1160. Paweł Zuchniewicz "Pamiętnik papieskiego anioła", część 21/Widzieć dobro zamiast zła

MATKA

- Tak, Ojcze Święty. To ja, Ojcze Święty. Jeszcze dzisiaj, Ojcze Święty. Dziękuję.

Jan Paweł II i Matka Teresa z Kalkuty(źródło zdjęcia)

Papież pamiętał tą rozmowę, jakby to było wczoraj. A przecież minęło od niej pełnych dwadzieścia
lat. Zadzwonił wieczorem do Matki Teresy z Kalkuty przekonać ją, by zechciała pójść do szpitala. Kilka dni wcześniej bardzo zaniepokojone siostry z założonego przez nią zgromadzenia Misjonarek Miłości skontaktowały się z księdzem Dziwiszem. Matka była bardzo słaba, na dodatek spadła z łóżka, uszkodziła sobie stopę i za nic nie chciała pójść do szpitala. Przemówił do niej dopiero autorytet Jana Pawła II. "Cały świat cię potrzebuje, więc proszę, wracaj do szpitala i wypocznij" - powiedział do niej przez telefon. 

Święte posłuszeństwo wobec następcy Piotra prawdopodobnie uratowało jej życie. W szpitalu okazało się, że lada chwila mogła dostać zawału serca. Lekarze zastosowali odpowiednie środki i Matka mogła jeszcze długo pracować. Dopiero w 1997 roku, w wieku 87 lat, oddała duszę Bogu.

Za chwilę ogłosi ją błogosławioną.

Rzesze ludzi wypełniały Plac Świętego Piotra w ten słoneczny październikowy poranek. Przyszli tu z dwóch powodów. Po pierwsze, by świętować wyniesienie na ołtarze kobiety, która już za życia cieszyła się na całym świecie opinią świętej. Po drugie by był blisko z papieżem. Trzy dni wcześniej minęło dwadzieścia pięć lat od dnia, gdy został wybrany na Stolicę Piotrową. Beatyfikację Matki Teresy połączono z obchodami tego jubileuszu.

Od Anioła Stróża: "Chyba mój Anioł Stróż wypchnął mnie z łóżka" - mówiła Matka Teresa po przygodzie, w której doznała urazu nogi.  Podobnie jak Jan Paweł II była z nami w dobrym kontakcie, ale nie tylko to ich łączyło. Oboje pochodzili z krajów, gdzie po drugiej wojnie światowej władzę objęli komuniści. Matka Teresa urodziła się bowiem w Albanii. Bardzo się przyjaźnili. I Karol, i Agnes(bo takie było jej imię chrzcielne - Teresa to jej imię zakonne) opuścili swoje kraje wezwani przez Najwyższego.

Oboje żyli długo i byli powszechnie znani. Oboje bardzo wiele podróżowali. Jan Paweł II nieraz wysyłał Matkę Teresę do krajów, do których nie mógł udać się sam, aby tam przygotować grunt pod dzieło ewangelizacji - na przykład pojechała do Chin. I oboje pragnęli zostać świętymi. Kiedyś Matka ciężko zachorowała. Przyśniło jej się, że poszła do nieba. Tam spotkała świętego Piotra, który powiedział, że ma wracać na ziemię, bo w raju nie ma opuszczonych. "To ja ci go napełnię biedakami" - zagroziła. Takim miejscem, z którego "wysyłała" ich do Pana Boga był Dom Niepokalanego Serca(Nirmal Hriday) w Kalkucie, w Indiach. Tam założyła umieralnię dla najbiedniejszych z biednych. Zbierała ich z ulicy. Jan Paweł II odwiedził to miejsce podczas pielgrzymki do Indii. 

Zatrzymał się wtedy przy czarnej tablicy, na której widniał zrobiony kredą napis: "3 lutego 1986 rok. Przybyły dwie osoby, wyszło zero, umarły cztery. Robimy to dla Chrystusa."

Mało brakowało, a przeczytałby inne słowa: "Witamy Cię, Ojcze Święty". Matka Teresa w porę jednak ostudziła zapędy sióstr, które tak chciały uczcić niezwykłego gościa. Codziennie Misjonarki Miłości umieszczały tu bilans dnia. Dzień za dniem, miesiąc za miesiącem, rok za rokiem przybywało tych, którzy w tym domu znaleźli, jak mówiła założycielka misjonarek, bramę do raju. Kiedyś pewien dziennikarz zapytał Matkę, czy to co robi nie wydaje jej się kroplą w morzu potrzeb. 

 - Może to i kropla - odpowiedziała - ale bez kropel nie byłoby oceanów.

 Jan Paweł II w Domu Dla Umierających w Kalkucie
(źródło zdjęcia)

Matka wprowadziła Ojca Świętego do środka. Przechodził między rzędami łóżek, pochylał się nad umierającymi, obejmował ich i błogosławił. Od jednej z zakonnic wziął miseczkę z ryżem, przysiadł na pryczy i zaczął karmić starca. Potem pochylił się nad nim i pocałował w głowę.

Dotarli do miejsca, gdzie leżeli ci, o których przeczytał na tablicy. Cztery ciała, wśród nich jedno malutkie - dziecko. Nakreślając nad nimi znak krzyża, polecił ich Bogu.

 - Nirmal Hriday to miejsce nadziei - powiedział, gdy po pół godzinie wyszli przed dom. - Budynek zbudowany na odwadze i wierze, dom, gdzie króluje miłość, dom wypełniony miłością.

 - To najszczęśliwszy dzień mojego życia - wyznała Matka Teresa. - To także wspaniały dzień dla nich, bo dotknięcie papieża jest jak dotknięcie Chrystusa.

Jan Paweł II uścisnął zakonnicę.

 - Czy Matka nie otworzyłaby domu u mnie? - zapytał. 

 - Przecież już pracujemy w Rzymie.

 - W Rzymie tak, ale nie w Watykanie - odparł papież.

Musiał wykazać się sporym zdecydowaniem - jego współpracownicy gorąco protestowali przeciw takiemu pomysłowi. Do takiego domu przychodzili przecież ludzie najbiedniejsi, często brudni, obdarci co groziło odstraszeniem pielgrzymów i turystów odwiedzających Watykan. Jednak Jan Paweł II nie dał za wygraną. Chciał by na terenie rządzonego przez niego miniaturowego państwa było miejsce, w którym znajdzie się Bóg obecny w najuboższych. Kilka miesięcy później poświęcił kamień węgielny pod Casa di Accoglienza per i piu Poveri "Dono di Maria" - dom gościnny dla najuboższych "Dar Maryi". Po kolejnych dwóch latach dom został otwarty.

Od Anioła Stróża: Jana Pawła II i Matkę Teresę łączyło jeszcze jedno. Jej beatyfikacja odbyła się niezwykle szybko - już sześć lat po śmierci. Normalnie nie jest to możliwe - watykańskie procedury wymagają, aby proces beatyfikacyjny rozpoczął się najwcześniej pięć lat po śmierci kandydata na ołtarze. Papież jednak udzielił dyspensy od tego przepisu dwa i pół roku po odejściu założycielki Misjonarek Miłości i proces mógł się rozpocząć w 1999 roku. Najwyższy sprawił również cud uzdrowienia pewnej hinduskiej kobiety, dając znak, że i Jego wolą jest beatyfikacja Matki. Dzięki temu możliwe było tak szybkie wyniesienie jej na ołtarze. Stało się to 19 października 2003 roku.

Kilkanaście miesięcy później z tego wzoru skorzystał papież Benedykt XVI, zezwalając na wcześniejsze rozpoczęcie procesu beatyfikacyjnego swojego poprzednika - Jana Pawła II
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Matka Teresa z Kalkuty zmarła na początku września 1997 roku, kilka dni po śmierci Lady Diany, z którą się przyjaźniły. Zresztą księżna Diana, chociaż nie była katoliczką, została pochowana z różańcem, który otrzymała od zakonnicy. Mam jeszcze w pamięci obraz telewizyjny przedstawiający trumnę, z ciałem odsłoniętym od klatki piersiowej w dół. Nie jestem jednak w stanie sobie przypomnieć, czy była to Matka Teresa z Kalkuty w charakterystycznym białym sari, czy może angielska Królowa Ludzkich Serc w jakimś pięknym kostiumie. Zbyt dużo czasu minęło od tego momentu, a i ja, jako niespełna 7-letnie dziecko pewnie niewiele uwagi poświęcałam temu, co się działo na ekranie telewizyjnym.
Czy oglądałam Mszę świętą beatyfikacyjną? Trudno mi powiedzieć. Wiem, że widziałam jej kanonizację dokonaną przez papieża Franciszka w pierwszą niedzielę września 2016 roku. Akurat tego samego dnia w moim mieście odbywały się dożynki, dlatego w planach miałam udać się na Mszę świętą do bazylikę, która odbyła się w późniejszych godzinach, toteż nic nie stało na przeszkodzie, abym obejrzała transmisję z Watykanu. Jak zwykle byłam zachwycona całą oprawą uroczystości, jednak najbardziej tym, że Matka Teresa z Kalkuty została ogłoszona patronką wolontariuszy, czyli poniekąd i moją.
Wraz z kanonizacją(a znając ludzką naturę to pewnie i beatyfikacją) pojawiły się głosy oskarżające Matkę Teresę o niewłaściwe traktowanie chorych. Jeszcze teraz od czasu do czasu czytam opinię, że nie była świętą tylko potworem. Tak łatwo jest nam oceniać postępowanie innych. Tymczasem "kto jest bez grzechu niech pierwszy rzuci kamień"(J. 8, 7). Błądzić jest rzeczą ludzką. Każdy z nas popełnia takie czy inne błędy. A święci przecież byli z krwi i kości, z sumieniem i wolną wolą. Im też zdarzało się pobłądzić w życiu, oszukiwać, a nawet zabić innego człowieka. A jednak swoim życiem i uczynkami zamazali wszelkie swoje winy i wspięli się na drogę świętości. Poza tym, jak napisał ks. Aleksander Derouville w książce "O naśladowaniu Najświętszej Maryi Panny": "Sprawiedliwie oszacować jakąś rzecz możemy tylko wg tego, jak ją Bóg ocenia! To, co Bóg myśli i sądzi, winno być dla nas niezmienny prawidłem.". Nie wiemy jakimi kryteriami ocenia Bóg. Być może to my za swoje "małe grzeszki" urośniemy w Jego oczach do rangi "potworów"? Być może odpowiemy za sprzeciwianie się przykazaniu nie mów fałszywego świadectwa przeciw bliźniemu swemu?
Na jednym z czytanych przeze mnie blogów autor żali się często, że nie jest już szczęśliwy. Tylko jak ma być szczęśliwy, skoro naokoło widzi samo zło, gardzi ludźmi, katolikami(bo księża to pedofile), muzułmanami(bo wysadzają w powietrze), Polakami, politykami. Wylewanie żali na blogu może i przynosi jej ulgę, ale myślę że jest to chwilowe. Ta jej nienawiść do wielu grup ludzi(wrzuconych zresztą do jednego worka) jest trochę jak nowotwór toczący jej wnętrze(bo nie wiem czy uznaje duszę). Owszem, można czerpać radość z obcowania z przyrodą, ale co to za uczucie, kiedy w większości osób dookoła widzi się zło?
Dlatego proszę Was, starajcie się dostrzegać w innych też dobro, bo każdy z nas posiada chociaż drobną cząsteczkę tej pozytywnej cechy.

1159. Paweł Zuchniewicz "Pamiętnik papieskiego anioła", część 20/O czym nie śniło się dwunastolatce?

NIE MARTW SIĘ

Konrad zaczynał żałować, że wybrali się na tą eskapadę. Nie dość, że całą noc trzeba było spędzić pod gołym niebem, to jeszcze teraz ta ulewa. O szóstej rano z nieba runęły kaskady wody. Zrobiło się groźnie- wiał porywisty wiatr, który zniszczył część ołtarza, przy którym wkrótce Jan Paweł II miał odprawić Mszę świętą. Czy papież w ogóle tutaj dotrze?

 - Jak się czujesz? - zapytał Paulinę. Wyglądała bardzo źle. Pozbawioną włosów głowę okrywała chustka. Była blada, a ręce posiniały jej z zimna. "To było szaleństwo przyjeżdżać tutaj" - pomyślał. 

Uśmiechnęła się z wysiłkiem. 

 - Dziękuję, że mnie przywieźliście - powiedziała. 

Był to ostatni dzień Światowego Dnia Młodzieży w Toronto w Kanadzie. Paulina od dawna marzyła by uczestniczyć w tym spotkaniu. Rodzina i przyjaciele postanowili spełnić to marzenie, tym bardziej, że mogło to być jedno z ostatnich pragnień jej życia. Dziewczyna była chora na raka węzłów chłonnych, przeszła już chemioterapię a poprawa nie następowała. Poprzedniego dnia przyjechali na teren dawnego lotniska wojskowego Downsview, przy pięknej pogodzie uczestniczyli w wieczornym czuwaniu z papieżem, a potem położyli się spać pod gołym niebem. O świcie zbudziło ich oberwanie chmury. Lało, i nic nie wskazywało na to, aby miało przestać. 

 - Jan Paweł II leci już do nas - oznajmił głos z megafonów. Ledwo się przebił przez hałas deszczu i wiatru.

***

 - Ojcze Święty, trzeba jakiejś Bożej interwencji, żeby to wszystko ucichło - arcybiskup Stanisław

Jan Paweł II w Kanadzie(źródło zdjęcia)

Dziwisz usłyszał, jak jedna z osób z papieskiej świty zwraca się do Jana Pawła II. Papież po wyjściu ze śmigłowca stanął na niewielkiej platformie zaopatrzonej w kółka. Popychało ją kilkoro młodych ludzi. O własnych siłach poruszał się z najwyższym trudem - choroba nie oszczędzała go, samodzielnie mógł zrobić kilka kroków. 

Wiatr uderzał z wielką siłą.

 - Ojcze Święty, tak mi przykro za tą pogodę - powiedział ksiądz Tom Rosica, główny koordynator Światowych Dni Młodzieży.

Jan Paweł II uśmiechnął się.

 - Don't worry - odparł. - Nie martw się.

Wyciągnął rękę w kierunku ciemnych chmur i pobłogosławił je. 

Konrad patrzył z niedowierzaniem w niebo. Wichura nie zelżała, ale pod jej ogromnym naporem chmury zaczęły ustępować. Deszcz słabł z minuty na minutę. Słońce? Na niebie pojawiły się blade promienie, za chwilę grzało już całkiem solidnie. Paulina spojrzała na niego z jakimś błyskiem w oczach. Usłyszeli papieża:

 - Lluvia-viento-sol - powiedział Ojciec Święty po hiszpańsku. - Deszcz-wiatr-słońce.

Od Anioła Stróża: Moc w słabości się doskonali. Tak mówił święty Paweł i o tym przypomniał Jan Paweł II. Kiedy w lipcu 2002 roku przyleciał do Toronto był tak słaby i schorowany, że z trudem mógł zejść po schodach z samolotu na płytę lotniska. Trzeba było widzieć, z jakim wysiłkiem pokonywał każdy stopień. Był już przy jednym z ostatnich schodków, gdy jeden z księży chciał mu pomóc, ale on energicznie uderzył laską o podłogę i pokazał, że da radę sam. Wiele go to kosztowało, chciał jednak to zrobić, aby przynajmniej w ten sposób okazać swoją solidarność z organizatorami Światowego Dnia Młodzieży, którzy napotkali ogromne trudności w czasie przygotowań do tej uroczystości. Już to zdziwiło Kanadyjczyków witających papieża. A niedzielna przygoda z burzą i jej nagłym uciszeniem? Tutaj w całej pełni objawiła się moc, tym większa im większa słabość człowieka.

 - Konrad, czyż to nie wspaniałe? - zapytała Paulina. - Zupełnie jak uciszenie burzy na jeziorze Genezaret. 

 - Daj spokój, ale dobrze, że już przestało padać.

 - Ale dobrze się czuję.

"To przez te emocje" - pomyślał. 

Papież mówił:

 - Chociaż przeżyłem wiele ciemności i surowych reżimów totalitarnych, to jednak ujrzałem wystarczająco wiele dowodów, aby być niezachwianie przekonanym, że żadna trudność i żaden lęk, jakkolwiek wielkie by one były, nie są w stanie całkowicie stłumić nadziei, która rodzi się wiecznie w sercach młodych ludzi. Nie pozwólcie umrzeć tej nadziei. Postawcie swoje życie na niej. Nie jesteśmy sumą naszych słabości i upadków. Jesteśmy sumą miłości Ojca do nas, naszej prawdziwej zdolności stawania się obrazem Jego Syna, Jezusa.

Od Anioła Stróża: Głos Karola drżał. Ja jednak słyszałem tego samego człowieka, który pięćdziesiąt lat wcześniej pocieszał pobitego Staszka Wyporka w Niegowici i który w czasie wycieczki do Zakopanego został "Wujkiem". 22 października 1978 roku w dniu inauguracji pontyfikatu powiedział do młodych ludzi na Placu Świętego Piotra:

 - Wy jesteście nadzieją Kościoła, jesteście moją nadzieją.

Siedem lat później zaczęły się Światowe Dni Młodzieży - wędrówka przez ziemię pod wodzą papieża. Zaczęli od Rzymu (1985 rok), potem było Buenos Aires (Argentyna 1997), Santiago de Compostela (Hiszpania 1989), Częstochowa (Polska 1991), Denver (USA 1993), Manilia (Filipiny 1995), Paryż (Francja 1997), Rzym (2000) no i Toronto (Kanada 2002).

A Paulina? Kilka dni po wyjeździe papieża z Kanady poszła do lekarza. Okazało się, że rak zniknął.

-----------------------------------------------------------------------

Pamiętam dobrze tamto lato - jak przez mgłę kojarzę artykuł w "Tinie" poświęcony cudowi, jaki się dokonał za sprawą Ojca Pio i który "przesądził" o jego ziemskiej kanonizacji. Samej uroczystości nie pamiętam. Być może byłam wtedy jeszcze na "zielonej szkole"(w naszej szkole była możliwość jeżdżenia na nią co roku, nie tylko w trzeciej klasie), być może nie była transmitowana w publicznej telewizji, a może była, a my jakąś ją przegapiliśmy? Potem było zakończenie roku szkolnego - gorący dzień, po akademii i otrzymaniu świadectw poszliśmy z rodzicami na lody i zaczęły się wyczekiwane wakacje. Ponieważ na początku sierpnia zaplanowany miałam obóz harcerski, lipiec spędziłam z kuzynostwem w Wadowicach. 

Pewnego dnia na rynku pojawił się duży telebim, wyrósł dosłownie na naszych oczach(swego czasu była tam też fontanna, przy której uwielbialiśmy spędzać czas jako dzieci, niestety usunięto ją podczas modernizacji na początku minionego dziesięciolecia i zastąpiono inną, bardziej nowoczesną). Tego samego dnia, późnym wieczorem, udałam się wraz z kuzynami na owy rynek. I wtedy zrozumiałam po co stawiali telebim - zaplanowany był tzw. telemost pomiędzy młodzieżą zgromadzoną w położonym na drugim krańcu globu Toronto, a tą w niewielkich Wadowicach. Jak dla mnie było to istną magią, tym bardziej, że na ekranie pojawiła się postać Jana Pawła II, która przemówiła. Oczywiście wiedziałam co to są telebimy, ale jeszcze nie docierało do mnie, że mogą transmitować dźwięk i obraz na tak dużą odległość.

Wtedy, w 2002 roku, jako niespełna dwunastolatka nie śmiałam nawet marzyć, że kiedyś będzie mi dane osobiście wziąć udział w tego typu wydarzeniu. Pewnie gdzieś z tyłu głowy pojawiła się myśl, że byłoby wspaniale, gdyby to się udało, ale wydawało mi się to równie niemożliwe jak lot w kosmos. Bóg miał jednak wobec mnie swój plan i nie dość, że tak pokierował tym wszystkim, że w 2016 roku Światowe Dni Młodzieży odbyły się w Krakowie(i nawet udało się mi dostać na wolontariat, co już było samo w sobie niezwykłe) to jeszcze udało mi się polecieć do Panamy na kolejną edycję.

Zaś po moim powrocie z obozu w Rabce, niemal na drugi(trzeci?) dzień, pojechaliśmy z rodzicami na krakowskie Błonia(a następnego dnia do Kalwarii Zebrzydowskiej), aby uczestniczyć we Mszy świętej i spotkaniu z papieżem. Niestety, był to jego ostatni pobyt w Ojczyźnie, chociaż w 2004 roku planowano kolejną wizytę na 2005 albo 2006 rok. Dlatego bardzo się cieszę, że mimo zmęczenia mogłam jeszcze raz zobaczyć i usłyszeć Jana Pawła II na żywo.

1158. Paweł Zuchniewicz "Pamiętnik papieskiego anioła", część 19/Plany, plany i po planach?

ROZDZIAŁ 4 - PRZYJACIEL BOGA

"Świętość, zarówno w życiu papieży, którzy są znanymi postaciami historycznymi, jak i w życiu skromnych wiernych świeckich i duchownych, pochodzących ze wszystkich kontynentów globu, okazała się rzeczywistością, która lepiej niż cokolwiek innego wyraża tajemnicę Kościoła. To wymowne orędzie przemawiające bez słów jest żywym objawieniem oblicza Chrystusa"

 Jan Paweł II, list apostolski "Novo millennio ineunte"

I WIELKI, I ŚWIĘTY

Kanonizacja Ojca Pio(źródło zdjęcia)

Nie miała wątpliwości, że ta kanonizacja jest jedną z najważniejszych. Kilka dni wcześniej Jan Paweł II ogłosił oficjalnie, że Ojciec Pio jest święty, a Maria Okońska była świadkiem tej uroczystości. Marzyła, aby pewnego dnia papież podjął taką decyzję wobec prymasa Stefana Wyszyńskiego. Wiedziała jednak, że trzeba będzie długo na to czekać.

Po znajomości wiele można, ale nie wszystko. Sama chciała kiedyś namówić Ojca Świętego, aby pominął żmudne watykańskie procedury. Było to krótko po śmierci kardynała Wyszyńskiego. 

 - Ojciec Święty bardzo kochał naszego prymasa - powiedziała mu wtedy. 

 - Tak, masz rację - odparł Jan Paweł II.

 - A czy myślisz Ojcze, że on był święty? - drążyła. 

 - Tak.

 - A nie mógłbyś go beatyfikować i kanonizować bez procesu?

 - Marysiu, mam takie prawo, ale z niego nie skorzystam.

 - A można wiedzieć dlaczego?
 - Bo posądziliby nas o nepotyzm. 

 - Co to takiego?

 - Cóż, mniej ładniej nazywa się to kumoterstwem. Więc tego nie zrobię.

Od Anioła Stróża: Podobną rozmowę, tyle że o Ojcu Pio, przeprowadziła z Janem Pawłem II pani Wanda Półtawska, która nazywała papieża "bratem", a on ją "siostrą". Znali się bardzo dobrze, łączyła ich głęboka przyjaźń i oboje byli związani z włoskim kapucynem. Karol spowiadał się u niego podczas pobytu w Italii tuż po wojnie. Już wtedy Ojciec Pio miał sławę kapłana prześwietlającego ludzkie sumienia. Dzięki jego modlitwie wiele osób doznało nadzwyczajnych łask. Była wśród nich Wanda Półtawska. Karol jako młody biskup pisał do Ojca Pio z prośbą o modlitwę za nią, ponieważ zachorowała na raka. Modlitwa zakonnika przyniosła jej uzdrowienie. 

Jako papież miał władze ogłosić Ojca Pio świętym bez procesu. Ale nie chciał tego zrobić. "Wszystko musi być przeprowadzone zgodnie z zasadami" - tłumaczył Wandzie. 

Ojciec Pio był jedną z wielu osób, które Karol znał, a które odeszły z tego świata w opinii świętości. Należeli do nich Jan Tyranowski(który w czasie okupacji zorganizował Żywy Różaniec wśród chłopców), Jerzy Ciesielski(towarzysz wędrówek narciarskich i kajakowych przyszłego papieża, tragicznie zmarły podczas katastrofy na Nilu), francuski lekarz i naukowiec, profesor Jerome Lejeune i oczywiście prymas Polski, kardynał Stefan Wyszyński. Maria Okońska nazywała go "Ojcem", ponieważ był duchowym opiekunem grupy dziewcząt zwanych "ósemką"(na początku było ich osiem).

Prymas Stefan Wyszyński i papież Jan Paweł II(źródło zdjęcia)

Jan Paweł II wydał się Marii skupiony i milczący. "Muszę go jakoś rozruszać" - pomyślała. "Może trochę się odpręży i stanie się  bardziej rozmowny?". 

 - Ojcze Święty - zagadnęła niewinnie. - Czy nie sądzisz, że są święci, którzy wcale nie są wielkimi ludźmi?

Papież spojrzał na nią, jakby nieco zdziwiony. 

 - Myślę sobie - ciągnęła - że o niektórych nie można powiedzieć "to był wielki człowiek", tylko "to był święty". Na przykład proboszcz z Ars. On nie był wielkim człowiekiem, ale był święty. Z drugiej strony są ludzie, których uważamy za wielkich, ale oni nie są święci, nie zostaną wyniesieni na ołtarze. Weźmy Adama Mickiewicza-wielki człowiek, wielki Polak, ale nie święty. Widzisz Ojcze Święty? A ty jesteś i wielki, i święty.

Papież wybuchnął śmiechem. A więc udało się. "Śmieje się, ale nie zaprzecza" - pomyślała z satysfakcją.

Od Anioła Stróża: Na początku pontyfikatu Jan Paweł II odwiedzał Kongregację do spraw Świętych. To watykańskie "ministerstwo" zajmujące się badaniem świętości chrześcijan. Wówczas powiedział:

 - Do was bardzo łatwo przyjść za życia, o wiele trudniej po śmierci. 

Papież z Polski wyniósł na ołtarze najwięcej ludzi w historii Kościoła. Ogłosił 1338 błogosławionych i 482 świętych. "Składam dzięki Bogu za to, że pozwolił mi beatyfikować i kanonizować w ostatnich latach tak wielu chrześcijan, a wśród nich licznych wiernych świeckich, którzy uświęcali się w najzwyklejszych okolicznościach życia" - pisał w liście na nowe tysiąclecie - Co to znaczy być świętym? Najprościej ujął to Pan Jezus: "Bądźcie więc wy doskonali, jak doskonały jest Ojciec wasz Niebieski". 
---------------------------------------------------------------------------------------------------
Właśnie sobie uświadomiłam, że gdyby nie ta cała sytuacja z koronawirusem, to ten weekend spędziłabym na meetingu lekkoatletycznym w Słubicach, następny na Mistrzostwach Polski w Krakowie, a jeszcze kolejny na meetingu w Tarnowie(z którego planowałam się wcześniej urwać, bo w niedzielę miał być 10-kilometrowy bieg w Wadowicach), no i w końcu na początek czerwca zaplanowano Paraatletyczne Mistrzostwa Świata w Bydgoszczy(z których planowałam się urwać na beatyfikację prymasa Stefana Wyszyńskiego połączoną z diecezjalną pielgrzymką do Sokółki).
Plany dość ambitne, odwołane niestety z powodu wirusa w koronie. Zresztą nie tylko te. Mam jednak nadzieję, że cała ta sytuacja nie zniweczy najważniejszego planu zamierzonego na ten rok. A jeżeli już, to powie się trudno, chociaż podejrzewam, że jakiś wewnętrzny żal we mnie pozostanie. Ale cóż zrobić? Można tupnąć nogą, można zapalić z nerwów papierosa, czy napić się alkoholu. Ale można też przyjąć wszystko z pokorą i zrozumieniem. Wszystko zależy od nas samych.

Trzymajcie się ciepło i nie dajcie się temu w koronie.

1157. Paweł Zuchniewicz "Pamiętnik papieskiego anioła", część 18

BOMBA

- Gdzie? Pod mostem? - arcybiskup Sarajewa, kardynał Vinko Puljić, nie mógł uwierzyć własnym uszom. Jego kapelan skinął głową. Przed chwilą policja odnalazła potężny ładunek wybuchowy na trasie przejazdu papieskiego orszaku.

 - Dwadzieścia min przeciwczołgowych i plastik - powiedział kapelan. - Teren sprawdzono jeszcze wczoraj i było czysto. Uwagę mieszkańców zwróciło kilkoro podejrzanie zachowujących się ludzi. Musieli podłożyć to w nocy. Strach pomyśleć...

Puljić otarł pot z czoła. Było zimno, ale jemu zrobiło się gorąco. Za chwilę Jan Paweł II miał wylądować na lotnisku w Sarajewie, a tu taka wiadomość! Straszne! Bomba znalazła się pod mostem, przez który wiodła droga z lotniska do katedry. Później orszak papieski miał jechać bulwarem Mese Selimovica, który mieszkańcy miasta nazywali "Aleją Snajperów". Niby wojna skończyła się dwa lata temu, a jednak znalazł się ktoś, kto chciał wysadzić w powietrze papamobil. Czy nie znajdzie się ktoś inny ze snajperskim karabinem? Dobrze byłoby, gdyby Jan Paweł II pozwolił sobie założyć kamizelkę kuloodporną. Na to jednak nigdy nie chciał się zgodzić.Kiedyś przed pielgrzymką do szarpanej aktami przemocy Ameryki Łacińskiej, ktoś z otoczenia chciał go przekonać do takiego zabezpieczenia. Odpowiedział krótko: "Kto się boi i chce używać kamizelki, niech lepiej zostanie w Rzymie".

Od Anioła Stróża: Były pielgrzymki-marzenia papieża, które nigdy nie doszły do skutku. Szczególnie do Moskwy w Rosji i do Pekinu w Chinach. Były też takie, na które musiał czekać wyjątkowo długo. Należała do nich podróż do Sarajewa - stolicy Bośni i Hercegowiny, gdzie w połowie lat dziewięćdziesiątych toczyła się krwawa wojna między Serbami, a Bośniakami. W samym Sarajewie zginęło ponad dziesięć tysięcy ludzi. Już wtedy Jan Paweł II chciał tam pojechać, ale podróż odwołano, gdyż zagrożenie było zbyt wielkie. Udało się to dopiero trzy lata później, ale była to niezwykle trudna pielgrzymka. Nie tylko z powodu udaremnionego zamachu. 

Ceremoniarz papieski, arcybiskup Piero Marini, starał się stać tak, aby osłonić Jana Pawła II od przenikliwego wiatru. Niestety, pogoda nie dopisała w czasie Mszy odprawianej przez Ojca Świętego na stadionie w Sarajewie. Choć był to kwiecień, to z nieba sypał śnieg i panowało dojmujące zimno. 

 - Ojcze Święty, bardzo mi przykro, że tak to przebiegało, że uroczystość była tak trudna - powiedział Marini po uroczystości. 

 - Moje cierpienie to jest nic w porównaniu z tym, co przeszli ci ludzie - odparł papież. 

STO CZWARTA

Musiała tu przyjechać, choć jej choroba trwała już tak długo, że niemal do niej przywykła. Chciała choć z daleka zobaczyć papieża, który szczególnie w ostatnich latach stał się jej bliski, gdyż cierpiał podobnie jak ona.

Wniebowzięcie Najświętszej Maryi Panny w tym roku obchodzone było w Lourdes wyjątkowo uroczyście. Mijało właśnie 150 lat od ogłoszenia dogmatu o Niepokalanym Poczęciu Najświętszej Maryi Panny, która właśnie tutaj objawiła się dziewczynce, Bernadecie Soubirous. Z tej okazji Ojciec Święty postanowił przyjechać do położonego u stóp Pirenejów sanktuarium. Przybyła tu również nieznana mu Francuzka z Marsylii, która dwadzieścia lat wcześniej uległa wypadkowi samochodowemu. Doznała urazu kręgosłupa. Od tego czasu nosiła gorset, miała ciężkie migreny. Przed snem musiała zażyć lekarstwa uśmierzające ból i za każdym razem specjalnie ustawiać poduszkę, aby zminimalizować dolegliwości. 

Teraz wyglądała Jana Pawła II, który sam ledwo się poruszał, ale jednak zdecydował się na tę podróż. 

Papamobil podjechał w pobliże groty massabielskiej, przy której niegdyś Bernadeta ujrzała Białą

(źródło zdjęcia)

Panią. Ojciec Święty z trudem wyszedł z pojazdu. Dotarł do klęcznika. Był pochylony i blady. Ukląkł i w tym momencie zachwiał się gwałtownie. Byłby upadł, gdyby ktoś go nie podtrzymał. 

Przez chwilę trwał pogrążony w modlitwie. To chyba dodało mu sił, bo mógł, choć z trudem - przemówić do zgromadzonych.

 - Przybywając do groty massabielskiej - powiedział - pierwsze słowa pozdrowienia pragnę skierować do chorych, którzy licznie przybywają do tego sanktuarium, do tych, którzy im towarzyszą, do tych, którzy opiekują się nimi, i do ich rodzin. 

Przemówienie było bardzo krótkie. Na końcu Jan Paweł II podniósł drżącą rękę. 

 - Ja was błogosławię - wyszeptał, kreśląc znak krzyża. - W imię Ojca, i Syna, i Ducha Świętego.

Stojąca w tłumie mieszkanka Marsylii poczuła się jakoś dziwnie. Ustąpiła sztywność, znikł gdzieś ból. "To pewnie z powodu emocji" - pomyślała. Ale to nie był skutek wzruszenia. Jej dolegliwości całkowicie minęły, tę noc po raz pierwszy przespała bez proszków, bez bólu i długiego poszukiwania pozycji, w której mogłaby zasnąć. Dwa dni później zgłosiła swoje uzdrowienie w Biurze Medycznym sanktuarium.

Od Anioła Stróża: Karol przeczuwał, że jego pielgrzymowanie po świecie dobiega końca. 

- Klękając tutaj, przy grocie massabielskiej, ze wzruszeniem odkryłem, że doszedłem kresu mojej pielgrzymki - powiedział w Lourdes. I miał rację. Była to jego sto czwarta podróż zagraniczna. Poza tym sto czterdzieści sześć razy wyjeżdżał poza Rzym i Castel Gandolfo, aby odwiedzić różne miejscowości we Włoszech(papież jest za razem prymasem Italii). Gdyby zsumować czas, który spędził poza domem, okazałoby się, że to ponad dwa lata. Jan Paweł II stał się największym pielgrzymem wszech czasów - przemierzył ponad 1 200 000 kilometrów, czyli przeszło trzykrotną odległość z Ziemi na Księżyc lub 31 okrążeń Ziemi wzdłuż równika. W ten sposób pokazał, że życie chrześcijanina jest jak wędrówka, a każdy dzień przybliża go do ostatecznego celu.

1156. Paweł Zuchniewicz "Pamiętnik papieskiego anioła", część 17/O przygotowaniach do występów

OJCIEC ŁAGODNY I SROGI

 - Ojcze Święty, chrześcijaństwo w Afryce jest młode, ale mury tego kościoła pamiętają czasy budowy Bazyliki św. Piotra - powiedział biskup Serafin Shyngo-Ya-Hombo. - Stanął tutaj w połowie XVI wieku. Legenda głosi, że wznieśli go aniołowie w ciągu jednej nocy. 

Papież skinął głową. Mbanza Congo, gdzie spędzał to poniedziałkowe popołudnie, była dla tej części Afryki tym, czym Gniezno dla Polski. Przed pięciuset laty dotarli tu portugalscy misjonarze, miejscowy król przyjął chrzest i zaczęło się głoszenie Chrystusa tej części Czarnego Lądu. Jan Paweł II już czwarty dzień przebywał w Angoli w związku z 500-leciem jej ewangelizacji.
Papieski fotograf, Arturo Mari, zauważył że wzrok Ojca Świętego wędruje ku lepiankom

Jan Paweł II z małym chłopcem(źródło zdjęcia)

znajdującym się w pewnym oddaleniu od miejsca uroczystości. Biskup skończył mówić, za chwilę wszyscy mieli pojechać do stolicy Angoli, Luandy, gdzie na papieża czekała grupka mieszkających tam Polaków. Biskup Serafin podszedł do samochodu i w tej chwili ze zdumieniem dostrzegł, że papież mija go i idzie w kierunku lepianek. Arturo Mari przyspieszył kroku. Tego punktu nie było w planie wizyty, ale Ojciec Święty potrafił zaskakiwać. "Ochroniarze znowu się zdenerwują" - pomyślał. Od czasu zamachu na Placu św. Piotra był jednak przekonany, że bezpieczeństwo papieża zależy od Maryi, a nie od nich.
Papież był już przy lepiance, przed którą kręciło się kilkoro dzieci i ich rodzice. I oni patrzyli z niedowierzaniem na tego białego człowieka w białej sukni z małym białym nakryciem na głowie. Przynieśli jakąś skrzynkę, potem drewniane krzesło. Jan Paweł II usiadł na nim.
 - Jak wam się powodzi? - zapytał.

Jan Paweł II z afrykańską rodziną(źródło zdjęcia)

Rodzice zaczęli nieśmiało odpowiadać. Dzieci nieufnie patrzyły na dziwnego gościa. Papież "puścił oko" do jednego z chłopców. Drugi, nieco ośmielony, zbliżył się do Ojca Świętego, który objął go za szyję tak, że chłopak schował mu się pod ramieniem. Wtedy pojawiły się następne dzieci. Mari z zachwytem fotografował Murzyniątka wspinające się na białą postać. Tymczasem mama przyniosła sok, plastikowe szklanki i nalała gościowi.

Od Anioła Stróża: Tym razem Jan Paweł II skosztował napoju, ale nie zawsze pozwalano mu zjeść lub wypić to, czym był częstowany. Jego ziemscy aniołowie stróżowie, czyli członkowie osobistej ochrony, obawiali się, że ktoś może go otruć. Tak się zdarzyło podczas wizyty Ojca Świętego w Polsce w 1983 roku. Wówczas papież jeden dzień spędził na wędrówce po Tatrach. Na koniec, w schronisku w Dolinie Chochołowskiej, zapytał, czy mają dla niego jakiś oscypek. Ser się znalazł. 
 - Nie został sprawdzony - powiedział wtedy jeden z ochroniarzy. - Teraz Ojciec Święty może na niego tylko popatrzeć, ale jeść będzie dopiero w Rzymie. 
Papież mógł zrezygnować z poczęstunku, ale nie wyobrażał sobie podróży bez bliskiego kontaktu ze zwyczajnymi ludźmi, a szczególnie z rodzinami i dziećmi. Kiedyś, w stolicy Togo, Togoville, wzbudził panikę swojego otoczenia, ponieważ kazał zatrzymać papieski samochód i wszedł do murzyńskiej chaty, w której matka karmiła niemowlaka. 
Papież bardzo kochał Afrykanów i oni kochali jego. Także dlatego, że pochodził z kraju, który nie podbijał innych narodów, ani ich nie kolonizował. Odwiedził ten kontynent aż 14 razy, wielokrotnie zabierał głos w obronie cierpiących mieszkańców Czarnego Lądu. W Burkina Faso powiedział, że nie mógłby w spokoju umrzeć i stanąć przed Bogiem, gdyby tego nie zrobił. W Senegalu pojechał na wyspę Goreę, z której wysłano do Ameryki 12 milionów murzyńskich niewolników. Odwiedził dom, w którym pozostały żelazne obręcze w maleńkich celach. Niewolnicy spali w nich na stojąco. Widział otwory - przez nie wrzucano do morza chorych i nieposłusznych, a także "drzwi bez powrotu", którymi niewolnicy wchodzili na statki. W Sudanie, gdzie toczyły się wojny i gdzie bardzo prześladowano chrześcijan, surowo upominał prezydenta. 

Arturo Mari wszedł za papieżem do niewielkiego saloniku, w którym czekał dyktator Sudanu, Omar al-Bashir. Obok, w charakterze tłumacza, stanął miejscowy misjonarz.
 - Czy pan wie ilu ludzi umiera w pańskim kraju? - zapytał papież. - I co pan na to? Czy pan wie, co pan robi? Ile jest rodzin zabitych, zrujnowanych, osieroconych?
 - Uznajmy, że te słowa nie padły - powiedział prezydent. Jeszcze mu się nie zdarzyło, żeby ktoś tak do niego mówił.
Papież zwrócił się do misjonarza:
 - Przetłumacz mu dokładnie to, co teraz powiem: Ja tu nie przyjechałem na wypoczynek. Przyjechałem w imię Boga, żeby bronić tych wszystkich zmarłych i te wszystkie rodziny.
 - Nie mówmy o tym teraz - powtórzył prezydent.
Mari zobaczył jak na czole papieża pojawiają się poprzeczne zmarszczki, a w oczach zapala się groźny blask. "Nadchodzi burza" - pomyślał. I miał rację.
 - Mam milczeć!? - Jan Paweł II podniósł głos. - Mamy przemilczeć los tych wszystkich niewinnych ofiar?
Mówił długo. Prezydent nie miał innego wyjścia jak słuchać.

Od Anioła Stróża: Karol był człowiekiem spokojnym i łagodnym. Czasem jednak ogarniał go święty gniew. Działo się tak, gdy zobaczył jakąś niesprawiedliwość. Taki gniew ogarnął go podczas pielgrzymki do Polski w 1991 roku, gdy mówił o rozbijanych rodzinach i zabijanych nienarodzonych dzieciach. Tak gniewał się również w 1993 roku w Argigento na Sycylii, gdzie mafia mordowała niewinnych ludzi. 
- Mówię do odpowiedzialnych: nawróćcie się! - wołał. - Pewnego dnia przyjdzie Sąd Boży!
Kilka miesięcy później mafiozi podłożyli bomby przy papieskiej bazylice świętego Jana na Lateranie i w rzymskim kościele św. Grzegorza.
Jan Paweł II jednak się nie bał. Współpracownicy wielokrotnie przekonywali go by nie jeździł tam, gdzie może być źle przyjęty.
 - Papież musi jechać wszędzie tam, gdzie go zapraszają - mówił - gdzie jest Kościół przeżywający trudności, nawet jeśli wie, że nie odniesie tam pełnego sukcesu.

ŚCIŚLE TAJNE

Na scenę przed papieżem wyszło kilka par tancerzy. Za nimi pojawili się młodzi ludzie z długimi bambusowymi tyczkami. Jan Paweł II patrzył na nich z zainteresowaniem. Zdążył już się przyzwyczaić, że Filipińczycy to naród rozśpiewany i roztańczony, zaciekawiło go jednak, do czego im są potrzebne tak długie kije.
Rozległy się dźwięki rytmicznej muzyki. "Kijarze" przykucnęli i położyli tyczki na scenie. Tworzyli pary - każda trzymała dwa bambusy. Dwa uderzenia w podłogę, jedno tyczka o tyczkę. Tancerze ustawili się obok. Gdy tyczki się rozdzielały wskakiwali do środka, by w ostatniej chwili, tuż przed ich zderzeniem, wyskoczyć z pułapki. Rytm uderzeń był najpierw dość spokojny, ale z każdą minutą stawał się szybszy. Po twarzach tancerzy wirujących między kijami spływał pot. Twarde bambusy o milimetry mijały ich kostki. Nie przestawali się jednak uśmiechać. Tempo uderzeń stawało się już tak szybkie, że niemal zlewały się ono w jedno. Młodzi ludzie z zadziwiającą łatwością unikali bolesnego zetknięcia się z bambusem. Muzyka umilkła. Wśród entuzjastycznych krzyków i braw tancerze ukłonili się papieżowi.

Od Anioła Stróża: Filipiny to niezwykłe miejsce. Kraj leży na siedmiu tysiącach wysp(niektórzy twierdzą, że ich liczba wzrasta o sto w czasie odpływu wtedy wynurzają się wysepki zakryte normalnie wodą) i jest jedynym krajem Azji, w którym większość mieszkańców to katolicy. Karol był tu już w roku 1981 na kilka miesięcy przed zamachem na Placu św. Piotra, a w roku 1995 przyjechał z okazji Światowego Dnia Młodzieży. Bardzo liczył na Filipińczyków i na ich pomoc w ewangelizacji Azji - największego i najludniejszego kontynentu świata, na którym jest najmniej chrześcijan. Dlatego papież często powtarzał słowa Pana Jezusa z Ewangelii św. Jana: "Jak Ojciec Mnie posłał, tak i ja was posyłam". Powiedział to również i tego wieczoru, 14 stycznia w Manili.

Od strony pogrążonego w mroku placu zaczęły dochodzić coraz głośniejsze okrzyki.
 - John Paul II, we love you!(Janie Pawle II, kochamy cię!)
Jan Paweł II wyciągnął rękę, pozdrawiając Filipińczyków. A oni po raz kolejny go zaskoczyli.
 - Lolek! Lolek! - usłyszał zdrobnienie swojego imienia z lat dzieciństwa.
 - Lolek to nie brzmi zbyt poważnie - powiedział po angielsku.
Filipińczycy eksplodowali radością.
 - Jan Paweł II to zbyt poważnie - ciągnął z uśmiechem. - Może znajdziemy coś pośrodku? Spróbujmy poszukać czegoś pośrodku. A więc Lolek to dziecko, Jan Paweł II to stary człowiek. Pomiędzy nimi był Karol.
 - Karol! Karol! - wybuchło skandowanie.
"Po tym trudnym roku Ojciec Święty nareszcie zaznał trochę odprężenia" - pomyślał stojący obok kardynał Jean Marie Lustiger z Paryża. Martwił się o papieża. Sportsmen, kajakarz, narciarz, miłośnik górskich wędrówek od kilku miesięcy z trudem chodził, a laska stała się jego nieodłącznym atrybutem. Jan Paweł II upadł w łazience i złamał kość biodrową. Operacja nie przywróciła mu dawnej sprawności. Cierpiał i było to widać, choć nie narzekał, a nawet starał się ukrywać ból. A jednak zadziwiająco dobrze zniósł kilkugodzinny lot z Rzymu do stolicy Filipin - Manili. I z każdym dniem spędzonym wśród młodych(przyjechał na Światowy Dzień Młodzieży) nabierał sił i promieniał dobrym humorem. Tego wieczoru zaś tryskał energią. Jakby zapomniał, do czego służy laska. Stanął wśród rozśpiewanej młodzieży i zaczął nią kręcić jak Charlie Chaplin w swoich komediach.

Światowe Dni Młodzieży w Manili(źródło zdjęcia)

Nikt już nie pamiętał, że uroczystość rozpoczęła się niefortunnie, bo zgasły światła z powodu awarii elektryczności. Teraz młodzi ludzie zgromadzeni w parku Rizala zapalili świece. Setki tysięcy płomieni rozbłysły w ciemnościach.
 - To nieprawdopodobne, ale prawdziwe - powiedział papież. - Na początku było więcej ciemności. Na końcu świetliste punkty, świetliste punkty, świetliste punkty. Bardzo dobrze młodzi ludzie. Potrzebujemy filipińskiej inspiracji. To wszystko jest cudowne. Czy wiecie gdzie będziemy mieli następny Światowy Dzień Młodzieży? Może już wiecie? Jeszcze nie?
Odpowiedziały mu głośne okrzyki: "No!"(nie!)
 - Może moglibyście zapytać kardynała Paryża? Odkryję wam tajemnicę. Ściśle tajne!
 - Jesteście zaproszeni wszyscy za dwa lata do Paryża - powiedział wzruszony kardynał Lustiger.

Od Anioła Stróża: I znowu gdyby nie interwencja Najwyższego, to wspaniałe święto mogłoby skończyć się wielką tragedią. Kilka dni wcześniej, na skutek zbiegu okoliczności(zapewniam was - zbiegi okoliczności nie istnieją), wykryto plany kolejnego zamachu na Jana Pawła II. W pewnym mieszkaniu położonym nieopodal nuncjatury apostolskiej, gdzie miał się zatrzymać Ojciec Święty, wybuchł pożar. Straż szybko go ugasiła, potem pojawiła się policja. Jeden z lokatorów zaczął uciekać i został ujęty, drugi zniknął. W czasie rewizji odnaleziono sutanny, brewiarze, a także dyskietki komputerowe z planami zabicia papieża. Snajperzy mieli strzelać do Jana Pawła II, a także do ludzi, by wywołać panikę i pod jej osłoną zbiec z miejsca zbrodni. Policja odkryła również plany wysadzenia w powietrze dwunastu samolotów pasażerskich latających nad Oceanem Spokojnym. Autorami niedoszłych zamachów byli terroryści związani z islamską organizacją Al-Kaida i Osamą bin Ladenem. Tragedia mogła być wielka, bo na spotkanie z papieżem przybyły ogromne rzesze ludzi - ponad cztery miliony - tworząc największe zgromadzenie religijne w historii ludzkości. Nie była to ostatnia próba zamachu na Jana Pawła II.
------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Może to i dziwne, ale doskonale pamiętam jak w grudniu 2011 roku przepisywałam ten fragment. Dynamiczny opis tańca podziałał na moją wyobraźnię. Tak, bardzo dobrze widziałam jak wymachują kijami i to wskakują, to wyskakują z koła.
Oczywiście wiedziałam, że raz na jakiś czas są spotkania z papieżem, nawet w 2011 roku odbyło się takież w Madrycie. Nigdy nie przypuszczałam, że dane mi będzie wziąć w nich udział. Ale nie o tym chciałam dzisiaj napisać, lecz o przygotowaniach. Bo to co widać na ekranach może wyglądać bardzo ładnie. Jednak podejrzewam, że patrząc na te wszystkie obrazy niewielu z nas zastanawia się, ile pracy trzeba było włożyć w to, żeby efekt końcowy był taki jaki był. Jako wolontariusz miałam możliwość wejścia na próby efektów wizualnych na Światowe Dni Młodzieży w Krakowie. I powiem Wam jedno - to była mega ciężka, do znudzenia powtarzająca się praca. Jednak ci, którzy widzieli towarzyszące spotkaniu widowisko musieli przyznać, że wyszło wspaniale.
Zresztą nie musiałam brać udziału w Światowych Dniach Młodzieży, żeby powiedzieć coś o próbach poprzedzających jakiś występ. Kiedyś każdy występ w szkole, a teraz w parafii poprzedzony jest wielotygodniowymi próbami. Niekiedy człowiek ma dosyć i myśli sobie, że tyle mógłby zrobić w czasie, kiedy one są, ale w ostateczności wygrywa swoją wewnętrzną walkę i zostaje. Nieraz trzeba poświęcić na coś sporo czasu i energii, oddając cząstkę samego siebie, aby w końcowym rezultacie wszystko wyszło w takim zamiarze, jaki żeśmy sobie wymyślili. A przecież braliśmy niegdyś udział w różnych przeglądach pieśni religijnej, sami też organizowaliśmy festiwale, do których trzeba się było przygotować i od strony wokalnej i od strony organizacyjnej. Nic nie przyszło samo z siebie, wszystko zostało wypracowane.
I tak sobie myślę, że nie ważne czy to jest wielka impreza jak Światowe Dni Młodzieży, czy też mała na szczeblu parafialnym, a może jeszcze mniejszym. Z reguły na koniec występu dostaje się oklaski, które smakują tak samo dobrze.