdzie reszta? Jednak zerkając na telebim wszystko okazało się jasne, dosłownie tuż przed metą, podobnie jak kilka lat temu doszło do kraksy. I znowu nerwy, czy ktoś nie ucierpiał. Oj, coś Dąbrowa nie lubi tych kolarzy.  A może znak, że tego typu impreza nie powinna się u nas odbywać?

Mój artykuł o wyścigu na portalu wiadomości24 -> http://www.wiadomosci24.pl/artykul/final_72_wyscigu_tour_de_pologne_radosc_i_lzy_334833.html

181. Miasto ruin

Co tu dużo pisać, to trzeba po prostu zobaczyć:

1 sierpnia 1944 - 1 sierpnia 2015

Czy na pewno pamiętamy?

180. Niezwykła wycieczka do sierpnia 1944 roku

Filmów, które ukazywały Powstanie Warszawskie było wiele. Jednak scenariusze do nich napisali reżyserzy, którzy bardziej lub mniej ubarwili swoją wizję. Jedni coś do niego dodali, drudzy wyidealizowali. I chociaż moja wiedza historyczna opiera się głównie na książkach, to jednak czegoś mi w nich brakowało. Realizmu? Tragizmu sytuacji? A może pokazania normalnego życia ówczesnych ludzi? Sama nie wiem. 

Dzisiaj z okazji jutrzejszej rocznicy wybuchu Powstania Warszawskiego, Telewizja Polska wyemitowała film, który powstał z nakręconych w czasie jego trwania ujęć. Dzięki nowoczesnej komputeryzacji możliwe było nadanie ciemno-białemu filmowi kolorów. Co więcej, cały sztab ludzi pracował nad tym, aby chociaż w części odczytać z ruchu warg wypowiadane kwestie. Głosy powstańcom podkładała plejada polskich gwiazd, m.in. Agnieszka Kunikowska, Jacek Czyż, Mirosław Zbrojewicz, Ewa Kania, czy też Tomasz Bednarek. Raj, przynajmniej dla moich uszów. No i mogłam obejrzeć jak wyglądało codzienne życie w ciągu tych 6 dni. Bo przecież powstanie to nie tylko walki na froncie. To też troski i zmartwienia prostych ludzi, śluby, porody, pogrzeby, pływanie żołnierzy w Wiśle, zabawy dzieci, które chociaż w ten sposób chciały odepchnąć od siebie widmo toczonych wokół siebie walk. Szczególną uwagę zwróciłam na narrację "operatorów" powstańczej kamery - Karola i Witka(głosy Michała Żurawskiego oraz Macieja Nawrockiego), którzy w zabawny sposób starali się komentować otaczającą ich rzeczywistość. Oczywiście tutaj pałeczka należała do reżysera, ponieważ prawdopodobnie nigdy nie dowiemy się, czy rzeczywiści operatorzy kamer coś mówili, niemniej wybrnął z tego obronną ręką. Starszy, Karol, nie raz informował Witka, co ma robić, a co nie, niejednokrotnie ratując mu życie. 

A tuż po "Powstaniu Warszawskim" obejrzałam symulację Warszawy po Powstaniu zrobioną komputerowo z lotu ptaka. Po raz kolejny w mojej głowie pojawiła się myśl, jak po takich zniszczeniach udało się odbudować naszą stolicę? Ile potrzeba było determinacji w ludziach, aby dosłownie podnieść ją z gruzów?

Warto było zrezygnować z obejrzenia części "Harrego Pottera i czary ognia". Wszak Powstanie Warszawskie jest częścią historii naszego kraju. Coraz mniej osób biorących w nim udział żyje. Dlatego ważne jest, aby powstało jak najwięcej tego typu filmów.

179. Roczek

No i stało się. Dokładnie rok temu na blogu została opublikowana pierwsza notatka. Przez ostatnie 366 dni opublikowałam ich blisko 186, czyli średnio jedną na dwa dni. 186 notatek zaskutkowało 234 komentarzami, a czego większość jest autorstwa odwiedzających mnie osób. Blog doczekał się prawie 18 tysięcy odsłon. 

Co się złożyło na jego treść? Przede wszystkim moje życie, jako osoby niepełnosprawnej ruchowo. Ten rok był niezwykle dla mnie intensywny, a wszystkie znaki na niebie i ziemi mówią, że przyszły będzie jeszcze bardziej. Na bieżąco starałam się zamieszczać bliskie mi sprawy, takie jak studia, szkoły policealne, klub sportowy. Chciałam też otworzyć drzwi do mojego świata, do moich marzeń i pragnień. Pokazać, że niepełnosprawni też potrafią uczestniczyć w życiu społecznym. Trzeba tylko tak niewiele zrobić - zaufać im. To trudne, ale jakże ważne. Dzięki blogowi poznałam też wiele wspaniałych osób, które niejednokrotnie podtrzymały mnie wirtualnie na duchu. Wiele chciałabym poznać w realu. Czy mi się uda? Kto to wie?

Dziękuję wszystkim odwiedzającym za wejście na stronę. Nie wiem, czy ktoś skorzystał z tego co tutaj piszę. Ale jeżeli chociaż jeden pełnosprawny zaczął myśleć "trochę inaczej" o nas, niepełnosprawnych, to bardzo się z tego cieszę. Na koniec zapraszam wszystkich na skromny wirtualny torcik urodzinowy. Częstujcie się kochani, śmiało :)

178. Gorliwość nie zawsze popłaca, czyli o zakończeniu pewnego etapu w życiu

Udałam się dzisiaj na moją byłą uczelnię, w celu wypełnienia zaświadczenia o średniej uzyskanej za studia licencjackie. Co prawda mam mieszane uczucia związane z katowickim AWFem, a po otrzymaniu listu z wiadomością o skreśleniu z listy studentów postanowiłam nie przekraczać progu tej uczelni, to jednak sytuacja życiowa zmusiła mnie do schowania ambicji do kieszeni i jednak udać się do niej. Bądź co bądź licencjat dobrze wspominam, mimo że z nauką bywało różnie. Jeszcze wczoraj sprawdzałam na stronie wydziału, czy dziekan będzie dzisiaj dostępny, wszak jego podpis był niezbędny do zaświadczenia. Był! To się naprawdę rzadko zdarza, dlatego byłam podwójnie zadowolona. Wystarczyło tylko wydrukować jedną stronkę i podjechać rano do Katowic. Wyjątkowo szczęśliwa jechałam na uczelnię. Weszłam do dziekanatu pytając się o doktora H, a jednocześnie pokazując karteluszkę. Skierowano mnie do pokoju 219. Poszłam. Przed pomieszczeniem czekałam dobre 40 minut - ktoś omawiał z wykładowcą swoją pracę licencjacką/magisterską/doktorancką(?). Ok. doczekałam się. Wchodzę do pokoju kierując się stwierdzeniem, że do odważnych świat należy. Doktor mnie poznał, nawet ucieszył się na mój widok. Ale na kartki już nie. I wysłał mnie do dziekanatu, aby tam ją wypełnili. Ku mojemu zaskoczeniu zrobili to od ręki, bez zbytniego marudzenia. A pamiętam jak jeszcze kilka lat temu na pytanie "Co chcielibyście zmienić na uczelni", całym chórem potrafiliśmy odpowiedzieć: "Panie w dziekanacie!". A tutaj taki szok w pozytywnym tego słowa znaczeniu. I okazało się, że gdybym nie była taka gorliwa w interpretacji zapisku "podpis dziekana", to załatwiłabym całą sprawę o wiele szybciej. Tym bardziej, że dziekan nie ma średnich studentów z ostatnich 5 lat. Na szczęście ja wiedziałam, że wynosiła ona jedyne 4,05. I taką mi wpisali. W trzy minuty :). Na szczęście z opowieści pań z dziekanatu wynika, że nie tylko ja jestem takim gagatkiem, co nieco mi ulżyło. A potem udałam się na praktyki. Ale to już temat na osobny post. Wychodząc z uczelni zdałam sobie sprawę z tego, że zostawiam za sobą pewną część swojego życia. Ale tak to już jest, że czasami trzeba z czegoś zrezygnować, żeby pójść do przodu. Mam tylko nadzieję, że uda mi się spełnić niektóre z moich marzeń. Staram się stawiać cele realne do osiągnięcia. Ale czasami potrzeba do tego nie tylko wytrwałości...