288. Grzmot błyskawicy skuteczniejszy od budzika

A kto pojmuje warstwę chmur 

i huk [niebieskiego] namiotu? 

On, Najwyższy, ogniem zieje 

i zakrywa podstawy morza. 

Tak utrzymuje ludzi 

i żywność im daje obficie. 

Błyskawicą zbrojne ma ręce, 

wskazuje jej cel oznaczony, 

głos przeciw niemu wydaje: 

zazdrosny gniew na nieprawość.(Hi 36, 29-33)

Podczas zastanawiania się nad dzisiejszą notatką dotyczącą zjawiska pogodowego jakim jest burza, przyszedł mi na myśl powyższy fragment z starotestamentalnej Księgi Hioba opisujący to zjawisko. Dlaczego akurat ten? Może dlatego, że oddaje majestat tego zjawiska? Nie wiem, nie potrafię tego logicznie wyjaśnić.

Po emocjach związanych z wczorajszym dniem - zarówno tych pozytywnych jak i negatywnych oraz wieczornym powtórzeniem sobie materiału z prawa archiwalnego przed dzisiejszym egzaminem, postanowiłam rano trochę sobie pospać. Trochę, czyli do 6:30(od ósmej miałam zajęcia na policealnym kierunku). I na tą właśnie godzinę nastawiłam sobie budzik. Tak mi się przyjemnie spało, nawet stres przed prawem nie był w stanie tego zepsuć. Aż tu nagle za oknem pojaśniało i dwa razy zagrzmiało. A potem jak gdyby nigdy nic zabieliło się za oknem. Oczywiście grzmot był na tyle głośny, że poderwałam się z łóżka na równe nogi. A nóż widelec ten huk mógł się okazać oznaką burzącego się bloku? Pomyśleć, że kiedy dawniej budowano coś, to stosowano takie techniki, że budowle te przetrwały w większości do dnia dzisiejszego. Tymczasem współczesne budynki mają okres gwarancji do 50 lat(jak to powiedział mój wykładowca od archeologii krajów śródziemnomorskich - biada mieszkającym w blokach na krakowskiej Nowej Hucie). Na szczęście w tym przypadku owy huk okazał się tylko zjawiskiem przyrodniczym. Niestety, nie udało mi się jeszcze na chwilę zasnąć, chociaż do planowanej pory pobudki miałam jeszcze ponad godzinę. Nie byłam już jednak zmęczona. Czyżby stres tak na mnie podziałał? Co ciekawsze, na tych dwóch grzmotach skończyło się całe widowisko. A szkoda, bo jeszcze nie byłam świadkiem połączenia burzy i śnieżycy. Śnieg też się niezbyt ustał - stopniał już o 10 godzinie. No cóż, ferie mamy dopiero w ostatniej turze, myślicie że do tego czasu napada coś?

A propo ferii zimowych, to ponownie będę brała w nich udział na zasadzie animatora przy pracy z dziećmi, a nawet jest szansa, że będę samym wychowawcą jakiejś grupy. Wszak uprawnienia ku temu mam, i to nawet z samego kuratorium oświaty. Szkoda, żeby się marnowały. Ale wszystkiego dowiem się na dzisiejszym spotkaniu.

Prawo archiwalne zdałam. Na bardzo dobry :).

287. Pech przedostatniego dnia stycznia

Ostatnio nie miałam żadnych niespodziewanych przygód w moim życiu. Sesja - idzie. Życie - idzie. Zdrowie - jedynie napady kaszlu przypominają mi o niedawno przebytej chorobie. Poza tym wszystko szło w miarę harmonijnie. Do dzisiaj. 

V Parafialny Koncert Kolęd i Pastorałek - styczeń 2011 roku

W tygodniu dostałam SMS-a informującego mnie, że próba scholi przed kolejnym parafialnym koncertem kolęd i pastorałek, została przeniesiona z piątkowego wieczoru na dzisiejsze przedpołudnie. Super - każdy pretekst jest dobry, aby nie pójść na zajęcia do szkoły policealnej :D. Małe wagary jeszcze nikomu nie zaszkodziły, zwłaszcza po meilu od prowadzącej zajęcia na skrzynce grupowej, że chce na nich widzieć głównie te osoby, które napisały egzamin z podstaw archiwistyki na tzw. "połówki"(tj. 2,5; 3,5 i 4,5). Czyli nie mnie hi, hi! Zresztą po ostatnim tygodniu, obfitującym w zaliczenia, egzaminy i tym podobne przyjemności dzień przerwy jest jak najbardziej wskazany, choćby ze względu na zdrowie psychiczne i fizyczne. Przynajmniej mogłam się wyspać... Obudziłam się przed 9. Wspaniale, do próby miałam jeszcze trochę czasu, więc szybko usmażyłam sobie jajecznicę, przebrałam kotu "pieluchy" i zabrałam się za czytanie książki do geografii, wszak w poniedziałek mam egzamin z regionów turystycznych. Materiału sporo, czasu mało - czasami mam wrażenie, że czas kurczy się w niesamowitym tempie. Kiedy chciałam wyjść do kościoła na próbę, koteczek postanowił sobie poskakać pomiędzy pokojem, a kuchnią przez okno dzielące te dwa pomieszczenia. Warunki ku temu Puśka miała idealne - z jednej strony lodówka, z drugiej półka z książkami. I kiedy tak sobie skakała pełna szczęścia i radości zahaczyła o stojak z kasetami magnetofonowymi, zrzucając go na ziemię. Oczywiście wszystko się rozsypało, na szczęście sam stojak jest cały i zdrowy. A kotka? Kotka po tym wszystkim zasuwała do łazienki, aż się kurzyło.

Na tym jednak mój dzisiejszy pech się nie skończył. Poszłam na tą całą próbę, nawet się ucieszyli na mój widok, o dziwo. Mamy wepchnęły mnie między dzieciaki, co nie było takie trudne, zważając na moją posturę. Jest jednak jeden mały szkopuł w tym wszystkim - one jeszcze rosną, ja już nie. Płyta z podkładami, którą kiedyś przyniosłam do scholi, po raz kolejny się przydała, tym razem wykorzystali pastorałkę "Do Betlejem spieszmy":

Więc spieszmy się spieszmy naprzeciw Miłości,

Co serca ogrzeje, umocni w radości,

Więc spieszmy się spieszmy pokochać dziś ludzi,

A Bóg między nami pokój przywróci.

Sam układ tegorocznego koncertu niezbyt mi się podoba, ale tutaj najmniej ode mnie zależy. Z drugiej strony trzecie różne jasełka w parafii w jednym okresie bożonarodzeniowym to już przesada. Rozumiem, że wykonawcy nie dopisali tak, jak w poprzednich latach, ale może warto zastanowić się dlaczego, a nie robić czegoś na siłę. Denerwuje mnie też postawa co niektórych mamusiek(wyrażająca się w postawie - co to ja nie jestem), ale cóż, ludzi nie zmienię.

Wychodząc z próby dowiedziałam się, że muszę skoczyć do parafialnego Oratorium, gdzie znajdowały się nasze alby. Z reguły są one w salce nad kancelarią parafialną, ale z powodu remontu pomieszczenia zostały one przeniesione do Oratorium. Ponieważ księża chodzą po kolędzie, dostałam nawet klucz do budynku. Na miejscu bez problemu udało mi się wejść do środka(co nie zawsze jest takie proste) i zeszłam na dół do suszarni(teoretycznie, bo w praktyce to pomieszczenie jest salką Akcji Katolickiej). Bez problemu zalazłam mój wieszak i udałam się w drogę powrotną do kościoła, oczywiście zamykając za sobą drzwi na klucz. Dochodzę do kościoła, próbuję wejść do środka, a tu niespodzianka, wszystko pozamykane. Na szczęście wiem gdzie mieszka osoba, od której miałam klucz, więc postanowiłam pobiec do niej do mieszkania i jej go oddać. Ostatnio miałam kłopoty z nadgorliwym stróżem bloku, teraz jednak weszłam do środka bez problemu. Pukam do drzwi i cisza, nic, nawet głupiego szmeru po drugiej stronie. Czyli jeszcze nie dotarła do domu. Już miałam koncepcję wrzucenia klucza do skrzynki pocztowej i napisać jej o tym w SMSie, na szczęście zobaczyłam ją na horyzoncie. Oddałam jej klucz, oczywiście usłyszałam, że mogłam jej przynieść na Mszę świętą, jednak nie lubię trzymać nie swoje rzeczy dłużej, niż to jest potrzebne. Przy okazji dała mi reklamówkę na albę, żebym nie musiała jej nieść w rękach. 

Reklamówka była za duża i przez większość drogi ciorała się po płytach chodnikowych oraz ziemi, przez co wydarła się dziurka. Żeby to jeszcze była dziurka, to byłby mały pikuś. Tymczasem sprawy nabrały rozpędu i w ślad za reklamówką i alba zaczęła się tarzać po ziemi. Skutek tego zobaczyłam dopiero w moim mieszkaniu - lewe ramię było uciorane w ziemi. Zaprałam to w szamponie i soku z cytryny i wtedy zobaczyłam co tak naprawdę się stało - w miejscu zabrudzenia ukazały mi się trzy małe dziurki. 

Płakać mi się chce i zastanawiam się, co z tym zrobić. Dzisiaj już wystąpię w albie taka jaka jest, ale potem? Jak zaszyję, czy nawet naszyję łatkę - będzie widać nieestetyczne szwy. Jeżeli nic z tym nie zrobię, to po kolejnych praniach dziurki będą się powiększać. Tak źle i tak niedobrze. Więc co? Na nową albę nie mam. Mogę podmienić, ale czy wtedy będę się czuła dobrze? No nic, mam trochę czasu, więc pomyślę co zrobić z tym fantem. A tymczasem zbieram się powoli do wyjścia do kościoła. Koncert tuż, tuż.

286. Siódme miejsce też dobre...

Od dwóch tygodni, podobnie jak wiele naszych rodaków, żyję sportowym wydarzeniem, jakim są rozgrywające się w naszym kraju Mistrzostwa Europy w piłce ręcznej mężczyzn. Wiem, wiem, specyficzne zainteresowanie jak na przedstawicielkę płci żeńskiej, aczkolwiek sama w liceum uprawiałam tą dyscyplinę sportu. Chociaż z perspektywy czasu wydaje mi się, że słowo "uprawiałam" jest tutaj zbyt wyniosłe, ja tylko stałam na bramce :D.

O mistrzostwach, które rozgrywały się m.in. w Krakowie, "mówiło" wszystko: bilbordy na słupach, banery na dworcu autobusowym, reklamy na tramwajach, trójwymiarowe loga na plantach, a nade wszystko zegar umieszczony na jednym z krakowskich rond, który odmierzał czas do rozpoczęcia igrzysk. Nic w tym dziwnego - chociaż rozgrywki toczyły się w wielu miastach, to jednak Kraków ze swoją Tauron Areną był ich głównym gospodarzem. Co tu dużo pisać - nawet gdyby człowiek chciał, to i tak by nie mógł się nie dowiedzieć o tym wydarzeniu.

Co ważniejsze mecze, a już na pewno te z udziałem polskiej reprezentacji, starałam się oglądać. Chłopcy dostarczyli mi emocji, nie ma co. Po doskonałym początku i trzech wygranych z Serbią, Macedonią i Francją(kilkoma punktami, bo kilkoma punktami, ale zawsze) zaczęły się schody. Pierwsza przegrana nastąpiła w rozgrywce z Norwegią - przegraliśmy z nimi 30 - 28. Ale to nic, po drodze był jeszcze mecz z Białorusią i wygrana 5 punktami. Nadzieja odżyła. Odżyła, zaledwie na dwa dni. Bo oto w minioną środę przyszło nam się zmierzyć z niezwykle dobrą w te klocki Chorwacją. Naszym od początku nie szło - kiedy Chorwaci wyczyniali cuda z piłką, nasi się po prostu z nią bawili. Widać było słabą organizację, a nade wszystko słabą współpracę. Najbardziej w tym wszystkim rozbawiali mnie komentatorzy, którzy do ostatnich chwil mieli nadzieję... Ta, widać że się nie bardzo znają na tym fachu. Nie da się w dziesięć bramek odrobić kilkunastu bramek. Bo co z tego, że chłopaki obudzili się tuż przed końcem rozgrywki? Tutaj trzeba było agresywnie grać od samego początku! Nie musieliśmy wygrywać - wystarczyła przegrana 4 punktami, abyśmy mieli szansę na finał. Tymczasem po dzisiejszej rozgrywce ze Szwecją wylądowaliśmy ostatecznie na 7 miejscu. Nie źle, co nie oznacza że nie mogło być lepiej(kurczaczek, zaczynam gadać jak mój trener piłki ręcznej).

285. Kiedy pasja przeplata się ze śmiercią

W kamienicy mojego dziadka było niezamieszkałe poddasze. Prawie niezamieszkałe, ponieważ dziadek hodował tam gołębie. Kilka z nich było moich - trzymanych jednak u dziadka z powodu braku u nas warunków lokalowych. Do dzisiaj pamiętam równiutko poukładane klatki zza których krat wyglądały śnieżnobiałe czy też popielate łebki. Klatki były ustawione tak, aby ptaki mogły widzieć błękitne niebo przez ok no, a także, żeby zimą nie ziębił ich wiatr. Przesada? Niekoniecznie - dzikie gołębie cały czas się ruszają, dzięki temu nie jest im tak zimno. Udomowione gołębie hodowane w klatkach mają znacznie utrudnioną tą czynność. W letnie dni bardzo często ptaki były wypuszczane na zewnątrz, gdzie szybowały wśród bloków i kominów. Co ciekawe, były na tyle wyszkolone, że praktycznie zawsze wracały na znajome poddasze, gdzie czekał na nie ciepły kąt oraz smaczna pasza. Były one prawdziwą dumą dziadka i chętnie je pokazywał wszystkim zainteresowanym. Kochał też jeździć na targi i wystawy poświęcone gołębiom, z których często przywoził kolejnego pupilka.

28 stycznia 2006 roku przypadł w pierwszy dzień ferii zimowych w województwie śląskim. Dzień wcześniej zadzwonił do nas dziadek z propozycją, że zabierze mnie na drugi dzień na Międzynarodowe Targi Gołębiarskie do Katowic w ramach nagrody za średnią na koniec semestru. Oczywiście rodzice nie mieli nic przeciw temu - wiedzieli, że dziadek zaraził swoją pasją również i mnie. Więc dlaczego miałabym siedzieć w domu, skoro mogłam jechać do Katowic pooglądać ptaki i króliki. W sobotę wstałam bardzo wcześnie. Nie mogłam już się doczekać. Jednocześnie cieszyłam się, że wystawa była właśnie w pierwszy dzień ferii - za kilka dni miałam jechać na obóz sportowy, a to pokrzyżowałoby mi moje plany. Na szczęście stało się inaczej. W czasie jazdy autobusem dziadek obiecał mi kupić kolejnego gołębia - teraz moja radość nie miała końca.

Na miejsce dotarliśmy po 10. Hala targowa robiła wrażenie. I chociaż na zewnątrz wiał przeraźliwy wiatr, w środku było dosyć ciepło. Dziadek kazał mi się trzymać blisko niego - mimo wczesnej pory w pomieszczeniu już było sporo ludzi. Chodziliśmy sobie od stoiska do stoiska, podziwialiśmy gołębie, dziadek wypytywał o nowinki paszowe... Było dużo śmiechu, hodowcy zachwalali swoje ptaki. Pamiętam jednego pana, który miał na stoisku porcelanowe gołąbki. Dziadek zaopatrzył się w witaminy dla swoich ulubieńców, po czym poszliśmy poszukać gołąbka dla mnie. Wybraliśmy takiego małego popielatego z "podbitym okiem". Z hali wyszliśmy gdzieś po szesnastej. W drodze na przystanek zorientowałam się, że w hali zostawiłam rękawiczki. Nie było jednak sensu po nie wracać, zresztą i tak wkrótce przyjechał nasz autobus. Wsiedliśmy do niego zostawiając całą imprezę za sobą. Klatka z gołąbkiem spoczywała na moich kolanach. Na dworze powoli zapadał zmrok, jak to w zimie bywa...

Nagle zadzwoniła dziadka komórka. Wiedziałam, że to babcia. Dziadek jednak podczas rozmowy momentalnie pobladł, a uśmiech znikł mu z ust. Dopiero po chwili powiedział mi, że przed chwilą zawalił się dach hali, a babcia sprawdzała, czy nie jesteśmy w środku. Nie byliśmy. Po chwili jeszcze jeden telefon - tym razem to moi rodzice. Do domu dojechaliśmy w wielkiej nieświadomości tego wszystkiego. Zresztą nawet w telewizji pojawiły się lakoniczne informacje. Na początku nie robiły na mnie wrażenia - pobiegłam na strych z moim nowym gołąbkiem, planując na wakacje jego szkolenie. Dopiero na drugi dzień dotarło do mnie, co tak na prawdę się stało. I jedna jedyna myśl - przecież i ja tam mogłam być w tym momencie. Wystarczyło tylko wrócić po rękawiczki... Być może wtedy ofiar tej katastrofy nie było by 65, a 67?

Wyjazd kilka dni później na obóz sportowy nieco mnie odstresował, pozwolił zregenerować myśli. Widać tak miało być, widać miały zginąć małe dzieci(do dzisiaj mam przed oczami zdjęcie małego Tomka w gazecie, który wtedy stracił życie), a nie ja! Fatum, los, opaczność Boża - każdy będzie to widział po swojemu. W pamięć zapadła mi też piosenka zespołu "Ich troje" - "Śląsk jest w niebie". I chociaż nigdy specjalnie nie darzyłam go sympatią, to muszę przyznać, że ten utwór jakoś przypadł mi do gustu.

Od tej największej od czasu II wojny światowej katastrofy budowlanej minęło dokładnie 10 lat. Dla mnie to 10 lat podarowanego życia, dla kogoś innego życia bez bliskiej osoby. Winni do dzisiaj nie zostali ukarani. Ale czy nawet najwyższa kara zwróci życie 65 osobom? Czy nie lepiej przeznaczyć wydane na procesy pieniądze na architektów konstruujących stabilniejsze budowle, może z bardziej spadzistymi dachami? Denerwowały mnie też reakcje niektórych ludzi na akcję ratunkową - że ratownicy ratowali gołębie, a nie ludzi. A ja do dzisiaj pamiętam relacje ratownika, który opowiadał, jak w czasie akcji usiadł mu na ramieniu gołąbek z hali i przytulił łebek do jego policzka... Do dzisiaj mam łzy w oczach na to wspomnienie. Bo gołębie nie są głupimi ptakami. To inteligentne zwierzęta, które przywiązują się do człowieka, darząc go zaufaniem. Tylko my, pyszni ludzie, nie zawsze to widzimy i rozumiemy. A Gucio, gołąbek wtedy zakupiony, do dzisiaj cieszy moje oko i nawet jest moim ulubieńcem. Kto wie, być może i jemu uratowałam kuperek?

284. Irena Sendlerowa wersja kinowa

Wczoraj wieczorem po raz kolejny miałam okazję obejrzeć film przedstawiający sylwetkę niezwykłej kobiety, która w czasie II wojny światowej ratowała żydowskie dzieci wyprowadzając je z getta i znajdując chrześcijańskie rodziny będące gotowe je przyjąć do siebie pod opiekę - Ireny Sendlerowej. Na podstawie jej biografii powstał film opowiadający o jej trudnej, odważnej, a za razem dającej nadzieję misji, jaką pełniła w tamtych czasach pt.: "Dzieci Ireny Sendlerowej". Pierwszy raz miałam okazję go obejrzeć jeszcze w kinie, we wrześniu 2009 roku, w ramach prezentu urodzinowego. Pamiętam, że wtedy zrobił na mnie ogromne wrażenie. Z niecierpliwością oczekiwałam momentu, aż będę mogła ponownie go zobaczyć. I chociaż niedawno udało mi się go zdobyć, to bardzo ucieszyła mnie wiadomość, że Telewizja Polska postanowiła nadać go w swojej ramówce. Termin do tego jest idealny - otóż w tych dniach przypada rocznica okropnego marszu więźniów obozu koncentracyjnego Auschwitz - Birkenau. Ucieczki, która dla wielu z nich okazała się drogą do tragicznej śmierci z powodu zimna, chorób i głodu.

Warszawa, czasy II wojny światowej. Irena Sendlerowa jest młodą pracownicą Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej. Dzięki pełnionej przez siebie funkcji ma prawo wstępu na teren odgrodzonego murem getta żydowskiego. Spotyka się tam z biedą oraz nędzą, ale nie tylko. W getcie zostali jej dobrzy znajomi - Rozenfeldowie, którzy podzielili los innych mieszkańców getta. Irena pomaga im w miarę swoich możliwości. Najbardziej boli ją jednak los przymierających głodem dzieci. Postanawia coś dla nich zrobić. Przynosi im chleb. Jednak z czasem uświadamia sobie, że w ten sposób nie uratuje ich. Wpada więc na pomysł, aby chociaż kilkoro z nich wyprowadzić poza teren getta. Od tej chwili od czasu do czasu udaje jej się przeprowadzić na aryjską stronę jakiegoś małego wyznawcę judaizmu. Schemat tego wyczynu jest zawsze taki sam - najpierw przebiera dziecko w czyste ubranie, potem bierze na jakiś czas do siebie, potem odstawia do mieszkania swojej znajomej, Jadwigi. W tym czasie szuka mu polskiej rodziny, która by się nim zaopiekowała, załatwia sfałszowane świadectwa chrztu. Każde dziecko, które udaje jej się umieścić w chrześcijańskiej rodzinie, zostaje zapisane na karteczce, która wrzucana była do słoika. Dzięki temu po wojnie istniała możliwość odnalezienia poszczególnego dziecka i oddania go prawowitemu rodzicowi. Swoją działalnością zwróciła na siebie uwagę Rady Pomocy Żydom, "Żegocie", która zaoferowała pomoc pieniężną, a także Gestapo. Ci ostatni w pewnym momencie złapali kobietę i zaczęli wypytywać o prowadzoną przez nią działalność, a także co wie na temat Konrada Żegoty(oczywiście była to fikcyjna postać zaczerpnięta z "Dziadów", Niemcy jednak o tym nie wiedzieli). Ona jednak nie zdradziła się. Nie złamało jej nawet wydanie na nią wyroku śmierci - do końca pozostała wierna "Żegocie". Na szczęście sprawdziło się powiedzenie, że dobro powraca - tak jak kiedyś ona ocaliła życie ponad 2 tysiącom żydowskich dzieci, tak wtedy znalazł się ktoś, kto ocalił jej życie. Dzięki temu mogła dożyć naszych czasów. Irena Sendlerowa, Sprawiedliwa wśród Narodów Świata, zmarła 12 maja 2008 roku. Dobrzy ludzie podarowali jej więc jeszcze ponad 60 lat pięknego życia.

źródło zdjęcia

Film powstał na podstawie książki Anny Miesznikowskiej, "Matka Dzieci Holokaustu. Historia Ireny Sendlerowej". Warto tutaj dodać, że tuż przed ukazaniem się filmu w kinach wyszła książka pod tym samym tytułem. 

źródło zdjęcia

Tym razem obejrzenie filmu było dla mnie odskocznią od codziennego życia, od nauki, przygotowywania się do kolejnych zaliczeń i egzaminów. A jednocześnie idealnie wkomponował się w obszar jednego z moich zainteresowań, czyli holokaustu. Teraz czekam na koniec sesji, żeby spokojnie iść na "Syna Szawła", również poruszającego ten trudny temat. Ale na razie nie wybiegajmy zbyt daleko w przyszłość, bo jeszcze nie wiadomo co nam przyniesie.