850. Życzenia i rozglądajmy się czasami wokół siebie, by uniknąć tragedii

Za kilka godzin skończy się 2018 rok i wejdziemy w nowy 2019. Jaki był ten mijający rok? Ani specjalnie dobry, ani zły. Był zwyczajny, toczący się normalnym rytmem. Były w nim i wzloty i upadki. Powody do łez, i do śmiechu. Sukcesy i porażki. Bo chociaż staram się tutaj pisać głównie o dobrych rzeczach, to nie można zapominać, że mimo wszystko złe rzeczy też mnie nie omijały. 365 dni temu miałam przed sobą pustą, niezapisaną kartę. Dzisiaj wiem, że zapisałam ją w dobry sposób, a na pewno najlepszy, jaki mogłam. Cieszy mnie też poszerzenie znajomości internetowych, przybycie mi stałych czytelników. Może nie piszę tutaj jakoś specjalnie wyśmienicie, ale mam wrażenie, że lubicie tutaj wpadać. Wiem, że niektórych z Was może niepokoić to, że nagle przestałam komentować Wasz blog, ale to może oznaczać chociażby to, że zaczęłam czytać go od początku. W tym roku przeczytałam wiele Waszych blogów, dzięki czemu miałam okazję poznać Was jeszcze lepiej.

Kochani, na ten wyjątkowy wieczór życzę Wam udanej zabawy w gronie przyjaciół, czy też rodziny. Niech Nowy 2019 rok przyniesie Wam wszystkiego co najlepsze. Zdrowie - by było, szczęście - by się mnożyło. Podejmujcie odważne decyzje, aby potem niczego nie żałować. Pamiętajcie - życie jest tylko szybko przemykającą chwilą, drugiej okazji na pewne rzeczy już nie będzie. A bawiąc się dzisiaj zwracajcie też uwagę na to co się dzieje dookoła. Już nie mówię o urwanych rękach i poparzeniach, bo o tym media trąbią co rok. Bardziej mi chodzi o takie sytuacje jak opisana poniżej. Czasami, jak czytam takie sytuacje, to zastanawiam się, gdzie my, ludzie, mamy rozum. I sama nie wiem jaka jest na nie odpowiedź.

Ktoś włożył biednemu psu w pysk odpaloną petardę. Nie sposób sobie wyobrazić co musiało przejść to biedne zwierzę.

Takie przypadki jak ten tylko udowadniają, że niektóre osoby są potworami w ludzkiej skórze. Dla przyjemności, bądź zwykłego żartu, potrafią zgotować bezbronnej istocie prawdziwe piekło. Do końca nawet nie wiadomo, co nimi kieruje. Może chcą wyładować swoją agresję, a może robią to z nudów lub po to, aby komuś zaimponować.

Bonita był ślicznym psem. Pewnego dnia został znaleziony na ulicach Houston w Teksasie. Miał częściowo rozdarty pyszczek, a jego oczy niemal wyszły na wierzch.

Kobieta, która znalazła zwierzę, zaalarmowała praktycznie wszystkie możliwe ekipy ratunkowe. Widząc ogrom jego cierpienia, chciała mu jak najszybciej pomóc. Niestety, w lecznicy do której pies został zabrany okazało się, że jego rany są zbyt rozległe. Weterynarz nie widział możliwości uratowania Bonity i zrobił mu zastrzyk usypiający, w celu przerwania jego cierpień.

Zwłoki Bonity zostały przetransportowane do Houston Humane Socjety, w którym wykonano zdjęcie rentgenowskie jego zmasakrowanego pyszczka. Odkryto na nim, że rozdarcie powstało w wyniku wybuchu petardy. A ponieważ mało prawdopodobne jest to, żeby psiak sam wziął ją do pyska uznano, że ktoś celowo ją mu tam wsadził, albo rzucił już zapaloną i zachęcił Bonitę do aportowania.

849. Te trzy książki historyczne zrobiły na mnie największe wrażenie w 2018 roku

W minionym roku przeczytałam 74 pozycje książkowe. Dużo to, a za razem mało. Dla kogoś, kto nie pała się czytaniem, będzie to dużo, dla moli książkowych - wręcz przeciwnie. Nie wszystkie pozycje udaje mi się zrecenzować na blogu, zawsze jednak staram się zwrócić moją uwagę na co ciekawsze pozycje.
Książki które przeczytałam były różne i tematycznie i językowo. Jedne przeczytałam jednym tchem w jeden wieczór, inne męczyłam kilka miesięcy. Dobrze, że nie były to pozycje wypożyczone z biblioteki, bo chyba bym splajtowała płacąc kary za ich przetrzymanie. W sumie tylko raz mi się to zdarzyło i to bardziej przez jakiś błąd w systemie, bo same książki oddałam na czas. Ale chyba każdy z nas tak ma, że coś mu w książce nie pasuje i bardziej ją męczy niż czyta. Szczęśliwy, który potrafi z czystym sercem odłożyć taką książkę na półkę. Ja niestety jeszcze się tego nie nauczyłam.
W tym roku przeczytałam zdumiewająco dużo książek historycznych. Do moich sukcesów należy przerobienie całej historii Polski zgromadzonej czterech segregatorach. To też przerabiałam w cały rok, ale tylu stron nie da się przerobić w jeden wieczór. I tak jestem dumna, że stosunkowo szybko zdołałam się z nią uporać.
W dzisiejszej notatce chciałabym się skupić na trzech pozycjach(a właściwie czterech, bo jedna z nich jest dwutomowa) historycznych, które zrobiły na mnie największe wrażenie w tym roku, a których z różnych przyczyn losowych nie zdążyłam tutaj zrecenzować.
Idąc chronologicznie według tego co się działo w przeszłości, jako pierwszą chcę Wam zaprezentować książkę "Noc kryształowa. Preludium do zagłady" autorstwa Martina Gilberta. O tzw. "kryształowej nocy", która była pogromem ludności narodowości żydowskiej w Niemczech, usłyszałam, czy też przeczytałam(bo szczerze powiedziawszy nie pamiętam już jak to było) zupełnie przypadkiem. Oczywiście nie na lekcjach historii, która miała być rozszerzona, ale długo po zakończeniu edukacji szkolnej. Jakoś tak mnie to wszystko zainteresowało, że zaczęłam szperać w celu wzbogacenia swojej wiedzy na ten temat. Udało mi się znaleźć i przeczytać dosyć ciekawą książkę opowiadającą o wydarzeniach tamtych dni.

Tytuł: "Noc kryształowa. Preludium do zagłady"

Autor: Martin Gilbert

Wydawnictwo: Replika

Zakrzewo 2010

Ilość stron: 372

Herschel Grynszpan mógł być anonimowym Niemcem żydowskiego pochodzenia przechadzającym się po paryskich ulicach. A jednak dowiedziawszy się o przymusowej deportacji najbliższych do Polski, skąd pochodzili, postanowił zaprotestować przeciwko takiemu obrotowi sprawy. 7 listopada 1938 roku podjechał metrem do ambasady niemieckiej znajdującej się w Hotel Beauharnais z zamiarem przeprowadzenia zamachu na ambasadorze Rzeszy we Francji, hr. Joannesa von Welczka. Na miejscu wskazano mu trzeciego sekretarza ambasady, którego chłopak pomylił z rzeczywistym ambasadorem, do którego Herschel oddał pięć strzałów. Dwie z nich ciężko raniły vom Ratha w brzuch. Pomimo fachowej pomocy medycznej mężczyzna zmarł. W odwecie przeprowadzono antyżydowskie wystąpienia ludności. Spalono lub zdewastowano tysiące synagog, żydowskich domów i sklepów. Żydzi ginęli broniąc dorobku całego życia. Wydarzenie to przez wielu historyków uważane jest za początek holokaustu.
Czytając "Noc kryształową" nie sposób przejść obok tego wszystkiego obojętnie, bez zadania sobie pytania: "Co by było, gdyby nie występek Herschela Grynszpana?", "Co by było, gdyby nie noc kryształowa?". Tym bardziej, że czytając opisy wydarzeń z nocy 9/10 listopada 1938 roku włos się jeży na głowie. Ile dziedzictwa kultury judaistycznej poszło bezpowrotnie z dymem? Ile ofiar w ludziach pochłonęła ta jedna noc? Ile huku tłuczonego szkła musieli słyszeć uczestnicy tych wydarzeń? A przecież to dopiero była zapowiedź tego, co miało się stać lada moment. Zresztą autor w swojej książce nie ogranicza się jedynie do wydarzeń nocy kryształowej, ale sięga w głąb holokaustu, jego okrucieństwa podczas II wolny światowej, a także ofiar. Naprawdę, dobrze napisana książka.

Drugą książką, która zwróciła moją uwagę, jest "Mała zagłada" napisana przez Annę Janko. Skończyłam ją czytać dopiero dzisiaj, więc jestem "na świeżo". Muszę przyznać, że o wydarzeniach, które ona opisała, dowiedziałam się dopiero niedawno, właśnie dzięki wspomnianej już wcześniej "Historii Polski", a że informacje zawarte na czterech kartkach nie do końca mnie uszczęśliwiły, postanowiłam poszukać czegoś na ten temat w formie opracowania. I tak właśnie trafiłam na "Małą zagładę".

Tytuł: "Mała zagłada"

Autor: Anna Janko

Wydawnictwo: Wydawnictwo Literackie

Kraków 2015

Ilość stron: 264

Ile może zapamiętać z jednego dnia zaledwie dziesięcioletnie dziecko? Okazuje się, że bardzo dużo. Dziesięcioletnia Renia, matka autorki książki, w ciągu jednego dnia musiała dojrzeć, aby stać się mamą i tatą dla dwójki swojego młodszego rodzeństwa. Musiała też uciekać z rodzinnej wsi, z miejsca, które znała i kochała. Wreszcie musiała widzieć śmierć swoich najbliższych, krewnych, znajomych. Czy to nie za dużo jak na jedno dziecko?

Akcja książki sięga do dnia 1 czerwca 1943 roku. Do Soch, wsi znajdującej się na Zamojszczyźnie, docierają Niemcy. Drewniane domu, obory i stodoły stają w ogniu, we wsi rozlegają się strzały, od kul giną kolejni ludzie. Strach i groza zagląda w oczy tym, którzy przeżyli. Wśród ocalałych jest właśnie Renia z bratem i siostrą. Skazani na wygnanie i tułaczkę czekają końca wojny, który zdaje się nie chcieć nadejść.

Po latach córka pani Renaty, Anna, przeprowadza z nią szereg rozmów mających na celu opowiedzieć i wyjaśnić to, co stało się wtedy w skromnej wsi. Z wywiadów powstał materiał na przejmującą, pełną emocji książkę. Dzięki wnikliwym pytaniom zadawanym przez Annę poznajemy kolejne wstrząsające szczegóły z tych wydarzeń. Ożywają umarli, domy powstają z zgliszczy... A przecież jest to kolejna zbrodnia z okresu II wojny światowej, która miała być zapomniana. Mam nadzieję, że jeszcze się o niej upomną, tak jak upomniano się chociażby o Katyń czy Wołyń. I to, co miało być zapomniane przetrwa na wieki.

Ostatnia pozycja, o której chciałabym Wam dzisiaj opowiedzieć to dwutomowy zbiór wspomnień zatytułowany "Wołyń. Wspomnienia ocalonych". Pierwszą część kupiłam sobie przez przypadek, jednak po jej przeczytaniu stwierdziłam, że druga część też musi do mnie należeć. Tym bardziej, że dużymi krokami zbliżała się 75-rocznica rzezi na Wołyniu.

Tytuł: "Wołyń. Wspomnienia ocalonych." Tom I i II

Autor: Marek A. Koprowski

Wydawnictwo: Replika

Zakrzewo 2016/2016

Ilość stron: 448/448

Rzeź przeprowadzona na Wołyniu latem 1943 roku miała być zapomniana podobnie jak zbrodnia na polskich jeńcach w Katyniu trzy lata wcześniej. Tymczasem Polska zaczęła powoli mówić o zbrodniach wojennych. Nie jest to łatwe, kiedy niemymi świadkami tamtych tragedii są pola i pozostałości po dawnych zabudowaniach. Prawdziwych świadków, na których oczach rozgrywały się dantejskie sceny, jest coraz mniej. Aby ocalić od zapomnienia świadectwo tamtych dni Marek Koprowski zebrał wspomnienia ocalonych z wołyńskich wiosek. W ten sposób powstało dwutomowe wydanie, które czytało się z zapartym tchem.
Kiedy do wiosek położonych w województwie wołyńskim wkroczyły oddziały UPA, w większości byli małymi dziećmi. Mimo to pamiętali krzyki sąsiadów palonych żywcem we własnych domach, płacz gwałconych kobiet, łunę bijącą od zabudowań. Ząb czasu nie zamazał w nich tych scen. Najbardziej wstrząsające, jak dla mnie, były opisy tzw. krwawej niedzieli, kiedy to oddziały ukraińskie wdzierali się do katolickich kościołów i zabijały całe rodziny, które zebrały się na nabożeństwie. Coś strasznego.
A mimo to cieszę się, że taka książka została wydana. Bo przecież im dłużej będzie się mówić o tej zbrodni tym dłużej będzie się o niej pamiętać. I może to będzie jakiś hamulec dla następnych pokoleń, aby podobna tragedia nie miała już miejsca.

848. Goście, goście i po gościach

Przyjechała do mnie dzisiaj rodzina od strony taty. Chciała po prostu mnie odwiedzić. Kiedy ostatni raz tutaj byli? Chyba jeszcze w czasach, kiedy mieszkałam z rodzicami. Czyli minimum 5 lat temu. Co prawda widzieliśmy się jeszcze w 2015 roku, a z ciotką D. jeszcze częściej, wszak nie raz nocowałam u niej podczas studiów w Krakowie, ale to i tak szmat czasu.

Szczerze powiedziawszy nawet nie spodziewałam się ich wizyty, a na pewno nie teraz. Mieszkają w górach, bądź w Wadowicach, to nie jest takie hop siup wyrwać się chociażby na jeden dzień tutaj do Zagłębia. Co prawda teraz i tak mają lepiej niż kilka lat temu - ciocia A. i jej synowie porobili sobie prawa jazdy i szaleją po drogach powiatu mucharskiego, ale wiadomo - jest gospodarka, jest obowiązek. Poza tym zawsze jak przyjeżdżali, to przeważnie na wiosnę. Dlatego szczerze zaskoczył mnie telefon cioci A. z zapowiedzią, że przyjadą do mnie w tą sobotę w odwiedziny. Powiedziałam o tym w rodzinnym domu i od razu zaczęły się gorączkowe przygotowania. Chwilami miałam nawet wrażenie, że to sam papież ma do nas przyjechać, a nie rodzina.

Ku mojemu zaskoczeniu pojawili się u nas ok. godziny 10:00. Spodziewałam się ich raczej koło południa. Szybko jednak wyjaśniło się, że przyjechali tylko na jeden dzień, ponieważ w domu zostawili najmłodsze dziecko z dwójką starszych i babcią. Starsi pewnie rozeszli się do swoich dziewczyn, a zostawienie seniorki rodu z K. grozi wybuchem wojny domowej. Jak mus to mus, chociaż myślałam, że zostaną do jutra. Tym bardziej, że przywiózł ich najstarszy syn cioci A. - T. Ależ on wyrósł. Ale co się dziwić, w końcu ma te swoje 23 lata na karku. A ja pamiętam go jeszcze jako ciągle psocącego 2-4 latka. Jak te lata szybko lecą...

Zresztą nie tylko lata lecą, ale też godziny. Ani się obejrzałam, a nasi goście musieli się już zbierać. Trochę szkoda, ale nic nie może wiecznie trwać. Grunt, że posłuchałam kilka nowych i starych historii rodzinnych, przy niektórych zrywając wręcz boki. No i pogadałam sobie z T. jak za dawnych lat. Nawet nie wiecie jak kiedyś lubiliśmy ze sobą gadać. A może to ja lubiłam, bo on zawsze mnie słuchał? W każdym razie w przyszłym roku musimy wybrać się do nich z rewizytą. Podobno wujostwo tyle naopowiadali K. o mnie, że aż ona sama chciała do nas przyjechać. Niestety, przeważyły tutaj względy logistyczne - sześć osób nie weszłoby do samochodu, niestety...

847. Magia...

Kiedy kilka lat temu przeglądałam Wasze blogi, najwięcej uśmiechu wzbudzały we mnie te posty, w których pokazywaliście upominki otrzymane od innych blogerów. Cieszyłam się razem z Wami, nie zazdrościłam Wam też, bo każdy sam pracuje na sympatię swoich czytelników. A takie przesyłki są tego najlepszym dowodem. Jednak ani przez myśl mi nie przeszło, że i ja będę się cieszyć z takich przesyłek i zawartości kopert. A jednak. Przez tydzień poprzedzający święta Bożego Narodzenia listonosze nie raz i nie dwa pukali do drzwi mojego mieszkania. Ja zaś z wypiekami na twarzy otwierając kolejne koperty i paczki cieszyłam oczy ich zawartością. A było co oglądać i czym się cieszyć. Zresztą sami zobaczcie:

Kartki od Basi z 5 pór roku

Kartka od Gosi

Kartka od Ewuni

Kartka od Basi S.

Przesyłka - niespodzianka od Ani(Pawanny)

Przesyłka od Basi Pawlak

Przesyłka od Dusi

Przesyłka od Marzenki 

Za wszystkie przesyłki dziękuję z całego serca. Wprowadziły one wiele radości w moje życie. Jesteście kochani. Wiem, że dostałam je z głębi serca, jako wyraz Waszej sympatii i pamięci, bo przecież nikogo nie prosiłam o nie. I to jest w Was najpiękniejsze i najwspanialsze.

I tak na koniec... Dla siebie raczej staram się o nic nie prosić, ale dla innych i owszem. Wiele razy przedstawiałam Wam jakieś akcje na siepomaga. Teraz jest trochę inna sprawa. Zmagający się z rdzeniowym zanikiem mięśni Antek 5 stycznia wkracza w dorosłość. Jest to fenomen, ponieważ według wiedzy książkowej powinien żyć 2 lata. "Poznałam" go na początku 2011 roku, kiedy trafiłam na bloga na onecie, który prowadziła jego mama. Teraz śledzę jego losy za pośrednictwem fanpage. I z niego dowiedziałam się o akcji prowadzonej przez jego byłą szkołę podstawową, która polega na wysłaniu mu kartki z życzeniami. Szczerze powiedziawszy sama chciałam zrobić taką akcję, a nie znałam jego adresu. Teraz sprawa sama się rozwiązała. Dlaczego macie wysłać kartkę właśnie do Antka? Bo to ambitny, ciekawy świata i pozytywnie nastawiony do życia młody człowiek. Szerzej o Antku możecie przeczytać w >>TYM<< wywiadzie. Kartki możecie wysłać na adres byłej szkoły chłopca - SP 15, ul Turkusowa 1a, 62-504 Konin, koniecznie z dopiskiem Antek Ochapski.
Banner

846. Powstańcom wielkopolskim - dziękujemy!

Za zryw, który podjęli 100 lat temu,
Za bohaterską walkę,
Za to, że chcieli być przyłączeni do wolnej Polski
Za to, że walczyli do końca!

Dziękujemy!

A jutro post typowo prezentowy i przesyłkowy. Bo dostałam od Was tyle pięknych kartek i prezentów, że aż żal się nimi nie pochwalić...