213. Sześć lat temu o tej samej porze...

Nasz kalendarz charakteryzuje to, że jest cykliczny, to znaczy układ dat w poszczególnych dniach tygodnia jest taki sam co jakiś czas. Bo co prawda w każdym kolejnym roku dana data przesuwa się o jeden dzień, a w przypadku lat przestępnych o dwa, to jednak w pewnym momencie nasze urodziny przypadną w tym samym dniu, co jakiś czas wcześniej.

Taki sam układ jak w tym roku miał też rok 2009. Był to dla mnie bardzo ważny rok, ponieważ zdałam w nim w sumie zadziwiająco dobrze maturę i dostałam się na studia, co oznaczało dla mnie wkroczenie w nowe, dorosłe życie. Co prawda osiemnastkę skończyłam rok wcześniej, jednak w liceum byłam jeszcze nieporadnym pisklaczkiem, bojącym się wszystkiego i wszystkich. Może gdybym była bardziej odważniejsza, to studiowałabym wymarzone dziennikarstwo albo matematykę. Tymczasem wylądowałam na zarządzaniu w fizjoterapii i sporcie osób niepełnosprawnych. Bo tam wedle szkolnej pani pedagog i mojej wychowawczyni miało mi być najlepiej. Sama nie wiedziałam czego mam się spodziewać po tym kierunku. Lubiłam i dalej lubię sport chociaż bardziej w formie czynnej niż biernej. Lekka atletyka, pływanie, narty - to mój żywioł. W sumie to studia w jakiś sposób nawiązywały do niego, ale czy na pewno?

Pamiętam, że 30 września, w środę, był dzień organizacyjny - szkolenie bhp, zebranie z dziekanem. Cieszyłam się, a jednocześnie czułam niepokój. A po powrocie do domu, w ramach relaksu, zaczęłam czytać książkę. Pamiętam też, że wieczorem długo myślałam jak to będzie. Czy uda mi się utrzymać poziom? Czy znajdę bratnie dusze? Czy znowu będę popychadłem, czy też nie? Na szczęście na licencjacie trafiłam na naprawdę wspaniałe osoby, które akceptowały mnie taką, jaka jestem. Gdybym tylko wiedziała to dzień przed 1 października. Miałam jednak nadzieję, że po pięciu latach nauki otrzymam tytuł magistra. Tutaj jednak się przeliczyłam, a perspektywa otrzymania pełnego dyplomu ukończenia studiów oddaliła się w czasie... Chyba za szybko chciałam wszystko osiągnąć, pokazać, że da się. Życie jednak skutecznie nauczyło mnie pokory do samej siebie i nie wychylania się poza szereg.

Teraz jestem trochę bardziej odważniejsza. A jednak w niedzielę miałam podobne obawy jak te 6 lat temu. Jednak nie z powodu powrotu na Uniwersytet Papieski, o nie. Doskonale wiem, że tam wszyscy akceptują mnie taką zwyczajną, jaka jestem. W wakacje jednak ponownie złożyłam papiery na USM z turystyki i rekreacji, tym razem, zgodnie z moimi zamierzeniami z początku studiów, w Krakowie. Miałam obawy, co do złożenia podania, wszak jestem już na jednych studiach w Krakowie, w dodatku AWF wprowadził limit dla ludzi studiujących na dwóch kierunkach - dla nich było przewidzianych tylko 18 na 180 miejsc. A jednak mi się udało. Co więcej, byłam na dosyć wysokiej pozycji na liście przyjętych. Potem trafiłam na wspaniałą doktor od medycyny pracy, która widziała mnie w roli studenta. Dostałam zgodę na studiowanie - kolejny cud. Dzięki temu w ten poniedziałek pierwszy raz przekroczyłam próg Akademii Wychowania Fizycznego im. Bronisława Czecha w Krakowie. Czy tym razem mi się uda zdobyć dyplom magistra? Tego nie mogę powiedzieć. Wiem jednak jedno - jeżeli nie uda mi się tego dokonać, to daję sobie spokój z magisterką. Może nie jest on dla mnie?

212. Chciałabym Ci Panie list napisać

Drogi Panie Boże,

nie będę się Ci przedstawiać, ani pisać coś więcej o sobie, ponieważ Ty wiesz o mnie o wiele więcej, niż ja sama o sobie. Dobrze wiesz, że kilka dni temu przekroczyłam granicę 25 lat, a raczej jak trudno mi było tego dokonać. Jednak dzięki wierze w Ciebie, w Twoją opiekę, o wiele więcej staje się możliwe.

Dobrze znasz moje życie, znasz wszystkie moje wzloty i upadki o wiele lepiej ode mnie samej. Widziałeś całe moje życie, które znasz od początku do końca. A mimo to dałeś mi wolną wolę, abym mogła po trochu o nim decydować. Dzięki temu mogę wybierać co najbardziej chcę robić, czym się interesować, a nawet o której iść spać. Bo przecież to Ty mogłeś mi to wszystko nakazać.

Dziękuję Ci za wszystkie osoby, które spotkałam na dotychczasowej ścieżce życia. Nie tylko za te dobre, ale też za te, które wyrządziły w moim życiu wiele zła. Za te drugie to może nawet więcej. Bo każda osoba która nie do końca była dla mnie dobra mimo wszystko wzbudzała we mnie uczucie pokory wobec życia. Zaś dobrzy ludzie z czasem stają się moimi przyjaciółmi, a przynajmniej dobrymi znajomymi.

Staram się w życiu iść drogą, którą wskazał Twój Syn. Nie zawsze mi to wychodzi, wszak jestem tylko człowiekiem, który błądzi na tej drodze. Ufam jednak, że podczas każdej mojej porażki jesteś ze mną. Że kochasz mnie "mimo wszystko", a nie "ponieważ". Bo przecież taki jesteś - kochający i wyrozumiały. Wybaczający, kiedy ktoś szczerze żałuje, surowy, kiedy błądzi, wspierający, kiedy błądzi. Jesteś moim najlepszym powiernikiem.

Dziękuję za życie, które mi dałeś, że mnie nie opuściłeś przez wszystkie 25 lat mojego życia. Chciałabym do końca życia z pewnością w głosie wypowiadać słowami mojej ulubionej pieśni "Tyś jest moim życiem, boś Ty żywy Bóg, tyś jest moją drogą, najpiękniejszą z dróg. To jest moją prawdą, co oświeca mnie, Boś odwiecznym Synem Ojca, który wszystko wie. Nic mnie nie zatrwoży już wśród najcięższych burz, Bo Ty Panie jesteś ze mną. Tyś jest moją siłą, w Tobie moja moc, Tyś jest mym pokojem w najburzliwszą noc, Tyś jest mym ratunkiem, gdy zagraża toń, Moją słabą ludzką rękę ujmij w swoją dłoń. Z Tobą przejdę poprzez świat w ciągu życia lat I nic złego mnie nie spotka". Mam nadzieję, że szczególnie dwa ostatnie wersy znajdą odzwierciedlenie w moim przyszłym życiu. Ale to nie moja wola, a Twoja niech się dzieje Panie. W końcu Panie tylko Ty znasz treści moich dni.

Umacniaj moją wiarę Panie, abym nigdy jej nie straciła.

Lolek

211. Kto spał dzisiaj o 4 rano niech żałuje

Podczas tegorocznego turnusu nad morzem kilka razy udało mi się wstać przed godziną 4, aby podziwiać wschód słońca. Warto tutaj zaznaczyć, że są one nie mniej widowiskowe, jak zachody, chociaż na pewno trzeba cieplej się ubrać. Zwyczaj ten został u mnie zapoczątkowany przez moją wychowawczyni podczas szkolnych kolonii. Niestety, nie miałam go kiedy kultywować, ponieważ mało kiedy wyjeżdżam nad morze. 

Wczoraj wieczorem usłyszałam informację, że dzisiejszej nocy można będzie zobaczyć niezwykłe zjawisko - zaćmienie księżyca. Po trochu interesuję się astronomią, więc postanowiłam poczytać sobie coś więcej na ten temat. Z wiadomości znalezionych na stronach internetowych wynikało, że księżyc podczas zaćmienia nie znika, ale przybiera czerwony kolor. W dodatku w ubiegłą noc księżyc znajdował się bardzo blisko naszej planety, w odległości zaledwie 357 tysięcy kilometrów, co daje wrażenie powiększenia naszego naturalnego satelity o około 10%. Połączenie tych dwóch zjawisk dawało niesamowite wrażenie. Żal nie zobaczyć, zwłaszcza, że podobne zdarzenie będzie miało miejsce dopiero w 2033 roku.
Przyznam się bez bicia, poszłam wczoraj spać dopiero o 22:30. Powód wyjaśnię jednak innym razem. Jeszcze przed położeniem się do łóżka rzuciłam okiem na informacje na temat zaćmienia zamieszczone na Internecie. W sumie nie było to trudne, bo niemal każdy portal zamieścił na swojej stronie wzmiankę. Zgodnie z obliczeniami astronomicznymi zaćmienie miało trwać ok. 4 godzin: od 2 do 6. Nastawiłam więc sobie budzik na 2 i poszłam spać.
Jeżeli myślicie, że wstałam o 2 z uśmiechem na ustach, to jesteście w wielkim błędzie. Nie, cztery godziny snu, to dla mnie zdecydowanie za krótko. Nawet mój sierściuszek po mnie nie skakał - biedne zwierze chyba czuło, że coś jest na rzeczy, bo siedziało napuszone w łazience. No, ale z drugiej strony zawszę mam tak, że jak sobie coś ubzduram, to zazwyczaj udaje mi się to wykonać. Założyłam sobie bluzę polarową na piżamę, zrobiłam herbatę do kubka termicznego i mało pedagogicznie rozwaliłam się na stole. Mogłam oczywiście na łóżku, ale:
a) mam je ustawione w niedogodnym miejscu i ściana po lewej zasłaniałaby mi całe widowisko
b) sądzicie, że bym nie zasnęła?
Krzesło odpadało z powodu b - żeby nie było. A tak nawet gdybym kimała, to obudziłby mnie upadek ze stołu. Na szczęście nic takiego się nie stało. Emocje chyba jednak zrobiły swoje. Tym bardziej, że warunki do podziwiania widowiska miałam idealne - wbrew pozorem było ciemno, mimo że mieszkam w środku miasta. O 2 w nocy jednak większość ludzi śpi w najlepsze. Niech żałują, bo widok był obłędny. Dodatkowym plusem oglądania zaćmienia księżyca jest fakt, że nie trzeba mieć do tego filtrów, tak jak podczas zaćmienia słońca. Można więc bez przeszkód patrzeć w niebo. Co prawda nie posiadam cyfrówki, więc i własnych zdjęć brak, pozwolę więc sobie wrzucić link do strony ze zdjęciami ->  http://wiadomosci.onet.pl/kraj/krwawy-ksiezyc-tak-wygladal-na-swiecie/5bn00r.
Zjawisko "Krwawego księżyca" jest naprawdę fenomenem. Cieszę się, że wytrwałam do końca, zwłaszcza, że dzisiaj startowałam z zajęciami na uczelni i odebrałam owo zaćmienie, jako dobry omen. Nie jestem zabobonna ani przesądna, ale pamiętam, jak kilka lat temu idąc na egzamin zastało mnie zaćmienie słońca i wtedy napisałam najlepiej z całej grupy. Może więc zaćmienie księżyca będzie dobrym znakiem.

210. "Oto jest życia mała garść"

"Pochyl się nad nią, oceń, patrz.
Czy jest tak, jak człowiek chciał,
czy ktoś inny z niej do syta brał,
czy ktoś inny z życia twego radość brał?"

No i zebrało mi się na wspominki, nie ma co. Generalnie należę do ludzi, którzy żyją przyszłością, rzadko kiedy patrząc w przeszłość. A jednak zdarzają mi się momenty, w których patrzę na to moje życie z perspektywy lat i pewnych wydarzeń i zastanawiam się, jakie ono jest? Czy na pewno wartościowe, czy może takie nijakie, puste, bezwartościowe. Staram się żyć najlepiej jak mogę, w zgodzie z własnymi przekonaniami, jednak nie zawsze mi to wychodzi. Czasami nie udaje mi się wytrwać w swoich postanowieniach i po prostu upadam. Często nie potrafię też się podnieść po kolejnych upadkach i to nie tylko w sensie dosłownym. Staram się działać w różnych organizacjach pomagających tym najsłabszym: wolontariat w szkole specjalnej do której sama chodziłam, w parafialnym Oratorium. Pracuję z dziećmi, często z problemami zdrowotnymi lub społecznymi ponieważ to lubię. Ale czasami zastanawiam się, czy to wszystko na pewno ma sens? Przecież sama życia nie zmienię. Bo co z tego, że zrobię krok naprzód, skoro postępowanie niektórych osób sprawia, że automatycznie cofam się w tył? Co prawda staram się nie przejmować i robić swoje. Nie wiem dlaczego, ale lubię pomagać innym, sprawiać im radość, chociażby w tak banalny sposób, jak wykonanie w zwyczajnym programie paint kartki urodzinowej czy też napisanie scenariusza w taki sposób, aby jak najwięcej osób mogło wziąć udział w danej akademii.

"Oto jest wspomnień mała garść,

zapytaj: ile jesteś wart?

Niech prowadzą w miejsca te,

gdzie ci było dobrze i gdzie źle.

Niech prowadzą teraz ciebie miejsca te"

Nie wiem ile moje życie jest warte. Może niewiele, a może wręcz przeciwnie, bardzo dużo. Przecież gdybym miała umrzeć, to pewnie już by się to stało, okazji było mnóstwo. Ale ja żyję i na przekór losowi realizuję się w tym życiu. Wolontariat, klub sportowy, schola parafialna, studia, szkoła policealna, podróże krajowe i zagraniczne, zwyczajne ludzkie życie, które tak naprawdę niewiele się różni od życia moich pełnosprawnych rówieśników. Chociaż ktoś mi kiedyś powiedział, że ludzie nie powinni dzielić się na pełno i niepełnosprawnych, ale na tych, którzy bardziej i mniej radzą sobie w życiu. A to wbrew pozorom nie zależy od sprawności człowieka. 

Z sentymentem wracam do moich lat szkolnych, kiedy wydawało mi się, że cały świat stoi przede mną otworem. Ale szkoła to nie tylko siedzenie po kilka godzin w szkolnej ławce. To też zabawy z rówieśnikami, gry planszowe na szkolnej świetlicy, treningi sportowe, wyjeżdżanie na wycieczki, zawody, olimpiady. To pierwsze miłości i pierwsze porażki. To też smakowanie życia, zwłaszcza wtedy, kiedy rozpoczęłam naukę w szkole średniej. Nie zawsze wszystko szło po mojej myśli, ale takie właśnie jest życie. Nadszedł czas studiów i jeszcze większa samodzielność, bo dojeżdżanie do Katowic. Studia podobały mi się, nie licząc zajęć z języka angielskiego. Jednak dzisiaj żałuję, że na magisterkę nie poszłam od razu do Krakowa. Człowiek uczy się na błędach. Do tej decyzji dojrzałam dopiero teraz. Lepiej późno niż wcale.

Na swojej drodze spotykam różnych ludzi. Z całą pewnością więcej jest tych, którzy dobrze mi życzą, niż tych, którzy rzucają mi kłody pod nogi. Proroctwo mojej matematyczki sprzed lat niejako się sprawdziło: "Nie możesz Lolku wstydzić się czy też bać prosić o pomoc innych. Jesteś nadzwyczaj samodzielny, jak na swoje schorzenie i wiek, jednak w pewnych przypadkach będziesz jej potrzebować. Na swojej drodze znajdziesz zarówno osoby z chęcią spieszących ci z pomocą, jak i takich, którzy odburkną ci, że nie mogą. Nie zrażaj się nimi, nie warto z ich powodu przestać prosić o pomoc. Zresztą ty jesteś tak sympatyczną osobą, że z pewnością tych pierwszych znajdziesz o wiele więcej, niż tych którzy nie będą chcieli ci pomóc". Zresztą ona sama była pierwszą osobą, która tak naprawdę pomogła mi odkryć swoją tożsamość jako człowieka. Szkoda, że nie zdążyłam jej za to podziękować.
Od trzech lat mieszkam samodzielnie, chociaż mogłabym z rodzicami. Ale co mi to da - rodzice nie będą przecież żyli wiecznie. Pamiętam, że na początku się bałam czy sobie poradzę. Dzisiaj sądzę, że była to najsłuszniejsza z możliwych decyzji. Dbam bardziej o bogactwo duchowe, niż materialne, bo wiem, że jedynie ciężka choroba może mi je zabrać. Zresztą żadnego bogactwa materialnego nie zabiorę ze sobą po śmierci, a chociaż pozostawię dobre wspomnienia. Z moim zdrowiem jeszcze nie jest tak najgorzej, przynajmniej nie do tego stopnia, żebym sobie nie radziła. Jedyne co mi doskwiera to samotność, ale jak to powiedziała tegoroczna wicemiss na wózkach, Kasia Szot: Karolina, to tylko stan przejściowy. I tego stwierdzenia będę się trzymać.

"Żyć, jeśli nawet nie masz nic,

i do zamkniętych musisz pukać drzwi.

Wiesz jak smakuje gorzki chleb

i zwykła ludzka łza.

Żyć, przecież to nie żaden wstyd!"

A jednak na starość człowiek staje się sentymentalny.

209. O "prezentach urodzinowych", których byśmy nie chcieli otrzymać...

Tak jak pisałam w ostatnim poście, przeszło dobę spędziłam na oddziale gastroenterologicznim(co za skomplikowana nazwa :/) w celu wyjaśnienia moich dolegliwości brzusznych trwających od przeszło roku. Coś mi mówiło, że wyjdę ze szpitala z kolejną diagnozą, bo przecież tradycyjnie już muszę dostać jakiś prezent urodzinowy od losu. Żebym jeszcze usłyszała od lekarza, że coś się cofnęło, zaleczyło... Tymczasem coś się pojawia, narasta, pęka, zmienia itp. itd. 

Kiedy wczoraj wstawiłam się u ordynatora oddziału, zostałam zapewniona, że lekarz znajdzie to, co mi dolega. Tradycyjnie już wywołałam "zachwyt" wszystkich dookoła, że "taka mała i chora, a tak doskonale sobie radzi". No tak, już nawet wśród pracowników służby zdrowia jest stereotyp, że niepełnosprawna osoba to ta, która nie potrafi samodzielnie egzystować. Tymczasem Lolek od trzech lat samodzielnie mieszka i  jeszcze sobie nie zrobił krzywdy. Tak też można. O ile oczywiście się chce.

Tak jak obiecano, tak zrobiono. Gastroskopia, kolanoskopia, nic przyjemnego. Na szczęście zważając na moją ogólną sytuację zdrowotną, postanowiono zrobić mi je w narkozie. Może to i lepiej, przynajmniej nic z tego nie pamiętam. USG brzucha to jedyne, czego byłam w pełni świadoma. Tutaj na szczęście nic nowego nie wynikło, czyli zastawka i przetoka są w porządku. Tyle dobrze, bo dopiero cztery lata temu zrobiono mi to wszystko. Też tuż przed urodzinami - tak w ramach prezentu. Zastawka jak zastawka, ale przetoka bardzo ułatwia mi życie, a przede wszystkim sprawiła, że stałam się bardziej samodzielna. Ten kto mnie zna, czyli moi znajomi w realu, bo w świecie wirtualnym nie przekazuję wszystkiego ten wie, o czym piszę. 

Najbardziej pomocne w zdiagnozowaniu moich dolegliwości okazała się kolanoskopia, podczas której specjalista dopatrzył się tzw. błon rzekomych(są to szarożółte tarczki pokrywające błonę śluzową jelita grubego), czyli jedną z przyczyn zapalenia jelita. Już coś zaczęło świtać w głowie lekarzy, ale dla pewności pobrano mi wymaz z... No właśnie, sami sobie dopowiedzcie. W każdym razie na pobranym materiale wyhodowano bakterię Clostridium Difficile. Co ciekawe, nie dawała ona żadnych typowych objawów, czyli nie miałam ani wodnistej biegunki, ani wzdętego brzucha, ani nic o czym czytałam na temat bakterii w Internecie. Prawdopodobnie lekarstwa, które przyjmuję na co dzień zmieniły nieco tor działania tego cholerstwa. Dlatego też lekarz pierwszego kontaktu nie wpadł na to, aby przebadać mnie pod tym kontem. Nie mogę mieć o to niego pretensji, wszak jest lekarzem, a nie jasnowidzem. Zagadką pozostaje również to, w jaki sposób złapałam tą bakterię, może podczas jakiejś wizyty u lekarza, może przez nerwy obniżyła mi się odporność. Tych może jest wiele, ale to tylko gdybanie. Najważniejsze, że wiem na czym stoję, a odpowiednia kuracja powinna pomóc pozbyć się niechcianych gości z organizmu. Teraz przez ok. dwa tygodnie muszę przyjmować antybiotyk i potem zobaczymy co dalej.

P.S. 1. Wbrew moim postanowieniom przeczytałam tylko 25 stron "Katedry Marii Panny w Paryżu" co przypisuję zmęczeniu po badaniach.

P.S. 2. Do szpitala wzięłam laptopa, dzięki czemu nadrobiłam pisanie artykułów na stronę parafialną.

P.S. 3. Podczas przyjmowania do szpitala zostałam zważona i... od poprzedniego roku przytyłam cały kilogram. Zważając na moją niedowagę, a przede wszystkim nietolerancję pokarmową to naprawdę spory sukces!