271. Żegnając stary rok...

Za kilka godzin wejdziemy w Nowy rok, już 2016. Jak ten czas szybko leci! Dopiero co wkraczaliśmy w 2015 rok, a już dane nam jest go żegnać. Jak zwykle w takim dniu zastanawiam się, jaki był ten odchodzący rok. Czy był taki, jak chciałam? Czy może czymś mnie zawiódł? Jakie wydarzenia w tym roku zmieniły mój pogląd na świat?

Od samego początku wydawał mi się dosyć burzliwy. Tydzień po wejściu w nowy rok świat obiegła informacja o zamachu terrorystycznym na francuską redakcję Charie Hebdo, w którym zginęło dwanaścioro ludzi. Niestety, to nie był jedyny tego typu incydent w tym roku, a wręcz zapowiadały kolejne, jeszcze bardziej tragiczne w skutkach tego typu wydarzenia. Zaledwie dwa miesiące później w tunezyjskim Muzeum Bardo dokonano kolejnego ataku terrorystycznego, w wyniku którego zginęły 23 osoby, w tym trójka Polaków. Kolejny incydent miał miejsce zaledwie dwa tygodnie później, na terenie kampusu uniwersyteckiego w Kenii - bilans ofiar wyniósł 150 osób, w większości studenci. Pod koniec czerwca dowiedzieliśmy się o kolejnym ataku terrorystycznym w Tunezji, tym razem w wyniku strzelania terrorystów do turystów wypoczywających na plaży śmierć poniosło 39 osób. Również Bangkok stał się obiektem ataku terrorystycznego - zginęło w nim 25 osób. Jednak najtragiczniejszy atak terrorystyczny w tym roku miał miejsce 13 listopada w Francji. W czterech atakach zginęło 137 osób. Zaledwie dwa tygodnie wcześniej na Synaju rozbił się samolot z Rosjanami wracającymi z wakacji. Z 250 osób przebywających na pokładzie nie ocalał nikt. I chociaż rząd Rosyjski się do tego nie przyznaje, to dużo mówi za tym, że był to kolejny zamach terrorystyczny. Nie można tutaj zapomnieć o marcowym rozbiciu się samolotu lecącego z Hiszpanii do Niemiec w francuskich Alpach oraz o tysiącach uchodźców zmierzających do Europy w poszukiwaniu lepszego życia. Dla Polski to rok spektakularnego zwycięstwa Prawa i Sprawiedliwości oraz zdobycia prestiżowego Oscara za film "Ida".

A jaki był dla mnie prywatnie? Można powiedzieć, że był jednym z lepszych roków w dotychczasowym życiu. Wyłączając kilka mało przyjemnych chwil i rozmów nie było tak źle. Przede wszystkim pod względem naukowym. Na studiach licencjackich z turystyki religijnej idzie mi nieźle. Nie wiem dlaczego, ale bardzo obawiałam się sesji, zwłaszcza, że poziom uczelni jest dosyć wysoki. Tymczasem okazało się, że pomimo moich ograniczeń całkiem nieźle mi poszło - średnia ocen z pierwszego semestru wyniosła 4,08, z drugiego już 4,5. Dużym wyzwaniem było dla mnie podjęcie praktyk w katowickim biurze pielgrzymkowym "Ave", które doskonale uzupełniały od strony praktycznej zdobytą wiedzę. Wzięłam też udział w czterech konferencjach, dzięki którym pogłębiłam swoją wiedzę teologiczną. W wakacje spróbowałam jeszcze raz podejść do studiów magisterskich z turystyki i rekreacji, tym razem na AWF w Krakowie. I tym razem udało mi się dostać z całkiem przyzwoitą lokatą(38 miejsce na 180). Dalej mam obawy, czy ze wszystkim sobie poradzę, ale już mniejsze. Nie gorzej idzie mi w studium policealnym. Na techniku administracji jestem już na trzecim semestrze z jedną z lepszych średnich w klasie. Z technika rachunkowości zrezygnowałam na rzecz technika archiwisty. I nie żałuję, bo mam wrażenie, że trafiłam na całkiem kompetentnych nauczycieli, którzy biorą sobie swoją rolę do serca. Tym bardziej, że z dwóch ostatnich kierunków zdaję egzamin państwowy, gdzie mogę polegać tylko i wyłącznie na mojej wiedzy. Cieszy mnie też to, że na każdym kierunku znalazłam wspaniałych ludzi, którzy akceptują mnie taką, jaka jestem. W tegorocznym kalendarzu nie mogło więc zabraknąć wypraw w dalsze lub bliższe okolice. Kalwaria Zebrzydowska, Darłówko i okolice, Hucisko, piesza pielgrzymka do Częstochowy, Paryż - w tym roku to te miejscowości znalazły się na mapie moich podróży. W miarę możliwości starałam się też udzielać społecznie - bycie animatorem podczas półkolonii zimowych oraz w jeden dzień letnich to było coś dla mnie. No i jeszcze udział w akcji "Narodowe czytanie" wraz z wspaniałą grą miejską. Tak, naprawdę jest co wspominać.

Kochani, dziękuję Wam wszystkim za obecność w moim życiu, za słowa wsparcia, a czasami i krytyki. Dziękuję, że jesteście, że czytacie moje wypociny. Czasami zastanawiam się, czy to co piszę ma sens. Ale chyba ma, skoro w dalszym ciągu mi kibicujecie. Mam nadzieję, że w przyszłym roku to się nie zmieni. 

Na nadchodzących najbliższych 12 miesięcy chciałabym Wam życzyć wszystkiego co najlepsze, Wszelkiej pomyślności, wytrwałości w dążeniu do realizacji planów życiowych i zawodowych. Zdrowia - by było, żeby się szczęście mnożyło. Byśmy zawsze umieli dzielić się ze wszystkimi dookoła radością z życia. Aby ten rok obfitował w wiele wydarzeń, które będziemy wspominali z sentymentem. Byśmy byli dla siebie życzliwi i jak najmniej kłócili się ze sobą. Wreszcie, żeby na całym świecie odbywało się jak najmniej tragedii wstrząsającymi nami. Szczęśliwego Nowego Roku!

źródło zdjęcia

270. Ważna petycja - chcesz pomóc? Wystarczy podpisać

Rzadko o coś proszę za pośrednictwem bloga. Ale tym razem sprawa jest naprawdę ważna. I nic nikogo nie kosztuje. Może z wyjątkiem czasu potrzebnego na wpisanie swojego meila oraz podstawowych danych(imię, nazwisko, kod pocztowy i miejscowość).

Od pierwszego stycznia przyszłego roku zagrożona będzie edukacja dzieci niedostosowanych, chorych i najbiedniejszych. Dla wielu dzieci niepełnosprawnych szkoły domowe są jedynym sposobem na realizowanie obowiązku szkolnego. Trzeba tutaj wyjaśnić, że szkoły domowe nie są równoznaczne z nauczaniem indywidualnym. Edukacja domowa, to nauczanie dzieci przez ich rodziców i wyznaczone przez nie osoby odbywająca się poza systemem edukacji szkolnej. Innymi słowy, dzieci uczące się w ten sposób nie chodzą do szkoły publicznej, społecznej lub prywatnej, ale zdobywają wiedzę same z pomocą i pod kierunkiem swoich rodziców i opiekunów. Nauka odbywa się nie tylko w domu i nie tylko pod okiem rodziców, ale często uzupełniana jest podróżami, uprawianiem sportów, rozwijaniem zainteresowań. Nierzadko dzieci edukowane domowo odwiedzają się wzajemnie w celu spędzenia razem wolnego czasu bądź wymienienia się posiadaną wiedzą. Również rodzice takich dzieci dzielą się odpowiedzialnością za edukację dzieci w określonych tematach lub wynajmują nauczyciela specjalizującego się w wybranym przedmiocie. W Polsce z domowego nauczania korzysta ok. 3 tysięcy dzieci.

To doskonała opcja na przykład dla dzieci dotkniętych autyzmem, ale nie upośledzonych umysłowo. Mimo wszystko to schorzenie przeszkadza im funkcjonowanie w normalnych szkołach jest zbyt głośno lub zbyt tłoczno. Dlatego posłanie ich do zwykłej szkoły z góry skazane jest na klęskę - dzieciaki zamykają się w sobie co spowoduje trudności w zdobywaniu wiedzy. Większość z nich ma jednak potencję, żeby się rozwijać i uczyć na wysokim poziomie, ale w odpowiednich warunkach. Dzięki dotacją rządowym do edukacji domowej, rodzice nie muszą inwestować dziesiątek tysięcy złotych w urządzenie szkoły dla swoich pociech.

Tymczasem nowa minister edukacji(z PiS) zdecydowała, że edukacja domowa zostanie pozbawiona 40% dotychczasowej dotacji, co daje około 460 złotych miesięcznie na dziecko. Decyzja została podjęta bez żadnych konsultacji i wchodzi w życie już pojutrze.

Problem nie dotyczy tylko niepełnosprawnych dzieci, ale i ich zdrowych rówieśników uczonych przez rodziców alternatywnymi metodami. Dzieciaki zostały pozbawione zajęć sportowych i językowych, czyli tych, na które przysługiwała im dotacja. Drugie dno tej ustawy pozbawi dodatkowych środków pieniężnych szkoły wiejskie, pozwalających uchronić je przed likwidacją. Dzięki tym dotacją wiele uczniów z biednych wiosek studiuje teraz na renomowanych uczelniach.

Możemy jednak coś zrobić, aby temu zaradzić. Wystarczy podpisać petycję znajdującą się tutaj -> https://secure.avaaz.org/pl/petition/Pani_Minister_Edukacji_Narodowej_Anna_Zalewska_Wzywamy_do_niedyskryminowania_rodzin_edukacji_domowej/?fIHpTib&pv=6. Tak niewiele podpisów brakuje do 3000, czyli wymaganego progu do jej wysłania. Los wielu dzieciaków, a także szkół leży w naszych rękach. Nie zawiedźmy ich, a raczej dajmy im szansę na edukację dostosowanych do ich potrzeb. 

269. Snowdonia 1890

Nigdy specjalnie nie lubiłam programów typu reality-show. Zgodnie z definicją zamieszczoną na słynnej Wikipedii: reality show to typ programów telewizyjnych, w których z reguły występują osoby wcześniej niezwiązane zawodowo z telewizją. Osoby te w założeniu mają zachowywać się „naturalnie” przed kamerą w sztucznie zaaranżowanej, niekiedy ekstremalnej, sytuacji. Wiele z programów ma postać konkursu. Istotą programu jest postawienie widza w roli „podglądacza”. Z punktu widzenia oglądalności im bardziej będzie w programie naruszona intymność uczestnika i im drastyczniejsze sceny widz obejrzy, tym lepiej. Reality show rzadko bywają nadawane na żywo – z reguły jest to program rejestrowany i montowany. Jest tak zarówno dla zdynamizowania akcji, jak i dla ustrzeżenia nadawcy przed przypadkowym przekazaniem treści, przekraczających granice dozwolone prawem. Pierwszym polskim reality show był Agent nadany w telewizji TVN.

Kiedy moi koledzy i koleżanki z klasy zachwycali się tym co pokazują w popularnym niegdyś "Big Brohterze", czy też "Barze", ja żyłam w zupełnie innej, bardziej realnej rzeczywistości. Uczestników kojarzyłam ze słyszenia, bądź z gazet, ale jakoś nigdy mnie nie interesowało co kto robi w danym czasie i kto kogo wytypował do opuszczenia programu. I tak mi właściwie zostało do dzisiaj. Z jednej strony nie potępiam uczestników tego typu programów, ale z drugiej mam mieszane co do tego uczucia.

Ostatnio trafiłam jednak na niezwykle ciekawy program zatytułowany "Snowdonia 1890". Program ma formułę reality-show. Pięć lat temu dwie angielskie rodziny, Braddocków i Jenesów pozwoliły na przeprowadzenie eksperymentu polegającego na cofnięcie się o 120 lat w czasie. Tym sposobem znaleźli się z dnia na dzień w epoce wiktoriańskiej, w północnej Walii. 

źródło zdjęcia

Jest to region znany z uprawy zbóż, ziemniaków oraz hodowli bydła. W tamtejszych czasach ówczesne rodziny napotykały wiele trudności żyjąc na górzystym terenie. Trudna sytuacja była potęgowana przez dzierżawę gospodarstw rolnych przez chłopów od szlachty angielskiej. Ludzie żyli wtenczas ubogo, nieustannie pracowali. Dzieci od 10 roku życia pomagały rodzicom w większości prac. Trudne warunki sprawiły, że większość rodzin w tamtych czasach opuszczała gospodarstwa i udawała się do miast, gdzie znajdowała zatrudnienie w przemyśle.

W takie właśnie realia życiowe trafiły dwie rodziny z początków XXI wieku. Myślicie, że mają łatwo? Nie! Kobiety nie wiedzą co to lodówki i zmywarki, mężczyźni chodzą codziennie po kilka kilometrów do pracy w kamieniołomach, dzieci zamieniły komputery na pióra maczane w atramencie i system szkolny polegający na uczeniu się wszystkiego na pamięć. Pomimo tego, że mężczyźni ciężko pracują, pieniędzy z trudem starcza na życie. Kobiety muszą więc ratować domowy budżet sprzedając w pobliskim sklepie mleko, masło i ciasta z owocami.

źródło zdjęcia

Kurcze, wciągnął mnie ten program jak mało który. Może dlatego, że nie jest typowym reality-show, a pokazuje codzienne życie osób sprzed ponad wieku. Widzimy ich codzienne zajęcia, ubrania w jakich chodzili, jak mieli wyposażone mieszkania, jak się uczyli. Znamy ich troski i kłopoty. Denerwuje mnie tylko to, że nie zdążę obejrzeć wszystkich odcinków, w poniedziałek wracam na uczelnię. Ale cóż, nie można mieć wszystkiego.

źródło zdjęcia

268. Niczym Gall Anonim lub Jan Długosz

Czy coś mam wspólnego z wspomnianymi w tytule postu postaciami? Jak najbardziej. Podobnie jak niegdyś słynny Gall Anonim i jeszcze słynniejszy Jan Długosz piszę kronikę. Co prawda tylko parafialną i od zaledwie dwóch lat, ale piszę. Ostatnio zaczyna mi brakować na to czasu, jednak w każdej wolnej chwili siadam do komputera i wklepuję kolejne wyrazy do edytora tekstu. Wiem, wiem, tamci pisali wszystko gęsim piórem maczanym w atramencie siedząc nad pulpitami całymi nocami. Teraz jednak technika poszła do przodu i poczciwe gęsie pióro zostało zamienione przez nowoczesny sprzęt elektroniczny. Jest jednak coś co przetrwało przez wieki - podobnie jak oni w średniowieczu, tak samo i ja teraz spędzam nad spisywaniem sprawozdań z parafialnych wydarzeń długie godziny nocne.

źródło zdjęcia

Jak to się stało, że została mi powierzona tak specyficzna(a może odpowiedzialna) rola? Otóż ktoś kilka lat temu obudził się i stwierdził, że brakuje w naszej scholi kronikarza. Kronikarz kiedyś owszem był, ale się zbył. Przez dobre pięć lat nikt nie spisywał tego, co się dzieje w scholi, ani tym bardziej w parafii. Szkoda, bo to był naprawdę okres obfitujący w różne ciekawe wydarzenia. Ale któregoś dnia po niedzielnej Mszy świętej zbiegła się narada co zrobić z tym fantem. Poproszono mnie nawet o pozostanie chwilę na górze, ja jednak nauczona nieufności do pewnych osób postanowiłam zwiać do domu. Nie minęły trzy godziny jak zadzwonił do mnie telefon z propozycją prowadzenia scholowej kroniki. Moje pierwsze pytanie brzmiało bardzo prosto: "Dlaczego ja". Po drugiej stronie usłyszałam, że mam lekkie pióro("Opowieść o czwartym królu" jednak zrobiła swoje w ludzkich umysłach), dobrą pamięć, często jestem w kościele, a tak w ogóle to nie ma się kto podjąć tego zadania, a szkoda, aby wydarzenia dziejące się w naszej parafii pozostawały bez echa. Grzecznie poprosiłam o chwilę do namysłu, ponieważ nie lubię podejmować wyzwań, których potem nie jestem w stanie zrealizować. A taka kronika wymaga znalezienia chwili na napisanie notatki. Druga sprawa to fakt, że byłam na etapie pisania pracy magisterskiej i do końca nie wiedziałam jak to wszystko pogodzić. Jednak po przeanalizowaniu wszelkich za i przeciw zdecydowałam, że jednak dam radę od czasu do czasu coś skrobnąć, tym bardziej, że wszystko jest w wersji jak najbardziej dla mnie dogodnej, czyli elektronicznej. Dostałam namiary na administratora strony poświęconej naszej parafii, na którą mam wysyłać gotowe teksty.

Więc w każdej wolnej chwili piszę sprawozdania z tego, co się dzieje w naszej parafii i wysyłam. No może niezbyt na bieżąco, bo jednak studia też wymagają poświęcenie czasu na zrobienie notatek z dyktafonu, czy choćby przeczytania notatek z książki. Martwi mnie jednak to, że od roku żadna notatka, żadne sprawozdanie nie pojawiło się na stronce. Na początku myślałam, że po prostu nie dochodzą, ale nie. Administrator tłumaczy się brakiem czasu. Ja jednak boję się, że zostanę posądzona o niesłowność, a wręcz lenistwo, co jest nieprawdą. Wszystkie dotychczasowe artykuły mam na dysku zapisane, więc w razie czego mogę udowodnić, że piszę. Na razie pozostaje mi uzupełnić bieżące artykuły i ponownie je wysłać do gościa. Może teraz się uda?

267. A jednak przeceniłam swoje możliwości

Dochodząc do podnóży Jasnej Góry miałam ambitny plan przeczytania najpóźniej do dzisiejszego dnia "Potop" Henryka Sienkiewicza. Co prawda była to moja lektura bodajże w drugiej klasie liceum, jednak nie podołałam wówczas w jej przeczytaniu. A potem modliłam się, żeby nie było jej na maturze - ku mojemu zacieszowi były "Chłopi" Reymonta i "Pan Tadeusz" Mickiewicza. Pisałam więc z "Chłopów", bo chociaż przeczytałam całą naszą epopeję narodową, to jednak powieść o życiu we wsi Lipce była mi bliższa. Co ciekawe, z "Potopu" miałam całkiem niezłe oceny, w dużej mierze dzięki temu, że równocześnie przerabialiśmy podobny okres czasowy na historii.

Za czytanie książki wzięłam się właściwie zaraz po powrocie z pielgrzymki, jednak zawsze było coś ważniejszego, co odwodziło mnie od lektury. Oczywiście byłam zbyt leniwa, aby wziąć sobie książkę na uczelnię i czytać w przerwach pomiędzy zajęciami, ewentualnie w oczekiwaniu na busa do Sosnowca. Dlaczego zaś zależało mi, aby przeczytać całą powieść do dzisiaj? Jak wiemy z historii, dzień 27 grudnia 1665 roku jest uważany za koniec oblężenia klasztoru na Jasnej Górze. Dzisiaj mija więc zaledwie 350 lat od tej chwili. Nie mnie oceniać co się stało w tamtej chwili(tradycja mówi o cudownych znakach na niebie i ziemi, które odstraszyły wojska szwedzkie). Faktem jest, że niezwyciężona dotąd armia ugięła się po niemożności zdobycia klasztoru. Ludność polska widząc tą porażkę postanowiła poderwać się do walki. Wkrótce szala zwycięstwa przechyliła się na naszą stronę.

Wiem, że fabuła "Potopu" nie jest wiernym oddaniem tych wydarzeń, a tylko rozgrywa się na ich tle. Może jednak przedstawiać owe wydarzenia w zupełnie innym świetle, niż znam je dotychczas. Intryguje mnie też fikcyjna postać Kmicica, który jest jednym z głównych bohaterów powieści. Z lekcji dotyczących lektury wiem, że podkochiwał się on w Oleńce, zaś z filmu dowiedziałam się, że odegrał znaczącą rolę w obronie Jasnej Góry wysadzając szwedzkie działo w powietrze. Bo film obejrzałam. Dzisiaj bo dzisiaj, całe 5 godzin spędziłam przed telewizorem, ale obejrzałam. Podobał mi się średnio, ale Daniel Olbrychski nigdy nie był moim idolem, więc pewnie to wpłynęło na moją ocenę. Niemniej jednak kiedyś usłyszałam, że film w miarę wiernie oddaje treść książki i tego się trzymajmy. Ocenię dokładniej po przeczytaniu książki, czyli za jakieś... 2 i pół tomu :). Ech, kiedyś to przeczytam. Za 50 lat będzie 400 rocznica obrony Częstochowy, więc do tego momentu mam czasu, a czasu.