380. Dawno temu w Dąbrowie Górniczej...

Maria Konopnicka

Któż z nas nie czytał w szkole krótkiej nowelki Marii Konopnickiej zatytułowanej "Dym"? Opowiadała ona o kotłowym Marcysiu pracującym w fabryce oraz o kochającej go całym sercem matce. Ponieważ syn był dla niej wszystkim(prawdopodobnie była już wdową) nieustannie drżała o los swojego dziecka, każdego dnia wpatrując się w dym wydobywający się z fabrycznego komina. On sam odwdzięczał się matce miłością i szacunkiem. Rodzinne szczęście kończy się wraz z tragicznym wybuchem kotła, skutkujący śmiercią kotłowego. Matka jeszcze przez wiele lat wpatrywała się w miejsce, które na zawsze zabrało jej syna. Zawsze miałam łzy w oczach, i do dzisiaj je mam, kiedy dochodzę do ostatnich kartek tej niewielkiej książeczki. Wszak jej akcja została umieszczona w moim rodzinnym mieście(o czym wiem od podstawówki dzięki przedmiotowi takiemu jak ścieżka edukacyjna), zaś sytuacja przedstawiona w fabule była codziennością dla górników i pracowników licznych na tym terenie hut przetapiających cynk i inne metale. W jednej z nich, "Hucie Bankowej" pracował zięć Konopnickiej, który wraz z rodziną mieszkał w pobliskich familokach, których okna wychodziły na zakład pracy. Pewnie i Maria Konopnicka, odwiedzając córkę i jej rodzinę, niejednokrotnie wyglądając przez okno, widziała ponure, hutnicze kominy wyrzucające w niebo ciemny dym to wystarczyło, aby w głowie pisarki zasiać pomysł na kolejną nowelkę. Jedno się tylko nie zgadza - autorka umieściła akcję opowiadania w mieście, tymczasem Dąbrowa Górnicza otrzymała prawa miejskie sześć lat po śmierci pisarki, w 1916 roku. Czyżby to więc była prorocza wizja?

Taki krajobraz widziała Maria Konopnicka przebywając u córki

Najstarsze wzmianki o Dąbrowie Górniczej, a ściślej mówiąc o niektórych jej dzielnicach takich jak Trzebiesławice pochodzą już z XII wieku. W 1220 roku biskup krakowski Iwo Odrowąż wspominał w swoich kronikach o Błędowie. Zaś nazwy takich dzielnic jak Strzemieszyce Wielkie, Strzemieszyce Małe, czy też Gołonóg w staropolskich wersjach można znaleźć w księdze "Liber beneficiorum dioecesis Cracowiensis" napisanej przez słynnego kronikarza, Jana Długosza. Istnieje przypuszczenie, że w X wieku znano już Łosień, wczesnośredniowieczny ośrodek wytopu metali. W końcu XVIII wieku osada liczyła 184 mieszkańców. Na skutek III rozbioru Polski przyłączono ją do Prus. Niedługo potem powstała pierwsza znana mapa okolicy, na której osadę nazwano "Starą Dąbrową". Znajdowała się w niej karczma starościńska, kuźnia, studnia oraz kapliczka. Warto tutaj dodać, że w pobliskim Gołonogu istniał już kościół p.w. św. Antoniego z Padwy.

Na okres spędzony pod zaborem pruskim przypadł intensywny rozwój gospodarczy wsi, który był spowodowany odkryciem zasobów węgla kamiennego. Stało się to pod koniec XVIII w. Chociaż w niecce kazimierzowskiej grubość pokładu dochodziła do 20 m, to jednak tylko na terenie osada było wejście i wyjście prowadzące pod powierzchnię ziemi. W 1796 roku rozpoczęto budowę pierwszej odkrywkowej kopalni węgla kamiennego. Nazwano ją "Reden" od nazwiska dyrektora górnictwa w rządzie pruskim, hrabiego Fryderyka Wilhelma Redena. Dzięki działalności inwestycyjnej rządu Królestwa Polskiego, do którego w 1815 roku włączono Dąbrowę, nastąpił dalszy rozwój przemysłowy osady. Jednocześnie stała się ona siedzibą Gminy Olkusko-siewierskiej. W tym okresie odkryto wiele nowych pokładów węgla. Z czasem powstawały kopalnie o nazwie "Koszelew", "Cieszkowski", "Ksawery", "Paryż", "Ignacy"(Zagórze należące wówczas do Dąbrowy), "Flora" i "Jan"(to już w Gołonogu). Równocześnie powstawały huty cynku, wśród nich "Konstanty", 

"Paulina" oraz ta, która zainspirowała Marię Konopnicką, "Bankowa". Do wytopu metalu wykorzystywano galman wydobywany z kopalń w pobliskich Strzemieszycach Małych, Sławkowie, Żychcicach oraz Olkuszu. W tym samym czasie przy kopalni "Reden" utworzono pierwszą we wsi szkołę elementarną oraz wojskowy szpital polowy. W 1864 roku w Dąbrowie umieszczono siedzibę Gminy Osad Górniczych. Dziesięć lat później połączono Gminę Osad Górniczych i Starą Dąbrowę, tworząc w ten sposób Gminę Górniczą. Przy okazji dołączono do niej wiele samodzielnych dotąd jednostek administracyjnych oraz rozwijających się osad przemysłowych.

Nastąpił gwałtowny rozwój nauki, techniki i przemysłu. "Huta Bankowa" była największym tego typu zakładem przemysłowym w Królestwie Kongresowym, zaś moc jej maszyn stanowiła 1/3 całego przemysłu w nim, zapoczątkowując produkcję stali. Nic dziwnego, w końcu na przełomie XIX i XX wieku osada była największym skupiskiem inteligenci technicznej w Zagłębiu, którą rozwijała Szkoła Górnicza nazwana Sztygarką. Zapisała się ona nie tylko w dziejach polskiego górnictwa, ale też w walkach rewolucyjnych. Mieszcząca się zaś nieopodal kopalnia Reden zatrudniała ponad połowę robotników tworzącego się wokół Dąbrowy zagłębia przemysłowego. Ilość mieszkańców przekroczyła już 30 tysięcy, działały liczne huty i kopalnie, istniała parafia, a nawet klub obywatelski "Resursa", w którym Maria Konopnicka prowadziła spotkania autorskie.

Resursa obywatelska - miejsce spotkań obywatelskich

Pomimo rozwijającego się przemysłu, władze carskie(Dąbrowa Górnicza z czasem przeszła pod skrzydła zaboru rosyjskiego) nie chciały jej przyznać praw miejskich. Stało się to dopiero w trakcie I wojny światowej. Kiedy nasi żołnierze walczyli na froncie, władze zaboru austriackiego, który przejął osadę po wycofaniu się Rosjan, postanowili nadać osadzie Dąbrowa prawa miejskie. Stało się to 18 sierpnia 1916 roku, zaś pierwszym burmistrzem nowego miasta został Edward Kosiński. Maria Konopnicka nie doczekała jednak tego momentu, zmarła sześć lat wcześniej na zapalenie płuc. 

Przez pierwsze dwa lata miasto funkcjonowało pod nazwą Dąbrowa. Człon "Górnicza" dodano w 1918 roku, chociaż lokalna ludność posługiwała się nim już wcześniej. Po odzyskanie przez Polskę niepodległości weszła w skład województwa kieleckiego. Ciekawostką może być to, że w czasie II wojny światowej nazwę miasta zmieniono na Redenberg. Po zakończeniu wojny miasto zaczęło się jeszcze prężniej rozwijać, powstawały nowe osiedla, świątynie, budynki użyteczności publicznej i w końcu zakłady pracy, a wśród nich znana na całą Polskę "Huta Katowice".

Dzisiaj miasto świętuje 100 lecie uzyskania praw miejskich. Wtedy wkoło szalała wojna, ludzie obawiali się o swoje życie i raczej nie mieli czasu na świętowanie uzyskania tego, o co zabiegali od dawna. Dzisiaj, wiek później, żyjemy w wolnym kraju. Miasto zaplanowało na najbliższe dni moc atrakcji. Startujemy dzisiaj o godzinie 14:00, kiedy wystąpią pierwsze grupy rekonstrukcyjne. Następnie zostanie otwarta wystawa przedstawiająca 100 Dąbrowian urodzonych w każdym roku od 1916 do 2016. Potem otwarcie "Fabryki pełnej życia" oraz plenerowe przedstawienie ukazujące historię naszego miasta. Na koniec zaplanowano koncert Straży Granicznej. W następnych dniach planowana jest Msza dziękczynna w naszej bazylice(o której nieraz pisałam), piknik militarny i rodzinny, oraz liczne koncerty, z czego najciekawszym może być koncert 100(a może i więcej) akordeonistów na stulecie miasta!
A tak zupełnie na koniec zamieszczam wiersz, który napisałam 10 lat temu, kiedy wraz z zakończeniem gimnazjum świętowaliśmy 90 lecie praw miejskich. Chociaż napisany został trochę wcześniej na lekcjach języka polskiego, to potem kilkakrotnie recytowałam go na uroczystościach poświęconych Dąbrowie Górniczej. Wydaje mi się, że doskonale ukazuje moją dumę bycia Dąbrowianką.

Moje miasto
Moje miasto nigdy nie śpi,

Jakże wymowny mural na jednym z dąbrowskich bloków mieszkalnych

choć jest bardzo późna pora.
Wśród blokowisk i kamienic,
w bardzo głuchej ciszy woła:
Żebyś kiedyś je odwiedził,
kiedy będziesz gdzieś w pobliżu.
Choć jest uprzemysłowione,
to nie oprzesz się jego obliczu.
Tyle ulic, zakamarków,
że by człowiek nie policzył,
Moje miasto ciche, skromne,
tylko na to jedno liczy:
Żebyś kiedyś je odwiedził,
kiedy będziesz gdzieś w pobliżu.
Choć jest uprzemysłowione,
to nie oprzesz się jego obliczu.
Ludzie mówią biednyś, głupiś,
po co mieszkasz w tej ruderze?
Ja na takie puste słowa,
odpowiadam bardzo szczerze:
Żebyś kiedyś je odwiedził,
kiedy będziesz gdzieś w pobliżu.
Choć jest uprzemysłowione,
to nie oprzesz się jego obliczu.

379. Rozwiązanie zagadki

W poście dotyczącym VI Światowych Dni Młodzieży w Częstochowie >>KLIK<< zadałam pytanie odnośnie pewnej osoby, która przyjechała wtedy z Rosji do Polski i pozostała u nas już na stałe. Nie mogłam jednak wtedy przypuszczać, że nasze życie potoczy się w ten, a nie inny sposób, zaś drogi trójki osób niespodziewanie zbiegną się na krakowskich Błoniach.

Cofnijmy się jednak do 2007 roku. W popularnym programie "Taniec z gwiazdami" występuje rosyjski piosenkarz, Ivan Komarenko. W jednej z wizytówek poprzedzających jego taniec padają słowa:

- Przyjechałem do Polski w 91 roku i pierwsze swoje kroki skierowałem do Częstochowy. I tam po raz pierwszy zobaczyłem właśnie papieża, Jana Pawła II. Mam niepowtarzalną okazję, aby nagrać dla papieża taką piosenkę z okazji beatyfikacji. Jest to dar dla papieża, i dla Polaków. Dla wszystkich Polaków, którzy przyjęli mnie w Polsce czternaście lat temu, kiedy potrzebowałem tej pomocy i się zaopiekowali mną. Dziękuję bardzo!

Prawda jest bowiem taka, że gdyby nie Światowe Dni Młodzieży ćwierć wieku temu, to prawdopodobnie nikt by dzisiaj nie słyszał o Ivanie. Tymczasem 15 letni Komarenko przyjechał na spotkanie i dosłownie zakochał się w naszym kraju. Od sześciu lat zaś jest szczęśliwym posiadaczem polskiego obywatelstwa. Podczas emisji tamtego odcinka po raz pierwszy usłyszałam piosenkę autorstwa Ivana zatytułowaną "Tak mówił papież". Piosenkę, którą kilkakrotnie wykonywałam, pomimo sporej wady wymowy. Podczas emisji materiału ukazane były warunki nagrania pierwszej wersji piosenki. W jednym z kadrów można było dostrzec taki obrazek:

Ten chłopczyk stojący przed Ivanem to zaledwie 9-cio letni dziecięcy aktor, Janek Rotowski, znany m.in. z roli Bogdana Wałęsy w "Wałęsie, człowieku z nadziei", Tomka z "Gabriela", Adasia z "Czasu honoru", czy licznych ról dubbingowych. W 2007 roku jeszcze nikt o nim nie słyszał, chociaż zagrał już epizodyczną rolę w "Niani". Janek, wraz ze starszymi braćmi, występował w dziecięcym zespole "Tintilo", z którym Komarenko nagrał wspomnianą piosenkę:

Mówiło się wtedy, że piosenka zostanie wykonana w Rzymie podczas uroczystości beatyfikacyjnych Jana Pawła II. Niestety, nic takiego nie miało miejsce. Miałam jakieś złe przeczucie odnośnie utworu, że przeminie bez echa. A szkoda, bo jest niezły. Jakież było moje zaskoczenie, kiedy okazało się, że utwór będzie wykonany podczas Światowych Dni Młodzieży w Krakowie. Jednak najbardziej zdziwił mnie fakt, że Ivanowi w wykonaniu będzie towarzyszyć nie znany mi warszawski zespół, ale grupka dzieci z Republiki Południowej Afryki. W zasadzie zostały w ten sposób upieczone dwie, a nawet trzy pieczenie na jednym ogniu - dzieciaki zaśpiewały piosnkę, "zobaczyły się" z Papieżem oraz pokrótce zwiedziły Polskę. Podejrzewam, że gdyby nie inicjatywa Ivana, nie doszłoby do zrealizowania żadnego z tych punktów. Mi zaś do gustu przypadła piosenka w angielskiej wersji - "That's what papa said". Zresztą sami posłuchajcie:

A Janek Rotowski? Też miał swój udział w Światowych Dniach Młodzieży(wstyd się przyznać, ale odkryłam to dopiero po powrocie do domu :-/). W czasie powitania papieża Franciszka na Błoniach w pewnym momencie zostali przedstawieni święci i błogosławieni, którzy zmarli w młodym wieku. Wśród nich był, jakże bliski mojemu sercu, święty salezjański, zaledwie piętnastoletni Dominik Savio. Tam, w Krakowie, tego nie dostrzegłam, ale w domu, po dogłębnej analizie materiału śmiem twierdzić, że zagrał go nie kto inny, niż... Jan Rotowski!

Jego uśmiech mówi sam za siebie. A ja jestem ciekawa, czy zarówno Ivan Komarenko, jak i Janek Rotowski wiedzieli o swojej wzajemnej obecności na Błoniach...

378. W zgodzie z tradycją

15 sierpnia łączy w sobie dwa święta. Jest to niewątpliwie chlubna rocznica pokonania Armii Czerwonej przez wojska polskie pod dowództwem marszałka Józefa Piłsudskiego. Do dzisiaj wielu historyków zalicza stoczone wówczas walki do jednych z ważniejszych bitew w historii naszej ojczyzny, zaś od lat 15 sierpnia obchodzony jest Dzień Wojska Polskiego. 

Dla katolików dzisiejsza data ma jednak jeszcze jeden wymiar, czysto religijny. Ponad 60 lat temu ówczesny papież Pius XII ogłosił czwarty już dogmat dotyczący Matki Boskiej - "O wniebowzięciu Najświętszej Maryi Panny". Nie rozstrzyga on jednak odwiecznego problemu dotyczącego tego, czy Maryja umarła, a następnie została wzięta do Nieba z duszą i ciałem, czy też, jak głosi wschodnia tradycja, nie umarła, ale zasnęła i w takim stanie aniołowie zabrali ją z tego świata. Ciekawostką tutaj jest, że Kościół Katolicki dużo wcześniej uznał, że Maryja jest Matką Syna Bożego(sobór w Efezie w 431 r.), o tym, że Maryja zawsze była dziewicą(Synod Laterański w 649 r.) oraz to, że Maryja została Niepokalanie Poczęta(dogmat ogłoszony w 1854 r. przez papieża Piusa IX). 

Chociaż święto Wniebowstąpienia Najświętszej Maryi Panny znane jest od 66 lat, to tradycyjnie na ten dzień nakłada się jeszcze jedno święto, zwane Świętem Matki Boskiej Zielnej. Jego historia sięga V wieku. W Polsce i innych krajach Matka Boska jest dzisiaj czczona jako patronka ziemi i jej bujnej roślinności. Wielu wiernych przyniosło dzisiaj nałęcza polnych kwiatów, na znak wdzięczności za owoce, jakimi obrodziła nas ziemia. Mają one symbolizować nałęcza dobrych uczynków, z jakimi staniemy przed Panem, kiedy opuścimy ten ziemski padół.

Również i ja, chociaż mieszkam od urodzenia w mieście, zaniosłam na dzisiejszą Mszę świętą bukiet kwiatów, jakie udało mi się wczoraj zerwać na łące nieopodal miejskich jezior. Może i nie jest on imponujący, wszak gdybym mieszkała na wsi byłby lepszy i bardziej okazalszy, wychodzę jednak z założenia, że przede wszystkim liczy się pamięć, a nie wspaniałość bukietu. Zresztą niewiele wiernych miało dzisiaj wiązanki. Gdzieś powoli zanika ten zwyczaj, przynajmniej w mieście.

Z poświęceniem bukietów wiązało się i nadal wiąże wiele zwyczajów. Wiązanki przechowywano za siestrzanem, na parapetach, za świętymi obrazami, obok wianków z Bożego Ciała nad drzwiami wejściowymi czy na ścianie frontowej, na strychu, w oborach koło okna, w sąsiekach stodoły(czyli wszędzie tam, gdzie istniało niebezpieczeństwo ataków "złych sił", a wiązanki, tak jak wianki święcone w oktawę Bożego Ciała, miały temu zapobiegać). Poświęcone ziele zabezpieczało więc dom, mieszkańców i całe obejście przed nieszczęściami. Zatknięte na polu chroniło przed piorunami i robakami, umieszczone w sąsiekach przed myszami. Okadzano zielem wnętrza domów, pomieszczenia dla bydła, ludzi, żeby ich diabeł nie kusił. Żeby zabezpieczyć bydło przed czarami i utratą mleka, wiązankę wtykano w oborze za żłób lub kładziono pod próg, przez który przepędzano bydło. W celach ochronnych przed złymi mocami okadzano też cielącą się krowę, rodzącą kobietę, a także umierającego. Okadzało się krowy nie dające mleka, a jeśli dziecko nie spało w nocy lub po nocach płakało, okadzano kołyskę. Zielem kadzono też w czasie gwałtownej burzy. Bardzo często wywar z ziół z bukietu podawano do picia krowom po ocieleniu. Wiązanki wykorzystywano także w celach leczniczych. Najczęściej zioła z nich stosowano globalnie, bez względu na to, jakie gatunki się w nich znajdowały – ważne było to, że zostały poświęcone w dniu Matki Boskiej Zielnej. Najczęściej zioła z wiązanek stosowano razem, bez wyszczególnienia gatunków, bez względu na rodzaj choroby. Ziarno wykruszone z poświęconych kłosów bywało często dodawane do pierwszego siewu. Miało zapewnić urodzaj, zabezpieczyć zboża przed szkodnikami, odpędzić złe duchy z zasianego gruntu. Poświęcone wiązanki miały też swoje zastosowanie w obrzędach pogrzebowych – wkładano je zmarłym do trumny (pod głowę lub pod nogi), ale tylko dorosłym. Święconym zielem okadzano też wnętrza domów, aby zabić przykry zapach.

Jak widać na zdjęciu, mój bukiet wisi przy świętych obrazkach, razem z zeszłorocznym wiankiem poświęconym podczas oktawy Bożego Ciała. Ważna rzecz, o której nie każdy wie - takich wiązanek nie wolno wyrzucać – są one przedmiotem świętym, z którym trzeba się szczególnie obchodzić. Stary lub zniszczony bukiet należały spalić – tak jak stare, czy zniszczone święte obrazy.

377. Przeżyjmy to jeszcze raz, tylko ćwierć wieku później

Stacja XVIII - Wniebowstąpienie

Będąc na Jasnej Górze lubię zajść na górną kondygnację przybudówki obok kaplicy z obrazem Matki Boskiej Częstochowskiej. Od 2001 roku znajduje się tam cykl 18 obrazów namalowanych przez częstochowskiego artystę, Jerzego Dudę-Gracza, jako wotum za jubileusz chrześcijaństwa. Składa się na niego XIV tradycyjnych stacji Drogi Krzyżowej, jak również cztery dodatkowe. Wszystkie osadzone są w niezwykłej scenerii współczesności, co nadaje im niesamowitego wydźwięku.
Pamiętam jak pierwszy raz odwiedziłam Częstochowę w listopadzie 2005 roku. Była to parafialna pielgrzymka dziękczynna za konsekrację naszej świątyni, na którą czekaliśmy od początku istnienia parafii, czyli od 1983 roku. Wcześniej Msze Święte odbywały się po domach prywatnych, a następnie w zaaranżowanym baraku. W owym biednym baraku zostałam ochrzczona, a kilka lat później przyjęłam do serca Pana Jezusa. Było ciasno, ciemno, biednie, z tyłu w przybudówce mieściła się skromna kancelaria. W ciągu kilku lat udało się postawić nową świątynię, a w ostatnią niedzielę października została ona uroczyście oddana do użytku. Zaś grupa parafian postanowiła podziękować za ten piękny dzień, udając się do Leśniowa, a następnie na Jasną Górę. Wtedy po raz pierwszy zobaczyłam "Golgotę Jasnogórską" Jerzego Dudy-Gracza. O samej Golgocie opowiem innym razem, bo to jest niezwykle ciekawy cykl obrazów, dzisiaj jednak pragnę zwrócić uwagę na ostatni z nich zatytułowany "Wniebowstąpienie". Do dzisiaj pamiętam, jak oprowadzająca nas przewodniczka zapytała, czy ktoś z grupy był w Częstochowie podczas Światowych Dni Młodzieży w 1991 roku. Jedna osoba podniosła w górę rękę. Przewodniczka szeroko uśmiechnęła się, po czym zdradziła nam pewną tajemnicę: "W takim razie jest pan/pani(nie pamiętam już płci tej osoby) jedną z tych kropeczek znajdujących się na tym obrazie". Pan Jerzy Duda - Gracz umiejscowił bowiem akcję ostatniej stacji "Jasnogórskiej Golgoty" w dniu 14 lub 15 sierpnia 1991, kiedy na wałach jasnogórskich oraz ulicach okalających częstochowski klasztor paulinów przebywała rzesza ponadmilionowej młodzieży uczestniczącej w VI Światowym Dniu Młodzieży.
Właśnie mija 25 lat od tego wydarzenia. Wiem, że wśród moich czytelników są też uczestnicy tamtego spotkania. W takim razie i oni znajdują się na tym wymownym obrazie. Inaczej być przecież nie może. A dla przypomnienia tamtych szczególnych chwil wrzucam filmik ukazujący w skrócie VI Światowy Dzień Młodzieży wraz z jego najważniejszymi momentami.

Szczerze powiedziawszy kilka razy uroniłam łzę oglądając go. Czy i Wam też się to przytrafiło? Mam nadzieję, że za kolejne 25 lat będziemy równie gorąco wspominali XXXI Światowe Dni Młodzieży w Krakowie. A na koniec pozwolę sobie zamieścić akt zawierzenia młodzieży całego świata wypowiedziany w tamtych dniach w kilku językach:

376. Podsumowanie wolontariatu podczas Światowych Dni Młodzieży

Dzień Dekanalny - Włosi przebywający w naszej parafii wraz z wolontariuszami

Nie wiem dlaczego, ale praktycznie od zawsze byłam typem społecznika. Lubiłam pomagać innym, zostawać z bardziej niepełnosprawnymi kolegami na szkolnej świetlicy, czy też wymyślać dla nich gry i zabawy. Właściwie myślę sobie, że gdybym nie była osobą niepełnosprawną, to z pewnością poszłabym na jakieś studia pedagogiczne. O ile pokonałabym jedną z moich wad - nieśmiałość. Nie wiem, czy to bardziej z powodu tej nieśmiałości, czy też problemów z wymową niekiedy mam problem z wysłowieniem się. Nie będę ukrywać, że niektóre sytuacje "sprzyjają" takiej sytuacji. Skutek tego jest taki, że zamykam się w sobie. Dlatego zaliczenie się w poczet wolontariuszy pomagających przy organizacji Światowych Dni Młodzieży potraktowałam jako wyzwanie do zmierzenia się samej z sobą i ze swoimi słabościami. Co więcej, udało mi się służyć innym podwójnie - w naszej parafii oraz w samym Krakowie.

Pamiątki dla Włochów przebywających w naszej diecezji

Ktoś by mógł pomyśleć, czy też powiedzieć, że Lolek wepchał się tam, gdzie mógł, bo taka praca na zasadzie wolontariatu praktycznie jest niczym. Zacznijmy jednak od początku, czyli o byciu wolontariuszem podczas etapu diecezjalnego. Miałam ten plus, że w moim mieszkaniu znalazł się nocleg dla dwóch młodych Włochów - Davida i Francesca. Dzięki temu mogłam kontrolować czy docierają na miejsce zbiórek. A oprócz tego sprawowałam funkcje wolontariackie: pomaganie przy organizacji dnia powitalnego w parafii oraz w dekanacie, pomoc przy zorganizowaniu spotkania w sobotnie popołudnie na Placu Papieskim, rozdawanie wody oraz modlitewników. Ominął mnie niedzielny festyn zorganizowany przez naszą parafię dla gości, wolontariuszy oraz rodzin goszczących oraz poniedziałkowe pożegnanie. Byłam jednak usprawiedliwiona - wszak miałam jeszcze służbę podczas centralnych wydarzeń Światowych Dni Młodzieży w Krakowie. Udało mi się jednak podejrzeć pamiątki, jakie nasi Włosi zabrali ze sobą do kraju. Od siebie dorzuciłam jeszcze kubek ze Szkołą Górniczą oraz magnesy z Matką Boską Anielską :).

Po urodzeniu nie dostałam nawet opaski - teraz miałam aż dwie

Wolontariat w Krakowie to zupełnie inna sprawa. Najpierw dwa dni(poniedziałek i piątek) szkolenia odnośnie tego co, jak i gdzie ma się dziać. Pierwszy raz w życiu spotkałam się z tak profesjonalną organizacją. Teraz wystarczyło tylko przyjechać w niedzielę poprzedzającą  ostatni tydzień lipca. Na dzień dobry zostałam zaopatrzona w dwie opaski informujące gdzie jestem zakwaterowana oraz, że w ogóle jestem zakwalifikowana w poczet wolontariuszy, jak również sporej ilości plecak skrywający pamiątki spotkania.

Pakiet wolontariusza - pamiątka spotkania

Zdradzę Wam co znajdowało się w każdym plecaku, bo to żadna tajemnica :). Na wyposażeniu wolontariusza, jak zresztą każdego pielgrzyma, znalazło się:

• duży plecak w kolorze niebieskim
• mapa Krakowa i okolic;
• biała peleryna - zarezerwowana dla wolontariuszy;
• dwie koszulki - ogólnie z tymi koszulkami było śmiesznie, bo najmniejsze na stanie to "M", w których się "topiłam", musieli pojechać do centrum wolontariatu i zamówić mniejsze :);
• koperta z bonami żywieniowymi
• ręcznik w barwach Krakowa
• notatnik z długopisem
• bidon na wodę
• czapeczka z daszkiem
• chustka wielofunkcyjna
• książka o Bożym Miłosierdziu - "Jezus ufa Tobie"
• Modlitewnik
• opaska - różaniec na rękę

Niebieski - kolor wolontariatu ŚDM

Niektórzy dziwnie postrzegali tą funkcję - wolontariusz siedzi, cały czas nic nie robi, co najwyżej wskaże temu i owemu drogę, czy też pokieruje w odpowiedni sektor. Tymczasem to naprawdę niezła harówka wymagająca dyspozycji nieraz i 24 godziny na dobę, znajomości terenu, odpowiadania na nieskończoną ilość pytań gości z zagranicy(nota bene nie zawszę znających angielski). Wolontariusz to nie tylko przysłowiowy cieć siedzący u wejścia do sektorów, to też osoba podająca spragnionemu butelkę wody, worek z prowiantem, instruująca zagubionych jak dojść do odpowiedniego sektora. Większość zasłabnięć i omdleń była wyłapywana przez wolontariuszy patrolujących poszczególne sektory, zarówno na Błoniach, jak i w samych Brzegach. Jeżeli ktoś widział kogoś w niebieskiej koszulce z wielką literką "V" i napisem "VOLUNTEER", mógł być pewien, że znajdzie u niego pomoc. Niejednokrotnie zdarzało się, że wychodziliśmy z miejsca naszego zakwaterowania nawet o 5 rano, a wracaliśmy grubo po północy. Zmęczeni, ale zawsze z uśmiechem na twarzy. Bo przecież "Szatan boi się tych którzy w życiu są radośni"!
Napiszę Wam jeszcze coś o samej mojej służbie podczas tego niezwykłego wydarzenia. Oficjalnie zostałam przydzielona do Festiwalu Młodych. Samo wydarzenie podzielono na kilka podwydarzeń, a ja wylądowałam do pomocy podczas serii wykładów prowadzonych przez naukowców na Wydziale Inżynierii Materiałowej i Ceramiki. W sumie praca łatwa, prosta i przyjemna, wymagająca co prawda pewnej znajomości języka angielskiego, wszak międzynarodowe towarzystwo było, na szczęście mój niekomunikatywny angielski okazał się w pełni komunikatywny. To co mówili wykładowcy też w większości rozumiałam, za to ewangelizatorzy po raz kolejny utwierdzili mnie w przekonaniu, że świadectwa innych osób odnośnie ich wiary są nie dla mnie... Ale Światowe Dni Młodzieży to przecież przede wszystkim spotkania z papieżem Franciszkiem. I tak wielu z nas, w tym i ja, dostało dodatkową posługę podczas pilnowania sektorów w Brzegach. Mój dyżur przypadł w niedzielny poranek w sektorze F16. Jakoś nie czułam tego dnia senności, zresztą zostałam obudzona dość entuzjastycznym "Papa Francesco" przeplecionym z sześcioma oklaskami. Kiedy dotarłam do klasztoru moim oczom ukazał się taki właśnie widok:

No cóż, ktoś musiał pracować, żeby ktoś inny mógł spać :-D. Ale co to za praca, kiedy obserwujesz tylko pielgrzymów, co najwyżej każąc im, w języku polskim, angielskim, niemieckim, tudzież rosyjskim, spakować swoje rzeczy, aby ustąpić miejsca pielgrzymom, którzy dopiero mają przybyć. Zresztą nie jest też tajemnicą, że w obawie przed potencjalnym atakiem terrorystycznym do sektorów nie weszli wszyscy, którzy mieli do nich wejściówki. Nie byli szczęśliwi z tego powodu, nie robili jednak z tego problemu i udawali się do wskazanych sektorów. A ci, którzy nie mieli wejściówek ustawiali się wzdłuż sektorów. Dla każdego natomiast znalazła się butelka z wodą, którą od czasu do czasu roznosiliśmy. Ja też, wszak byłam tam od pomocy.

Wolontariat podczas Światowych Dni Młodzieży to naprawdę wspaniała przygoda. Podszkoliłam język, poznałam wielu wspaniałych ludzi z różnych zakątków świata, uwierzyłam w to, że jeżeli ktoś czegoś bardzo pragnie, to nie ma siły, która by go powstrzymała przed spełnieniem tego pragnienia. Bo przecież byłam wolontariuszem nie "dlatego, że", ale "mimo wszystko". Przebywałam z ludźmi, którzy mi zaufali i powierzyli pewne funkcje. Nie żałuję tych kilku dni, które przecież mogłam spędzić zupełnie inaczej. Tymczasem wróciłam do domu napełniona mocą modlitwy(tak, tak, nawet podczas sprawowania posługi można znaleźć chwilę na rozmowę z Najwyższym), pouczona Słowem Bożym, jak również umocniona wiarą w ludzi. I kiedy napotkani ludzie pytają mi się, czy zamierzam za trzy lata lecieć do Panamy, odpowiadam z uśmiechem, że "wszystko jest w rękach Boga" :).