298. A po półkoloniach...

Parafialne półkolonie salezjańskie to praca charytatywna. Nikt nam nie płaci za opiekę nad cudzymi dziećmi, a pieniądze, które są wpłacane przy zapisach idą na jedzenie(dziennie szło prawie 15 bochenków chleba, nie mówiąc o wkładce do niego, bo przecież samego chleba nikt nie będzie jadł, chociaż jest Wielki Post), materiały plastyczne, nagrody. Dla nas, animatorów i wychowawców salezjańskich najważniejszy jest jednak uśmiech naszych podopiecznych, ich radość, dziecięca wdzięczność, która jest nieraz dużo większą zapłatą niż wszystkie pieniądze świata. Tego nie można sobie kupić tak sobie, na to trzeba pracować nieraz kilka lat.

Tradycyjnie już na koniec kolonii spotkaliśmy się na pizzy zakupionej z "proboszczowego budżetu". Czasami idziemy do pizzerii, dzisiaj jednak zostaliśmy na jadalni naszego Domu Młodzieżowego. Takie spotkanie, oprócz zjedzenia pizzy w towarzystwie które doskonale się zna, jest również doskonałą okazją do wymienienia spostrzeżeń dotyczących dzieci i ogólnie całych półkolonii. I chociaż po każdym dniu mieliśmy spotkanie podsumowujące, na którym wymienialiśmy plusy i minusy danego dnia, to i tak nie zawsze wszystko uzgodniliśmy. Teraz była ku temu doskonała okazja. Okazja była też do pogadania o wszystkim i o niczym. W tygodniu nie zawsze był na to czas, a dzisiaj mieliśmy go w nieograniczonej ilości. Dzięki temu nawet mi udało się poznać kilka nowych osób. Mam co do nich pewne zdanie, o co mi chodzi powiem, a raczej napiszę, jutro. Trochę smutno mi się jednak zrobiło, że niektórzy patrzą na mnie przez pryzmat choroby, jednak pewna osoba uświadomiła mi, że i tak robię zadziwiająco dużo i daję z siebie wszystko. Tylko szkoda, że nie wszyscy chcą to zauważyć.

Uświadomiłam sobie, że w sumie stworzyliśmy niezłą wspólnotę. Taką z prawdziwego zdarzenia, gdzie wszyscy dla wszystkich są wsparciem, wyznają te same ideały, uczą się żyć w społeczeństwie i wyrażać swoje zdania i poglądy. Bo tak naprawdę nie sztuką jest mieć inne zdanie, sztuką jest umiejętność jego wyrażania, wraz z argumentacją. To ważne, szczególnie dla osób nieśmiałych, czy też niepełnosprawnych, kiedy nie zawsze ma się odwagę przeciwstawić czyjemuś zdaniu, czy też zachowaniu. Czasami bowiem wolimy przyklasnąć czemuś, z czym nie do końca się zgadzamy, żeby się komuś przypodobać, czy też nie stracić znajomych. Tymczasem w niektórych przypadkach okazuje się, że nasze "nie" ma znaczenie. Tutaj niech przykładem będzie ostatni post na temat komórek - sprawa została poruszona(wreszcie!) na dzisiejszym zebraniu i rozwiązana(chyba?). Ale czy gdybym nie poruszyła jej w środę, to ktoś by się nią zajął? Wątpliwe. 

297. Ostatni, któremu udało się uciec z Treblinki

Historie związane z obozami koncentracyjnymi i z obozami zagłady zawsze niezwykle mnie ciekawiły. Dzięki wspomnieniom tych, którym udało się je przeżyć, czy to to doczekawszy do ich wyzwolenia, czy też uciekając z nich, prawda o tym, co działo się za kolczastymi drutami, wyszła na jaw. Od niektórych z nich aż się jeży włos na głowie. Niestety, z roku na rok świadków tej tragedii jest coraz mniej. Dzisiaj dotarła do nas wiadomość, że zmarł ostatni ocalały z obozu zagłady z położonej niedaleko Warszawy Treblinki(tej samej, w której zginął wraz ze swoimi wychowankami wybitny lekarz i pisarz - Janusz Korczak), Samuel Willenberg. Samuelowi, dwudziestoletniemu wówczas młodzieńcowi, udało się uciec z Treblinki w 1943 roku, rok później walczył w powstaniu warszawskim. Dzisiaj na łamach bloga pozwolę sobie przytoczyć przeprowadzoną z nim rozmowę, w której opowiedział o ucieczce z obozowego piekła, jak i samym w nim życiu. Dobrze, że ją spisano - pozostanie bezcennym zapisem tamtego tragicznego okresu.

Samuel Willenberg, uciekinier z Treblinki

Samuel Willenberg, ostatni ocalały z obozu zagłady w Treblince zmarł w wieku 93 lat. O ucieczce i codziennym życiu w piekle Treblinki opowiadał "Newsweekowi" w 70. rocznicę buntu.

Jak to się stało, że udało wam się uciec z Treblinki w 1943 roku?

Samuel Willenberg: To już było po powstaniu w getcie warszawskim i zakrawało na cud, że się udało. Żeby zorganizować jakiś bunt w tym najgorszym z obozów zagłady (jak mi powiedziano zaraz na rampie) i potem umożliwić też ucieczkę więźniów, trzeba było wszystko w najgłębszej tajemnicy obmyślić i zaplanować w najdrobniejszych szczegółach.

Przywieźli mnie tam w październiku 1942 roku i jako jedyny z całego transportu z Opatowa tylko przypadkiem zostałem przy życiu. Kiedy mieliśmy już rozbierać się i wiązać buty parami na placu, skąd zaganiali potem do komór gazowych, nagle zobaczyłem koło siebie znajomą twarz i usłyszałem wypowiedziane szeptem słowa: „Samek, to ty?”. To był mój serdeczny kumpel Alfred Bohm z Częstochowy, który trafił do Treblinki przede mną. Powiedział, żebym się zgłosił, gdy będą szukali murarzy, co też uczyniłem, choć nigdy się tym nie zajmowałem i dzięki temu esesman dosłownie wykopał mnie z tłumu idących na śmierć.

Alfred uratował mi życie. To był niemiecki Żyd wysiedlony w latach 30. z Rzeszy do Polski, miał w Częstochowie jakąś rodzinę i mieszkaliśmy razem przy ulicy Przemysłowej. Źle mówił po polsku i wyśmiewali się z niego, często próbowali go tłuc, bo był obcy, ale ja zawsze tłukłem się za niego i zostaliśmy przyjaciółmi. Zawdzięczam mu życie. Spaliśmy w obozie obok siebie na pryczach, byliśmy nierozłączni, razem kradliśmy odpadki jedzenia. Ale to nie od niego dowiedziałem się, że w obozie robią jakąś konspirację, choć Alfred był w nią zaangażowany.

Jak się dowiedziałeś?

Dowiedziałem się właściwie przypadkiem. W listopadzie 1943 roku wybuchła potworna epidemia tyfusu, która dodatkowo dziesiątkowała więźniów. Codziennie rozstrzeliwali masę ludzi. Tych, którzy mogli jeszcze jako tako ustać na nogach, staraliśmy się podtrzymywać, żeby rano i wieczorem wychodzili na plac apelowy. Kazali nam zbudować dodatkowy barak, który był przeznaczony na składanie lepszych rzeczy. Głównie chodziło o zawszone futra odbierane idącym na śmierć Żydom zza Bugu.

U nas w gettach futer żadnych od dawna nie było, bo trzeba je było przecież oddawać Niemcom. Właśnie między futrami w tym magazynie ukrywaliśmy chorych ludzi. Jeden z nich, żydowski dziennikarz nazwiskiem Kronenberg, miał wtedy z 40 stopni gorączki i nagle wypadł z magazynu wprost na esesmana Mittego, zwanego aniołem śmierci. Tamten z miejsca pognał go do lazaretu, czyli głębokiego dołu, nad którym rozstrzeliwano ludzi. Nagle patrzę... Kronenberg rozebrany do pasa rzuca się na szkopa, krzycząc rozpaczliwie po niemiecku: „Ja wiem, że tu jest konspiracja!”.

Myślał pewnie nieszczęśnik w jakimś przebłysku, że w ten sposób uda mu się uratować życie... Ale gdzie tam... Tamten bojąc się zarażenia tyfusem odtrącił go gwałtownie i odskoczył jak oparzony, zaś nierozumiejący niczego Ukrainiec z miejsca go zastrzelił. Wtedy pierwszy raz uświadomiłem sobie, że w obozie dzieje się coś niesamowitego: konspiracja.

Jak wyglądała codzienna męka w tym piekle?

Apele o piątej rano niezależnie od pogody i pory roku; wieczorem o 18 połączone z biciem, katowaniem, biegami, padaniem w błoto, strzałami. Po apelu wieczornym zawsze przygrywało tzw. Trio Golda, utrwaliłem je potem po latach w Izraelu w jednej z moich rzeźb holokaustowych. Artura Golda (znanego kompozytora) zastrzelili potem Ukraińcy w czasie buntu więźniów.

Codziennie przychodziły nowe transporty. Za jednym razem mieściło się na rampie 20 wagonów towarowych. Pracowałem na placu przy sortowaniu ubrań, które kazali ludziom zdejmować pod pozorem, że idą do łaźni. Nad naszymi głowami łazili esesmani, wrzeszcząc „arbajde” i strzelali do ludzi. W którymś momencie znalazłem ubrania po moich dwóch zagazowanych siostrzyczkach, Tamarze i Icie, które ukrywały się w Częstochowie i ktoś je wydał. Po wojnie dowiedziałem się, że odprowadził je na gestapo granatowy policjant. Chciałem go zabić, ale w końcu dałem spokój.

W Treblince zaczęła się potworna zima.

Nie nosiło się tam pasiaków jak w innych obozach, chodziliśmy w cywilnych łachach, przeważnie po zabitych więźniach. Znalazłem jakaś postrzępioną futrzaną czapę, od której zaczęli na mnie wołać Kacap. To się stało moim obozowym przezwiskiem.

Któregoś dnia Alfredowi udało się załatwić, że przenieśli mnie do jego komanda budującego ogrodzenia z kolczastego drutu, które w Treblince były przeplatane gałęziami, żeby nie było widać niczego z zewnątrz. Niemcy ciągle tam coś zmieniali i budowali coraz to nowe ogrodzenia. Po gałęzie musieliśmy wychodzić na zewnątrz do gęstego lasu, który rósł wszędzie naokoło. Alfred zawsze mnie przestrzegał: nawet nie myśl o tym, żeby samotnie stąd uciekać, bo z miejsca zastrzelą wszystkich innych.

Bez trudu udawało się nam przekupywać Ukraińców, którzy nas pilnowali, złotem znajdowanym podczas sortowania ubrań. Oni wciąż potwornie się upijali i musieli czymś płacić za bimber, do którego dokupywali „paczki żywnościowe” na zagrychę od okolicznych chłopów. Przy okazji kupowali też dla nas coś do jedzenia. Tylko dzięki tym paczkom udawało nam się przeżyć. Niemcy mający skromne racje też się nimi zażerali jak świnie.

Po wyładunku z wagonów były selekcje; odrywali kobiety z dziećmi od mężczyzn, kazali wszystkim siadać na ziemi, zdejmować buty i dawali po kawałku sznurka, żeby powiązać jej parami. Potem gnali do krematorium, a trupy koparka grzebała stosami na specjalnie wyznaczonym placu. Dopiero po Stalingradzie dostali rozkaz z Berlina, żeby zacierać ślady i zaczęli palić zwłoki. Najpierw próbowali robić to w dołach, ale im nie wychodziło.

Przywieźli więc szyny kolejowe, z których zrobili takie jakby gigantyczne ruszty... Za jednym razem palili 2500 zwłok, które przywoziła koparka wprost z krematorium. Myśmy musieli potem myć łyżkę tej koparki, to było chyba najstraszniejsze; potworny zaduch dosłownie odbierał przytomność, poskręcane trupy z męką na twarzach, wywleczone trzewia i wnętrzności – nie ma słów w żadnym języku, żeby to wszystko opisać.

A Niemcy wtedy, przyjrzałeś im się kiedyś dokładniej?

– Normalni ludzie, śmieli się i żartowali ze sobą – często jowialni, starszawi faceci, ojcowie rodzin lub bardzo młodzi. Tylko niektórzy z nich mordowali ze specjalnym zamiłowaniem – Mitte czy „Lalka” (w cywilu rozwoziciel piwa) i paru innych, ale od zabijania mieli tam głównie Ukraińców; specjalną hołotę wyszkoloną w Trawnikach*. Słynny zwyrodnialec Demianiuk**, zwany Iwanem Groźnym, też tam był. Po latach izraelski sąd nie chciał go skazać na śmierć, bo nie był pewien jego tożsamości. Ale ja go rozpoznałem od razu, jak wysiadał z samolotu – po nogach! – wiedziałem na pewno, że to on.

Baraki przeznaczone dla Niemców przylegały niemal do ogrodzenia. Późną wiosną 1943 roku przywieźli nagle worki z cementem i zaczęli coś tam intensywnie budować – m.in. powstało pomieszczenie z jednym małym okienkiem wychodzącym na ogrodzenie. Potem jeszcze dobudowali tam wielkie żeliwne drzwi wyrwane z jakiegoś starego zamku, do którego nasi ślusarze dorobili klucz. Zrobili też wtedy specjalny duplikat dla nas, wiedzieliśmy już wtedy z całą pewnością, że tam jest zbrojownia.

2 sierpnia Niemcy pojechali się plażować  nad Bug – na taką okazję czekaliśmy. Alfred jeszcze poprzedniego wieczoru dał mi 100 dolarów, które schowałem w bucie. Miałem przygotowane czyste ubranie. Kilku chłopców, którzy usługiwali szkopom, weszło do zbrojowni i zaczęło wyrzucać karabiny i granaty przez okienko od strony ogrodzenia, gdzie nic nie było widać. Automatów nie było. O 15.30 ktoś walnął granatem w zbiornik z 9000 litrami benzyny.

Potworna eksplozja i zaraz gwałtowny pożar; strzelanina i zamieszanie. Ortodoksyjni Żydzi nie chcieli uciekać – zaraz by ich zresztą wyłapali. Reszta miała do wyboru: walczyć lub wyrywać się od razu, korzystając z zaskoczenia. Uciekło nas ze 300, z czego przeżyło 67. Teraz zostałem już tylko ja...

Trzydzieści metrów za ogrodzeniem obóz otoczony był dodatkowo zaporami przeciwczołgowymi, przez które przedarłem się dosłownie po trupach kolegów. Nagle zobaczyłem zabitego Alfreda, innego rannego kolegę, który błagał o śmierć, dobiłem strzałem w głowę z karabinu.

Ukraińcy cały czas strzelali wściekle z wież strażniczych. Krzyżowy ogień. Dostałem postrzał w nogę, która spuchła zaraz jak bania. To był jakiś rykoszet. Potworny ból, lecimy dużą grupą przez las, przed nami tory kolejowe Małkinia – Siedlce, jakiś kawałek szosy, wpadamy na tyły wsi Wólka. Część biegnie w lewo, druga w prawo. A ja wolnym krokiem idę przez wieś, nagle dotarło do mnie, że jestem sam i niczego się nie boję.

Dlaczego nie poleciałeś z jedną z tych grup, jakiś instynkt?

Nie mam pojęcia do dziś. Miałem wtedy 20 lat i parę miesięcy. Nie było we mnie absolutnie żadnego strachu. Od małego byłem ulicznikiem, jeździłem na gapę pociągami z polskimi kumplami, uciekałem z domu; nie miałem żydowskiego wyglądu i mówiłem normalnie po polsku. To mnie wówczas zapewne uratowało. Nagle znalazłem się za wsią w szczerym polu i zaraz ukryłem się w krzakach. Byłem ubrany w białą koszulę i marynarkę, wysokie buty, w których łaziłem w obozie, ogolony na zero, ale z czapką na głowie.

Szedłem na przełaj przez łąki, kierując się na południe w stronę Bugu. Nikt mnie nie zatrzymywał, a ja szedłem bez przerwy, byle dalej. Potworny ból w nodze. Chciałem przejść na drugą stronę rzeki. Zapada noc, widzę przed sobą ogromny stóg siana. Niewiele myśląc, ładuję się do środka, a tam już pełno naszych uciekinierów z Treblinki śpiących pokotem na ziemi. Nikt się do mnie nie odezwał. Po prostu ułożyłem się na nich, musiałem mieć gorączkę i przespałem do rana, budzę się – żywej duszy, odeszli po cichu.

Co było dalej?

Ruszyłem w stronę Bugu i potem szedłem w górę rzeki, odpoczywając tylko w zaroślach. Pod wieczór ujrzałem samotny domek na wzgórzu i ścieżkę prowadząca do wody z drewnianym pomostem. „Nie wiesz pan, co tam się tak paliło?” – spytał facet, wyciągając rękę w kierunku Treblinki. Mruknąłem coś niewyraźnie, chodziło mu pewnie o zbiornik z paliwem. Widząc, że jestem ranny, przyniósł jodynę na łyżce stołowej... i pokazał, gdzie mogę się przespać na pobliskiej wysepce zarośniętej szuwarami. Miał łódkę ukrytą płytko pod wodą i trudnił się przemytem.

Na drugi dzień budzę się rano, a on stoi nade mną, daje mi papierosa Junaka i mówi, że w nocy byli Niemcy, pytali, ale nikogo nie znaleźli. „Idź dalej w górę rzeki, a dotrzesz do lasu” – poradził. Tak też zrobiłem. W pewnym momencie doszedłem do wioski ze stacją kolejową Kostki. Wchodzę do pustego kościoła, ksiądz na mój widok dostaje trzęsionki i zaczyna się jąkać z wrażenia; błogosławi mnie na drogę, żebym tylko jak najszybciej poszedł.

Wstępuję do wiejskiego sklepiku, jakieś chłopaki na mój widok milkną raptownie. Stoję bez ruchu, jestem bez grosza, przecież nie będę wyciągał tej stówy od Alberta. „Coś panu podać? – sklepowa do mnie. „Poproszę tylko o szklankę wody”. Daje mi się napić i nagle zaczyna bardzo szybko mówić ściszonym głosem: „Byli tu wczoraj i chcieli zabić mojego chrześniaka, który jest ogolony na łyso, bo ma coś z głową. Musieliśmy wzywać wójta, żeby poświadczył, że chłopak jest miejscowy”.

Przypomniałem sobie o stacyjce kolejowej i spytałem, kiedy tu jadą jakieś pociągi. Ona na to, że o 5 rano jest pociąg do Siedlec. Nagle bez słowa wcisnęła mi w rękę 20 złotych, dokładając 15 papierosów z zapałkami. Przespałem kolejną noc w stogu, rano widząc przekupki z tobołami poprosiłem jedną z nich, żeby kupiła mi bilet w kasie. Byłem tam obcy i mój widok mógł zwrócić czyjąś uwagę. „Pomogę pani targać toboły, ale mógłbym mówić do pani: stryjenko?”. „A gadaj se zdrów” – odpowiedziała.

Czyli dojechałeś do Siedlec i co potem?

Na targowisku od razu sprzedałem swoje oficerki z Treblinki, dostałem jakąś forsę i jeszcze wojskowe buciory zamiast tamtych. Pod dworcem przyłączyłem się do jakichś chłopaków, z którymi razem wskoczyliśmy do pociągu na Warszawę, kobieta zwana przez nich hrabiną grała na akordeonie. Ale w którymś momencie się załamałem – do wagonu wsiadła kobieta z małą dziewczynką, bardzo podobną do mojej zagazowanej siostrzyczki Ity.

Powiedziałem przekupkom, że uciekłem ze stalagu dla jeńców wojennych w Prusach Wschodnich. Ostrzegły mnie, żeby nie jechać do Warszawy, „bo tam ciągle, panie, jakieś łapanki" i żeby lepiej wysiąść z nimi w Rembertowie. „Bierz pan ten worek z kartoflami i ruszaj za mną” – powiedziała ta moja i wylądowałem w drewnianym domku, gdzie była jej młoda córka. W nocy zjawił się synek ze szramą na pół policzka, który okazał się szmalcownikiem: „Wiesz pan, jak jest, na Żydach się żyje”.

Słysząc, że uciekłem ze stalagu w Prusach Wschodnich, rzekł od razu, że gdybym miał forsę, to by mi wyrobił całkiem pewne dokumenty. Wtedy poszedłem na całość: wyciągnąłem tę moją stówę dolców. „Kurwa, skąd to masz?”. „A z Żydka ściągnąłem na Bugu”. „Co żeś z nim zrobił?”. „No wiesz – cmoknąłem z grymasem po cwaniacku – rzeki nurt”. Zniknął na trzy dni (co ja wtedy przeżyłem), wrócił z autentyczną kennkartą i nawet z poduszeczką z tuszem, żebym sobie odciski palców zrobił. Poszliśmy do fotografa, żeby zdjęcie było autentyczne. Sprzedał te moje dolce za 6 tysięcy złotych, z czego dla mnie zostały 4000 i jeszcze mi załatwił dobre ubranie „po Żydach” z kapelusikiem tyrolskim.

Od ucieczki z Treblinki minął niecały tydzień, a ja jadę jak panicho do Warszawy. Nie zwracam uwagi na Niemców, nie obchodzą mnie. Wysiadam na Pradze na Dworcu Wschodnim, pruję na obiad do knajpy i wpijam ćwiartkę wódki. Ruszam w miasto szukać ojca, który jest artystą malarzem, ma aryjskie papiery i udając niemowę (fatalny akcent) utrzymuje się z malowania świętych obrazków na Marszałkowskiej. U ojca mieszkałem potem do Powstania Warszawskiego, w którym walczyłem.

Rozmawiał: Eli Barbur

SAMUEL WILLENBERG : 16.02.1923 - 19.02. 2016  Izraelski rzeźbiarz i malarz polskiego pochodzenia, więzień Treblinki, uczestnik Powstania Warszawskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari.

296. Komórkowe społeczeństwo

Dawno się tak nie zdenerwowałam jak dzisiaj. Kiedy byłam na kursie dla wychowawców kolonijnych, kilkakrotnie podkreślano nam, że mamy przede wszystkim zwracać uwagę na nasze własne zachowanie, a dopiero w następnej kolejności na naszych podopiecznych - dzieci przyglądając się naszemu zachowaniu niejednokrotnie je powielają, bez względu na to, czy owo zachowanie jest przez nas akceptowane, czy też nie. Nie ważne stają się wówczas wszelkie regulaminy, czy też umowy między uczestnikami wypoczynku, a wychowawcami, czy też animatorami. Mając w pamięci owy pogląd oraz jego wytłumaczenie, osobiście staram się do niego stosować, dlatego m.in. zakazuję im używania telefonów komórkowych na zajęciach, a i sama jej nie używam, ponieważ staram się być fair wobec moich podopiecznych.

Niestety, inni mają inne zdanie od mojego. Dzisiaj byłam świadkiem dziwnej, a na pewno niezrozumiałej jak dla mnie sytuacji. Jednym z codziennych stałych punktów dnia na półkoloniach jest spotkanie na sali konferencyjnej, gdzie m.in. odmawiamy wspólną modlitwę, odbywają się spotkania na początek i na koniec dnia, tańce integracyjne, a także projekcja fragmentu filmu przewodniego danych półkolonii(za każdym razem inny). Dzieci muszą uważnie oglądać go, ponieważ później zadawane są w grupach pytania dotyczące jego treści. Dlatego wszelkie "umilacze czasu" typu telefony komórkowe, czy też smarktfony są kategorycznie zabronione. Tak się złożyło, że przyłapałam po zgaszeniu światła jednego delikwenta na pykaniu w klawiaturę telefonu. Podeszłam do niego, delikatnie upomniałam, chłopak usłuchał i schował do plecaka. Chcę wracać na swoje miejsce, odwracam się więc w drugą stronę i co widzę? Pod ścianą widzę grupkę animatorów i wychowawców, którzy sami coś tam klikali w telefonie. Jeszcze, gdyby to był jakiś drobny SMS, ale to była ewidentna wymiana wiadomości wraz z towarzyszącymi temu śmiechami i chichami. Zero zainteresowania dziećmi, co najwyżej kółko wzajemnej adoracji. No myślałam, że mnie krew zaleje. 

Zajęcia na półkoloniach trwają średnio od 9:30 do 15:00. Nie można poczekać tych 5,5 godzin, aby wejść na facebooka, albo odpisać koledze SMSa? To aż tak dużo? Przecież zgłaszając się do pomocy na półkoloniach zdawali sobie sprawę z tego, że będą musieli dawać dobry przykład dzieciom. Bo na półkoloniach nie jest się dla znajomych, podwyższenia oceny ze sprawowania, czy też spotkaniu na pizzy na koniec. Na półkoloniach jest się przede wszystkim dla dzieci i to one powinny być w tym czasie najważniejsze! Nie telefony komórkowe, nawet nie my sami, ale one! Odpowiadamy za nie tak samo, jak każdy wychowawca. A trudno to zrobić będąc wpatrzonym w ekran komórki.

Wychowawców i animatorów nie upomniałam, ale poruszyłam ten temat na spotkaniu podsumowującym dla organizatorów po całym dniu pracy. Zaproponowałam nawet, aby na zgodzie na przyszłe półkolonie napisać o zakazie przynoszenia przez dzieciaki telefonów na zajęcia(wobec kadry jestem niestety bezradna). Ku mojemu zdziwieniu ze strony organizatora zero reakcji. Nic, ani na tak, ani nawet na nie. Po prostu temat jakby nie istniał. Ręce mi opadły. Czyli na dobrą sprawę niech każdy robi co chce, może się nawet pozabijać, organizatora nic to nie będzie obchodzić. Ogólnie różne rzeczy działy się na przełomie lat przy organizacji półkolonii, zarówno letnich, jak i zimowych, ale te uważam za kompletną porażkę! A ja coraz bardziej przekonuję się o tym, że dzisiejsze trzynastolatki nie są jeszcze gotowe na bycie animatorami na takim czymś(animatorem na półkoloniach salezjańskich można zostać już w 1 klasie gimnazjum). A przynajmniej nie wszyscy.

I pomyśleć, że ja doczekałam się telefonu komórkowego dopiero na studiach... Świat idzie do przodu Panowie i Panie, świat idzie do przodu.

295. Półkolonie salezjańskie na start!

W tym roku ferie zimowe w naszym województwie wypadły w ostatniej turze - dzieciaki nie są szczęśliwe z tego powodu, oj nie. Ale za to po nich chodzą tylko cztery tygodnie i już mają święta. Jak byłam dzieckiem, to właśnie ten układ najbardziej mi odpowiadał. Jejku, jak to było dawno :). I z każdym rokiem coraz bardziej chcę wrócić do tego okresu. Bo wtedy miało się jakby mniej trosk i zmartwień, inaczej postrzegało się świat, a i życie było łatwiejsze, bardziej bezstresowe. Teraz już człowiek dorósł, zmądrzał, innymi priorytetami patrzy na otaczającą go rzeczywistość.
Chociaż spora grupa dzieciaków i młodzieży wyjeżdża na zimowiska, bądź prywatne wyjazdy w góry, aby poszaleć na nartach i sankach, to są też takie, które z różnych przyczyn zostają na ten czas w domu. Dobrze pamiętam, jak sama przez wiele lat siedziałam przez dwa tygodnie w mieszkaniu. Co prawda gry komputerowe nie były wtedy tak zaawansowane technologicznie jak teraz, a nawet poczciwe Simsy w końcu się człowiekowi znudziły. Toteż spędzało się ten czas bardziej kreatywnie, malowało, rysowało, budowało z klocków, czasami podgoniło jakąś lekturę, czasami poduczyło na zbliżającą się olimpiadę przedmiotową. Ale zawsze brakowało mi kontaktu z rówieśnikami, wspólnych gier i zabaw.
Dzisiaj dzieci zazwyczaj spędzają czas wolny przed komputerem, ewentualnie włócząc się po blokowiskach. Zdecydowanie nie o to chodzi przy wypoczynku międzysemestralnym. Co więcej, w taki sposób człowiek bardziej się zmęczy niż odpręży.
Od kilku lat, bodajże od 9, bo tyle istnieje nasz salezjański Dom Młodzieżowy, w naszej parafii organizowane są półkolonie dla dzieci w wieku szkoły podstawowej. A żeby starsi też się nie nudzili, to przebywają na nich w charakterze wychowawców i animatorów najmłodszych. Pamiętam te pierwsze półkolonie, jeszcze bez konkretnego programu wychowawczego, ale z możliwością przebywania na terenie Oratorium w porannych godzinach, czyli wtedy, kiedy większość rodziców jest w pracy. Graliśmy wtedy na komputerach, w bilard, gry planszowe, było rysowanie i wspólne czytanie książek. Niby nic, ale już dawały jakąś namiastkę opieki nad dziećmi. Propozycja załapała i już od wakacji w tym samym roku półkolonie ruszyły pełną parą. Zaczęto wprowadzać wychowawców i podziały na grupy dzieci w podobnym wieku, zorganizowano wyjścia, a cały program półkolonii opierał się na jakimś filmie dla dzieci.
Mój osobisty współudział w organizacji półkolonii zaczął się w wakacje 2011 roku. Tutaj duży ukłon w stronę ówczesnych wychowanków Oratorium, nota bene sama do nich należałam, i naszego opiekuna - księdza W. To on pierwszy stwierdził, że przecież Lolek jest takim samym członkiem wspólnoty, jak każdy inny, więc co to za problem, żeby nie mógł służyć innym. No i tak się zaczęło. Co dziwniejsze, jak już zobaczono, że Lolek potrafi, to od razu nie widzieli problemu, aby zatrudniać mnie w każde półkolonie. Tak naprawdę to tylko w ubiegłe wakacje nie służyłam swoją pomocą z powodu wyjazdu nad morze. Chociaż w ostatni dzień pojawiłam się na chwilę na podchodach :). Nawet załapałam się na zdjęcie grupowe.
Teraz też będę pomagać. Właśnie przepisałam sobie imiona dzieci do dzienniczka wychowawcy kolonijnego. Jeszcze muszę nauczyć się ich na pamięć, na szczęście mam nią w miarę dobrą. Plan półkolonii znam. Nie powiem, że z każdym jego punktem się zgadzam, ale nie wiele mam tu do powiedzenia. Tegoroczną bajką przewodnią będzie produkcja "DOM":

Bajka podobała mi się tak sobie. Zeszłoroczna "Kraina Lodu" bardziej przypadła mi do gustu.
Mamy nadzieję, że dzieci miło spędzą u nas czas. Szkoda, że to tylko tydzień, a nie całe ferie, ale też każdy z nas ma jakieś sprawy oraz prawo do wypoczynku. Poza tym ja i tak wracam na uczelnię, więc za bardzo nie będę miała jak im pomóc. Ale z drugiej strony to aż tydzień! Sześć dni zabawy, integracji, przebywania w towarzystwie. Będzie dobrze, musi!

294. Czwarty semestr

Chcąc nie chcąc rozpoczęłam od dzisiaj kolejny semestr nauki w szkole policealnej na kierunku technik administracji. Kilka osób pytało mnie czemu tak wcześnie, skoro ferie zimowe w naszym województwie rozpoczynają się dopiero od poniedziałku. Ferie zimowe nie mają jednak nic wspólnego z uczęszczaniem do szkoły policealnej, która rządzi się oddzielnymi przepisami. Ba! Na upadłego mogę powiedzieć, że miałam aż miesiąc ferii. W teorii, bowiem w praktyce ostatni egzamin miałam tydzień temu w konkurencyjnej placówce. Na szczęście wszystko tutaj ładnie pozaliczałam i jestem na ostatnim, czwartym już semestrze. Kiedy to zleciało? Przecież dopiero co zaczynałam naukę, dopiero co poznawałam realia tego typu kształcenia, które jakże różnią się od tych, znanych mi ze studiów. Tam samemu się wybiera, co chce się zanotować, tu wszystko jest podyktowane. Na początku byłam kompletnie rozkojarzona, teraz już się wdrążyłam. Trzy semestry zleciały nawet nie wiem kiedy. I tak dotarłam do czwartego, który kończy cały cykl edukacji. Kończy egzaminem, na moje nieszczęście państwowym. Dlaczego nieszczęście? Już wyjaśniam - gdyby egzamin był wewnętrzny, nawet w rodzaju obrony pracy dyplomowej, założę się, że nauczyciele robiliby wszystko, abym go zdała bez mniejszego problemu, nie robiąc mi kłopotów z powodu wymowy, czy też trudności w pisaniu. Tymczasem zewnętrzny egzamin jest pisemny. O ile pierwszą część jeszcze jestem w stanie napisać(składa się z 40 pytań z odpowiedziami A, B, C, D), o tyle schody zaczynają się z częścią praktyczną. Normalnie są to trzy rozbudowane zadania, na rozwiązanie których ma się 180 minut. Wielu z Was powie: no i co to za problem? Godzina na jedno zadanie i gites! Mój problem polega jednak na tym, że moje ręce nie są na tyle sprawne, by tego dokonać. Ba, nawet nie wiem, czy zdołałabym napisać samodzielnie jedno zadanie. Dotychczas wszystkie zewnętrzne egzaminy(egzamin gimnazjalny, maturę) pisałam na komputerze. Pisało się podanie, dołączało zaświadczenie lekarstwo i wszystko jakoś szło. Teraz jednak pozmieniały się przepisy i o wiele trudniej jest dostać zgodę na dostosowanie egzaminów do specyficznych potrzeb uczniów. Czasami ręce opadają, gdy się słyszy albo czyta o pomysłach urzędników... Co prawda, sekretariat szkoły zaczął walczyć o dostosowanie mi warunków do zdawania, jednak zobaczymy co z tego wyjdzie.

A tak na marginesie to przed chwilą rozwiązałam tegoroczny egzamin teoretyczny, który odbył się w styczniu i...

Po prostu łatwy był...