439. "Cieszmy się z małych rzeczy, bo wzór w nich na szczęście zapisany jest" (S. Grzeszczak, "Małe rzeczy")

Było normalnie, a za razem świątecznie. Ósemka zwariowanych na co dzień młodych ludzi spotkało się wraz z księżmi przy wigilijnym stole, aby złożyć sobie życzenia na nadchodzący rok. Tydzień temu ustalili co kto przynosi. No i godzinę spotkania, wszak co niektórzy musieli dojechać aż z królewskiego Krakowa, gdzie na co dzień pobierają naukę w dziedzinie turystyki religijnej oraz turystyki i rekreacji. Co prawda nie wszyscy wiedzą o tych dwóch kierunkach, ale...

Tak, wczoraj nasze parafialne Oratorium miało właściwie pierwszy w tym składzie "Opłatek". Ku mojej uciesze wzięli pod uwagę specyfikę studiów starszej koleżanki i ustalili, że spotkanie odbędzie się o 19:00 dzięki czemu spokojnie mogłam wrócić z uczelni do domu i nawet zdążyłam wstawić kluski i mak, aby się ugotowały. Co więcej, niczego nie przypaliłam/stliłam/spaliłam, do czego jestem zdolna. Tak jak inni w Domu Młodzieżowym pojawiłam się trochę wcześniej, aby pomóc w przygotowaniach. A przy okazji pogadać trochę z innymi. Wiecie jak taka rozmowa buduje relacje międzyludzkie? Wydaje mi się, że gdyby ludzie częściej ze sobą rozmawiali, świat byłby lepszy.

A potem wszyscy zgromadziliśmy się przy odświętnie zastawionym stole. Nasz oratoryjny rodzynek, D. przeczytał fragment Ewangelii wg św. Mateusza opowiadający o przyjściu Syna Bożego na świat, zaś proboszcz podziękował nam za naszą ofiarną pracę oraz życzył sił na nadchodzący rok. Przyszła pora na indywidualne życzenia i łamanie się opłatkiem. Dało się wyczuć szczerość i emocje, jakie temu towarzyszyły. Nie ukrywajmy, każdy każdego tutaj zna w każdym możliwym calu, wiemy jakie kto ma marzenia, pragnienia, a także problemy. Może dlatego słowa przychodziły nam automatycznie. Najwięcej problemów powinno nam przysporzyć składanie życzeń księżom, ale i z tym nie było po chwili większego problemu. Nie wiem jak inni, ale ja postawiłam na spontaniczność. Niby było nas 11, ale to jednak było niezłym wyzwaniem podejść do każdego i wypowiedzieć tych kilka słów od siebie. A potem zasiedliśmy do wieczerzy. Był i barszcz z uszkami, i pierogi z grzybami i kapustą, i mój mak z kluskami, i sałatka warzywna. A i coś słodkiego znalazło się na stole. Dla każdego coś się znalazło, tak że mało co zostało. A to co zostało zostawiliśmy księżom :). Nie obyło się oczywiście bez rozmów i wspólnego kolędowania(mamy nadzieję, że święta Cecylia wybaczy nam wszelkie fałsze :)). Śmiechu było przy tym co niemiara. Aż żal było kończyć, chociaż w telewizji szedł "Titanic", który tonie zresztą przynajmniej raz w roku. 

Ale po wieczerzy posiedzieliśmy jeszcze trochę, aby dopracować plan na dzień jutrzejszy, no i porozmawiać o zbliżających się półkoloniach zimowych. Wszak w tym roku jesteśmy w pierwszej turze. Wcześniej jednak opiekun naszego Oratorium dał nam skromne lampiony z piernikiem i lizakiem w środku, jako prezent mikołajkowy. Proboszcz dorzucił każdemu do tego książkę opowiadającą o stygmatyczce Myrnie Nazzour pochodzącej z Syrii i jej relacji z Bogiem i wiarą. Będzie co czytać w święta(żeby mi tylko czasu starczyło (:). Wracając do półkolonii, to ksiądz J. zaproponował mi... bycie wychowawcą grupy. Wiecie co, ja naprawdę chcę wierzyć, że to nie ma związku z wolontariatem podczas Światowych Dni Młodzieży w Krakowie, ale... No dobrze, nie będę złośliwa. Przynajmniej papierek z odbytego kursu na wychowawcę kolonijnego znajdzie swoje zastosowanie w praktyce. Co prawda termin wypoczynku dzieciaków przypada na mój tydzień zaliczeniowy w Krakowie, ale co tam, będę próbowała zaliczyć wszystko przed nim.
Wigilię zaliczam do udanych. Tworzymy naprawdę wspaniały zespół, który trwa ze sobą nie "dlatego, że", ale "mimo wszystko". Widzę to chociażby po ich stosunku do mnie, który jest jak najbardziej naturalny i szczery. Da się to wyczuć. A to bardzo rzadkie. Niestety, emocje były tak silne, że zdjęć brak(chociaż aparat był w kieszeni spodni - brawo ja!). Wczorajszy wieczór otworzył tym samym cykl spotkań wigilijnych. Następną wigilię, tym razem grupową z AWFu, mam w poniedziałek. Tutaj organizatorka sama mnie zaprosiła. Potem już ta normalna i 29 grudnia - scholowa. Z tymi samymi księżmi co wczoraj. I czego ja im będę wtedy życzyć???

438. A na ulicach pojawiły się czołgi...

Sroga zima za progiem,
sypnęło już pierwszym śniegiem,
gdzieś ludzie do świąt się szykowali.
Myli okna, dywany trzepali,
aż nagle na ulice wyjechały pancerne czołgi.
I Jaruzelski zamiast "Teleranka",
co poważnym głosem oznajmiał:
"Rodacy, wprowadziliśmy dziś stan wojenny!"
* * *
Trzy dni później w Katowicach padają strzały,
odbierając tchnienie ducha 9 górnikom,
pierwszym ofiarom wojny, która nigdy nie wybuchła.

13 grudzień 1981 - pamiętajmy w 35 rocznicę o ofiarach stanu wojennego

437. Warsztaty tworzenia kartek świątecznych

W Oratorium nie może być czasu na nudę. Inaczej dzieciaki rozniosłyby budynek w drobny pył. A przy okazji nieuniknione byłyby wszelkiego rodzaju urazy, obtarcia itp. Jak wiadomo lepiej zapobiegać niż leczyć, toteż niekiedy dwoimy się i troimy, by wymyślić jakieś ciekawe zajęcia. Ostatnio nawet ksiądz wykazał się kreatywnością i zaprosił swoją osobistą siostrę, aby poprowadziła z naszymi podopiecznymi warsztaty plastyczne, podczas których dzieciaki miały wykonać świąteczne kartki. Ponownie liczba dzieciaków przewyższyła wszelkie nasze oczekiwania(było ich 30 - T R Z Y D Z I E Ś C I), toteż początkową opcję wykonania przez nich dwóch kartek(jedną dla siebie, drugą na przyszłotygodniowy jarmark w parafii) zmodyfikowaliśmy na dwie kartki na parę. Oczywiście nie wszystkim odpowiadał taki układ, ponieważ i tak kilka kartek trzeba było poświęcić na sprzedaż. Mimo to zabawa była iście przednia...

Moje "dzieło"

Potem natomiast trochę potańczyliśmy wyładowując w ten sposób drzemiące w nas pokłady energii...

Aż wreszcie przyszedł czas na wyciszenie się poprzez czytanie książki.

A za tydzień ciąg dalszy świątecznej atmosfery. Wbiłam się nawet na zrobienie Qizu typu "Postaw na milion", z tą różnicą, że u nas będzie to związane ze świętami Bożego Narodzenia, a także na przygotowanie "Jaka to kolęda?". Udało mi się nawet zdobyć podkłady do kolęd śpiewanych przez parafialną scholę, co nie było takie proste zważając na moją nieśmiałość. No, ale dla chcącego nic trudnego. Tylko przez to wszystko nie zdążyłam wręczyć laurki imieninowej...

436. Kiedy odchodzi blogger...

Od dwóch dni nie mogę sobie znaleźć miejsca...
Był sobotni wieczór. Młoda dziewczyna postanowiła odwieść swoją znajomą do domu, w którym czekała na nią trójka dzieci, w tym jedno niepełnosprawne. Niczego nieświadome wsiadają do bezpiecznego dotąd Volkswagena i ruszają przed siebie. Są już prawie u celu swojej podróży, kiedy na drodze pojawia się opel. Chwilę potem z impetem uderza w Volkswagen. Obydwie kobiety giną na miejscu, sprawca tragedii zbiega z miejsca zdarzenia. Kiedy odnajduje go policja okazuje się, że jest pod wpływem alkoholu... Przez własną głupotę pozbawił życia dwie kobiety, z których jedna na oczach wielu internautów toczyła bój o wybudzenie swojego średniego synka ze śpiączki. 

Wydarzenia te miały miejsce tydzień temu. Od tygodnia dwu, czternasto i dziewiętnastolatek zostali pozbawieni prawdziwej matczynej miłości. Ten kto trafił kiedyś na bloga Kajtusia nie mógł mieć ku temu żadnych wątpliwości. Mama opisywała w nim nie tylko walkę o odzyskanie przez Kajtka chociaż cienia świadomości, ale również ich codzienne, jakże zwyczajne mimo wszystko życie. Bardzo lubiłam tam zaglądać i czytać o postępach w terapii Kajtka, sukcesach Dawida, a także o psotach Saszki, który zupełnie niespodziewanie pojawił się w życiu całej rodziny, a za razem wprowadził do niej dużo radości i nadziei. Z niecierpliwością czekałam na kolejną notatkę na tym blogu. Teraz już wiem, że nie przeczytam już żadnej...

Aniu (*)

Dobry Boże, dlaczego???

Piotrze, Dawidzie, Kajtku, Saszko - płaczę razem z Wami 😢

I pomyśleć, że Boże Narodzenie za pasem...

435. Poświęcenie, empatia i pomysłowość, czyli cofamy się w czasie

Po zbyt krótkim śnie obudziłam się wczesnym rankiem. Podniosłam się na łokciach i... Ojej, gdzie ja jestem? Co się stało z moim pokojem? Gdzie jest komputer, telewizor, gdzie jest nawet radio i lampa? Co tu robi świeczka, liche łóżko z siennikiem, miednica na wodę? Podchodzę do drewnianego okna i... Zamiast znajomego blokowiska widzę przepiękny górski krajobraz, zamiast huku przejeżdżających aut - rozmowy w obcym języku. Przysłuchuję się im uważnie i wyraźnie wyłapuję włoskie słowa. Co ja robię we Włoszech, skoro jeszcze wieczorem zasypiałam w Polsce, w wygodnym łóżku. Tuż przy oknie wisi prowizoryczny kalendarz. Spoglądam na niego i nie mogę uwierzyć własnym oczom: wskazuje 8 grudnia 1841 roku. Coś mi ta data mówi. Wdziewam wiszący na gwoździu serdak i wychodzę na zewnątrz. Pomimo tego, że nigdy wcześniej nie uczyłam się włoskiego, rozumiem każde wypowiedziane słowo. Wtem na mojej drodze pojawił się kościół. Bez większego namysłu wchodzę do środka. Wraz ze mną wchodzi młody chłopak w podartych łachmanach. Widać, że jest mu zimno i prawdopodobnie od dawna nic porządnego nie miał w ustach. Przez chwilę stoi w przedsionku kościoła, po czym niepewnie idzie w kierunku zakrystii. Za chwilę słychać ostry męski głos każący mu się wynosić. Nawet nie zauważam, że w konfesjonale siedzi ksiądz, który słysząc te słowa, wychodzi z niego i swoje kroki kieruje w stronę, z której dobiega awantura. Kapłan wydaje mi się dziwnie znajomy, ale... nie, to nie możliwe. Chwilę później pojawia się wraz z chłopcem i siadają trzy ławki przede mną. Dokładnie słyszę ich rozmowę:
- Jak się nazywasz, przyjacielu?
- Bartłomiej Garelli.
- Skąd jesteś?
- Z Asti.
- Masz ojca?
- Nie, umarł.
- A mamę?
- Też nie żyje.
- A ile masz lat?
- Szesnaście.
- Potrafisz czytać i pisać?
- Nic nie potrafię.
- Byłeś u pierwszej Komunii?
- Jeszcze nie.
- A u spowiedzi?
- Tak, jak byłem mały.
- A na religię chodzisz?
- Nie mam odwagi.
- Dlaczego?
- Bo młodsi chłopcy potrafią odpowiadać na pytania, a ja jestem taki duży i nic nie umiem. Wstyd mi.
- A gdybym uczył cię katechizmu, przychodziłbyś?
- Bardzo chętnie.
- Nawet tutaj?
- Byleby tylko mnie nie bili.
- Nie bój się, nikt cię nie będzie bił. Teraz jesteś moim przyjacielem, więc muszą cię szanować. Kiedy chcesz, byśmy zaczęli nasz katechizm?
- Kiedy ksiądz chce.
- Dziś wieczorem.
- Dobrze.
- A gdyby tak zaraz?
- Chętnie.

Chciałabym być tak jak Bartłomiej,
co przyszedł zziębnięty do księdza Bosko.
A on nie wygnał go, nie potępił,
otoczył prawdziwą ojcowską troską.
Chciałabym tak jak młody Bartłomiej,
natchnąć jakiegoś młodego kapłana.
Aby tak samo jak święty Jan Bosko,
wskazywał niesfornym drogę do Pana.
Chciałabym tak jak biedny Bartłomiej,
czuć ciepło gościnnej zakrystii kościelnej.
Chciałabym, lecz nie potrafię,
nie potrafię, to pewne...

Przecież to sam Jan Bosko! A powyższą rozmowę czytałam niezliczoną liczbę razy w książkach poświęconych powstaniu idei Oratorium. Teraz dzięki niezwykłemu zbiegowi okoliczności byłam jej świadkiem. Ze łzami w oczach się jej przysłuchiwałam. Bo przecież gdyby nie przypadkowe spotkanie księdza Bosko z Bartłomiejem w święto Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny, nie wiadomo, czy znalibyśmy dzieło takie jak Oratoria, które jest znane w całym świecie. To właśnie 175 lat temu od spotkania z ubogim chłopcem wszystko się zaczęło.
Wróćmy jednak cudownym wehikułem czasu do współczesności. Pierwsi księża salezjanie pojawili się na ziemiach polskich(nie piszę "w Polsce", ponieważ Polski nie było wtedy na mapach) już w 1898 roku i osiedli w Oświęcimiu. Wkrótce docierali do innych miast, zakładając w nich parafie i swoje placówki opiekuńczo - wychowawcze. W mojej parafii pojawili się dopiero w 1995 roku, ale od razu wzięli się za wychowanie młodzieży. Oratorium istnieje dopiero 9 rok - w październiku obchodziliśmy kolejną rocznicę oddania do użytku Domu Młodzieżowego. Chociaż to za dużo powiedziane. Na razie w części użytkowej tylko pół budynku, druga połowa jest w stanie surowym. Poza tym oficjalnie nie jest właściwie oddany, nawet nie ma adresu(na mapach jest oznaczony kryptonimem), zaś korespondencja przychodzi na adres parafii. Ale jest. I mamy gdzie spędzać czas z dzieciakami. Chociaż przed każdymi zajęciami modlimy się o bezpieczeństwo naszych podopiecznych. Aż strach pomyśleć co by było, gdyby coś im się stało...
W tej niełatwej pracy pomagają im animatorzy, do których należę również i ja. Przez cały żywot naszego Oratorium była znaczna rotacja animatorów i tak właściwie tylko ja zostałam jako łącznik pomiędzy tym co było, a tym co jest. Czym powinien wyróżniać się dobry animator? Podczas ostatniej Oratoriady, która odbyła się tym razem tuż za miedzą, czyli w Tarnowskich Górach poznaliśmy trzy cechy, którymi powinien się on charakteryzować:

1. Poświęcenie - bycie animatorem salezjańskim niewątpliwie

   

   Prawie wszyscy uczestnicy ostatniej Oratoriady
   (Tarnowskie Góry 2-4 grudzień)

   wymaga poświęcenia. Kiedy większość moich znajomych myśli w piątkowy wieczór o czekającej ich imprezie, ja zastanawiam się co będziemy robić następnego dnia z dzieciakami w Oratorium. W sobotnie poranki zamiast sobie dłużej pospać zrywam się skoro świt i biegnę do Domu Młodzieżowego. Nieraz rezygnuję też ze swoich przyjemności aby w tygodniu pójść do Oratorium i omówić z innymi bieżące sprawy i problemy. Ale ja lubię takie życie, wsiąkłam w nie i nie wyobrażam już sobie innego.
2. Empatia - bardzo ważne jest, aby animator potrafił wczuć się w sytuację swoich podopiecznych. Wiele naszych podopiecznych pochodzi z rozbitych rodzin, innych wychowują dziadkowie, czy też dalsza rodzina. Nie da się ukryć, że taka sytuacja nie jest dla nikogo komfortowa. Dzieciaki różnie na nią reagują, niektórzy przejawiają nawet symptomy agresji. Inną sprawą jest fakt, że często przychodzą smutne nawet z błahych powodów, czy wręcz płaczą podczas zajęć. I znowu spoczywa na nas odpowiedzialność, aby porozmawiać z takim dzieckiem, pocieszyć, czasami przytulić.
3. Pomysłowość - często podczas zajęć jest tak, że jakaś zabawa przysłowiowo spala na panewce. Dobrze jest wtedy mieć coś w zanadrzu. Można wymyślić wtedy coś nowego, albo po prostu zmodyfikować zabawę do potrzeb grupy. Wiadomo, nuda sprzyja robieniom głupot. A to znów prowadzi do różnych wypadków. Tego zaś nie chcemy, zwłaszcza że jak już pisałam, sytuacja prawna budynku jest jaka jest. Na szczęście pomysłów naszej ekipie nie brakuje :).

Bycie animatorem to prawdziwe wyzwanie, a za razem satysfakcja, że nie żyje się samemu dla siebie. Tyle się dzisiaj mówi o kryzysie młodzieży, a tym czasem to ona tworzy trzon animatorów w Oratorium. A potem spotyka podczas zjazdów młodzieży salezjańskiej i bawi bez żadnych używek, ale tak zwyczajnie, po prostu, w duchu swojej młodości. Tak, jak życzyłby sobie tego święty ksiądz Bosko.