1769. Obdarzona zaufaniem wydziałowej społeczności dostałam się do Wydziałowej Rady Samorządu Studenckiego :)

Nowy skład Rady Studentów Wydziału Teologicznego został wybrany. Ku mojemu zaskoczeniu, dostałam się do niej. Nieoficjalne wyniki głosowania znaliśmy już w sobotni wieczór, oficjalnie wszystko zostało potwierdzone w niedzielę przez aktualnego przewodniczącego organizacji - Bartolla (przed nim była nią nasza Starościna). Co prawda szału wśród liczby głosujących w stosunku do ogólnej liczby studentów stacjonarnych i niestacjonarnych, jak to powiedział Bartollo, nie było, na szczęście nie ma procentowego minimum, jakie musieliby oni spełnić, aby wybory były ważne. W każdym razie, zdobyłam tyle głosów, że ich liczba dała mi możliwość uzyskania mandatu na dwuletnią kadencję. Co ciekawe, kiedy Starościna była przewodniczącą, to nie było wyborów, a do samorządu trafiali jej ulubieńcy, przez co tworzyła się klika. A kiedy ktoś czymś się jej naraził, to zostawał usuwany ot tak, z pominięciem wszelkich oficjalnych procedur. Ot, taka dziwna demokracja.
Dzisiaj mieliśmy pierwsze robocze spotkanie, podczas którego Bartollo, już osobiście pogratulował piątce osób (z czego czwórka jest z mojego kierunku i rocznika, a więc pierwszy rok Nauk o Rodzinie magisterki górą!), która się dostała do Samorządu i wyraził życzenie naszej owocnej współpracy. Jakoś jestem pełna optymizmu i nadziei, że taka właśnie ona będzie, że razem zrobimy coś dobrego i pięknego. Że będzie się ona opierać na szczerych relacjach, na współpracy, a nie na izolacji.

Bartollo ucieszył się też z tego, że to właśnie mnie udało się wejść w skład Rady (podobno nawet jeden z jego głosów powędrował właśnie do mnie). Jak sam przyznał, zależało mu na tym, aby w składzie był ktoś taki jak ja. Jest bardzo taktowny i nie powiedział tego na głos, ale z dalszej rozmowy wywnioskowałam, że chodzi mu o moją niepełnosprawność. Po prostu czasami potrzebny jest przy organizacji różnych rzeczy też trochę inny punkt widzenia. Mam nadzieję, że wiecie co mam na myśli. Wcześniej nikogo takiego w Samorządzie nie było no i wychodziły różne hece. Zwłaszcza, kiedy coś było organizowane przez Starościnę. Ja też się cieszę, że udało mi się dostać do Rady. No i liczę na to, że jakoś się do czegoś przydam. 

Pierwsza poważniejsza akcja - wspomniana kilka razy na blogu konferencja. Wszyscy jesteśmy zaproszeni do pomocy w jej organizacji, chociaż nasza kadencja jeszcze się nie zaczęła. Nie wiem jak inni, ale ja i tak na niej będę, i tak ją współorganizuję, a poza tym mam prelekcje do wygłoszenia. Będzie też Ania z teologii, która też wygłasza referat. A potem współorganizujemy z kołami naukowymi wydziałową Wigilię. Tutaj znowu wywiązał się spór Samorząd - Koło Naukowe Nauk o Rodzinie o prymat w jej organizacji. Najlepsze jest to, że najwięcej do gadania mają ci, którzy nie pełnią w kole żadnej istotnej funkcji. Aż strach pomyśleć co by było w innym przypadku. Bardzo ciekawie podsumowała to Cola - "To może popodpisujmy kubki, które będą od Samorządu, a które od Koła Naukowego" a widząc moją minę dodała: "Lolek, to u nas nic nowego, wszyscy już przyzwyczailiśmy się do tych kłamstw i gierek". Potem są Dni Otwarte Wydziału, Bal Wydziałowy i pewnie jeszcze jakieś akcje. Sama chciałabym zainicjować konferencję związaną ze zbliżającym się Jubileuszem Młodzieży w 2025 roku. 

Do samorządu chciałam kandydować już na licencjacie, ale nie byłam ulubienicą Starościny, więc nie miałam szans. Bartollo co prawda też nie był, ale jakoś mu się udało. Szczerze powiedziawszy to dużo bardziej satysfakcjonuje mnie dostanie się w jego skład na podstawie głosowania, gdzie wszyscy mamy takie same szanse (przynajmniej teoretycznie) i wybierani jesteśmy przez osoby, które obdarzyły nas zaufaniem niż na podstawie zdania jednej osoby.

Mam tylko nadzieję, że nie zapomniałam jak działa Samorząd. Ostatni raz zasilałam jego szeregi w gimnazjum, a więc całe wieki temu.

1768. Autobusy śmierci - tragedia w Oczkowie

Niektóre tragedie są powszechnie znane, jednak myślę, że o większości z nich nie mamy pojęcia. Czasami jednak są one przypominane w różnych serwisach internetowych, szczególnie kiedy przypadają ich rocznice. Właśnie w ten sposób dowiedziałam się o katastrofie, jaka wydarzyła się w okolicy, z którą jestem związana od kilku lat za sprawą Maratonu 3 Jezior oraz Górskiego Biegu Frasattiego, a mianowicie w pobliżu Jeziora Żywieckiego. W tym roku minęło bowiem 45 lat od chwili, gdy wpadły do niego 2 autokary wiozące górników do pracy.

Tragiczna rocznica: mija 45 lat od katastrofy autobusowej w Oczkowie

45 lat temu wydarzyła się jedna z największych katastrof drogowych w naszym kraju. 15 listopada 1978 roku w znajdującym się koło żywca Oczkowie dwa autobusy wiozły pracowników do pracy w kopalni. W pewnym momencie wpadły w poślizg, a następnie runęły do Jeziora Żywieckiego. W wyniku wypadku zginęło 30 osób, z kolei przeżyło go 9 pasażerów.

Autosan H9 (przed 1979 r.) (źródło)

"Władze samorządowe pamiętają o ofiarach tragedii. Uczcimy je, prosząc mieszkańców o modlitwę. Z uwagi na trwający obecnie gruntowy remont drogi w miejscu katastrofy, nie zostaną w tym roku złożone jednak kwiaty przed obeliskiem. Wrócimy za rok" - powiedział rzecznik żywieckiego magistratu - Mariusz Hujdus.

Katastrofa wydarzyła się 15 listopada 1978 roku nad ranem. Autobus wiozący górników do kopalni Brzeszcze, Ziemowit i Mysłowice wpadł w poślizg w wąwozie Wilczy Jar i runął w kilkunastometrową przepaść do Jeziora Żywieckiego. Kilkanaście minut później ten sam los spotkał drugi autobus, który spadł 3 m obok. W katastrofie zginęło 30 osób, w tym 27 górników, wdowa po górniku, który dwa tygodnie wcześniej zginął w wypadku (jechała załatwić formalności związane z jego pogrzebem) oraz dwóch kierowców.

Za oficjalną przyczynę wypadku prokuratorzy z Bielska - Białej uznali błąd kierowców. Mieli oni nie zachować ostrożności i nie dostosować prędkości do warunków panujących na śliskiej wtedy szosie. Historyk Paweł Zyzak, autor książki "Tajemnica Wilczego Jaru", uważa jednak, że śledztwo przeprowadzono tak, aby nic nie zostało wyjaśnione. W swojej publikacji zwrócił uwagę na pewną krążącą wtedy pogłoskę o tym, że świadkowie wypadku widzieli na moście milicyjny samochód, który miał doprowadzić do tegoż wypadku.

Jego ofiary upamiętnia obelisk z tablicą ustawiony przy moście. Osoby, które wtedy zginęły to:

1. Józef Adamek (35 lat)
2. Tadeusz Bargiel (36 lat)
3. Leszek Barteczko (26 lat)
4. Bolesław Cader (46 lat) 
5. Roman Fic (23 lat)
6. Henryk Fidyk (43 lat)
7. Tadeusz Filipiak (27 lat)
8. Jan Górny (31 lat)
9. Józef Górny (30 lat)
10. Antoni Habiciak (27 lat)
11. Kazimierz Kastelik (30 lat)
12. Janusz Kobza (22 lat) 
13. Waldemar Kubalańca (18 lat) 
14. Bogumił Kucharski (35 lat) 
15. Tadeusz Kupczak (27 lat) 
16. Zygmunt Kupczak (32 lat) 
17. Andrzej Lach (21 lat) 
18. Leszek Mrowiec (20 lat) 
19. Jan Pach (27 lat) 
20. Kazimierz Ścieszka (22 lat) 
21. Jan Tomaszek (29 lat) 
22. Stanisław Urbaniec (18 lat) 
23. Jerzy Walaszek (19 lat) 
24. Natalia Walaszek (23 lat) 
25. Stanisław Widuch (18 lat) 
26. Franciszek Wieczorek (38 lat) 
27. Antoni Wiewióra (26 lat) 
28. Czesław Wróbel (24 lat) 
29. Stanisław Wrzeszcz (27 lat) 
30. Bolesław Zoń (48 lat)

Listę otwierają i zamykają kierowcy. Pierwszy autobus prowadził Józef Adamek, ojciec pięściarza Tomasza Adamka. Drugi natomiast Bolesław Zoń. Najmłodsze ofiary miały po 18 lat, najstarsza - 48.

Tragedia w Oczkowie jest drugą pod względem liczby ofiar katastrofą, która wydarzyły się na polskich drogach po wojnie. Największą była ta w 1994 roku, kiedy w katastrofie pod Gdańskiem zginęły 32 osoby, a 43 odniosły rany.

źródło: https://www.onet.pl/turystyka/onetpodroze/tragiczna-rocznica-45-lat-od-katastrofy-autobusowej-w-oczkowie/zk12wkl,07640b54

1767. Zauważona

Myślę, że każdy z nas lubi być w mniejszym lub większym stopniu zauważony i doceniony. Nie inaczej jest ze mną - wbrew pozorom słynna piramida Masłova przedstawiająca hierarchię potrzeb jest identyczna dla większości z nas, jeżeli nie dla wszystkich. Ostatnio w dosyć niespodziewany i nieoczywisty sposób zostałam zauważona przez jedną z wykładowczyń, która była z nami w Rzymie podczas majowego wyjazdu studyjnego.
Na pierwszym roku Nauk o Rodzinie mieliśmy z nią pedagogikę ogólną oraz pedagogikę rodziny w wersji on-line, a więc nie za bardzo mogliśmy ją poznać. No bo zdalne to nie to samo co stacjonarnie. W dodatku mieliśmy w grupie osoby, które ciągle stroiły sobie żarty ze wszystkich wykładowców, przez co jeszcze bardziej była na nas cięta. Zresztą wcale się jej nie dziwię, bo chyba sama bym była. Potem spotkałam ją bliżej podczas Dnia Judaizmu i Dnia Islamu w Kościele Katolickim, ale chyba najbliżej poznałam ją podczas tych pięciu dni spędzonych w końcówce maja w Rzymie. Nawet mnie wtedy pochwaliła za moją część oprowadzania po Wiecznym Mieście, czym zmyła z siebie obraz surowego belfra. 
W tym roku mamy z nią przedmiot Metodologia nauk o rodzinie. Wszyscy się ich obawiali, ale ja byłam dziwnie o nie spokojna. Tak naprawdę z metodologią badań naukowych miałam styczność już i na AWFie w Kato, i na Pracy Socjalnej na UPJPII, i na Pedagogice na UŚ-iu, więc znowu ten materiał nie jest już dla mnie taki nowy i tajemniczy. Ba, ośmielam się nawet stwierdzić, że jest on dla mnie wręcz powtórką poznanego już wcześniej materiału. Co prawda, zajęcia mamy co 2 tygodnie, a wiele z nich nam przepadło (w najbliższy piątek mamy odrabiać któreś z nich), ale po tym co dotychczas było myślę, że nie jest tak źle, jak mogłoby się wydawać z opisu sylabusa.
Ostatnio mieliśmy pierwsze ćwiczenia z tego przedmiotu, na których w parach opracowywaliśmy mapy myśli obrazujące przydzielone nam tematy, które następnie referowaliśmy przed całą grupą. Moja para miała za zadanie przedstawić ogólnie na podstawie przyniesionego przez wykładowczynię artykułu naukowego, czym tak właściwie są te nasze Nauki o Rodzinie. Według mnie powinno nam to być wytłumaczone na pierwszym semestrze pierwszego stopnia. Ale z drugiej strony Ci, którzy kontynuują naukę znają to z praktyki, są jednak z nami osoby, które przyszły do nas z innych kierunków i to im się głównie ta wiedza przyda. Po wielu analizach i przemyśleniach wyszedł nam taki oto schemat obrazujący główne punkty naszego artykułu naukowego.

Podczas referowania tematu był stres, ponieważ jest to jedna z najbardziej wymagających wykładowczyń na wydziale. Ostatecznie poszło nam całkiem nieźle, ocena za wygłoszenie tematu jest satysfakcjonująca, chociaż interaktywny quiz trochę nam spłatał psikusa. Doskonale sprawdziło się tutaj porzekadło, że trochę techniki i człowiek się gubi. Ale z drugiej strony - podobno uczymy się na błędach, więc następnym razem (a ten już 12 grudnia) powinno pójść lepiej. Wtedy mamy indywidualne już referowanie przydzielonych tematów. Chociaż ja bardziej stawiam na bardziej tradycyjne metody zaktywizowania grupy. Już nawet mam pewien pomysł, oby tylko starczyło czasu na jego realizację.
Jednak największe zaskoczenie spotkało mnie po skończonych zajęciach, kiedy wykładowczyni poprosiła mnie i jeszcze jedną osobę z grupy o pozostanie w sali. Kiedy wszyscy już wyszli zaproponowała naszej dwójce udział w projekcie badawczym obejmującym całe województwo. Oczywiście mówiła, co to za projekt, ale ja z jednej strony jeszcze pod wpływem poprzedniej dawki antybiotyków, a z drugiej będąca w małym szoku, że ktoś zauważył kogoś takiego jak ja po prostu zapomniałam. Ale obiecałam się zastanowić, bo wiecie, trzeba to wszystko przemyśleć, czy podoła się temu wszystkiemu i znajdzie na to czas, a nie rzucać się pod wpływem euforii na głęboką wodę.

Nie mniej miło, że wzięto mnie pod uwagę. Może na studiach też wyrabiają sobie opinię o studentach na podstawie ich postawy i pracy na zajęciach? A może jakieś inne czynniki wzięły w tym wszystkim górę?

Natomiast w przerwie między zajęciami spotkałam się z księdzem, który jest również odpowiedzialny za sympozjum naukowe "Między katedrą, a katedrą". Przejrzeliśmy zgłoszenia i abstrakty, które do nas napłynęły i podzieliliśmy je na dwie grupy: pierwsza dotyczy wypalenia w kościele, a druga wypalenia w świecie. Jest też trzecia grupa prelegentów, zupełnie niezależna od dwóch wymienionych - to ci, którzy będą przedstawiać swoje referaty w formie on-line. I w niej znalazły się tematy i z jednego i z drugiego obszaru. Prelegentów w wersji zdalnej jest naprawdę niewielu, a więc bez sensu jest tworzyć dwa oddzielne kanały. Już nawet wstępnie ustaliliśmy kolejność naszego występu. Osobiście jestem trzecia w kolejce w drugiej grupie. Powoli zaczynam się stresować, bo to jednak konferencja o randze międzynarodowej (mamy prelegentów z Czech i Francji). Ale mam też nadzieję, że wszystko będzie dobrze, tak jak na ćwiczeniach z Metodologii NoR.

1766. Leczniczy przeskok

Z pierwszej serii antybiotyków przerzuciłam się na drugą. Tak jak wspominałam, jest ona dużo bardziej łagodniejsza niż ta pierwsza, choć tak naprawdę jej skutki prawdopodobnie odczuję dopiero za kilka dni. Na razie jeszcze działa na mnie ta pierwsza dawka, niestety. Znajomi mi się pytają, czy nie lepiej było ją przyjąć podczas pobytu w szpitalu, ale lekarz sam przyznał, że w zasadzie nie ma potrzeby podawania mi tego w warunkach ambulatoryjnych, jeżeli tylko będę przestrzegać tych 8-godzinnych odstępów. Poza tym, jak trafiłam na SOR, to coraz więcej osób trafiało na niego z wirusem, więc może wersja leczenia w domowych warunkach połączona z felinoterapią, jest naprawdę najlepszą opcją w tym wszystkim.
No właśnie, trafiając do szpitala na dłużej musiałabym też na ten czas znaleźć opiekę dla Puśki. Niby mam sąsiadkę, która bardzo chętnie dogląda moją kotkę podczas mojej nieobecności, ale wolę nie nadwyrężać jej życzliwości. Chociaż wiadomo, że w razie czego nie byłoby problemów z przejęciem przez nią opieki nad zwierzakiem.
Na pedagogice udało mi się usprawiedliwić nieobecność na zajęciach, które opuściłam z powodu problemów z żołądkiem. Te dwa tygodnie temu, nawet gdybym nie wiem jak chciała, to i tak nie dałabym rady dojechać ani na zajęcia, ani do pracy. To dobra wiadomość (z tym usprawiedliwieniem nieobecności), tym bardziej, że obawiałam się, iż będzie z tym problem. Co prawda zwolnienia szpitalnego nie dostaje się ot tak, ale wiadomo, że są wykładowcy, dla których trzeba być na ich zajęciach, choćby się było w stanie agonalnym. Lata praktyki i obserwacji mi to skutecznie uzmysłowiły. Na szczęście większość wykładowców jest wyrozumiała i uznaje, że ktoś może się najskuteczniej w świecie rozchorować. Najciekawsze w tym wszystkim jest to, że spóźniłam się na te zajęcia, ponieważ po raz trzeci* udowadniałam, że moja niepełnosprawność uniemożliwia mi robienie notatek oraz pisanie ręczne kolokwiów i sprawdzianów. Tak, jakby nie można było zrobić tego raz. Ale wnioskowane udogodnienia zostały mi przyznane, więc jestem usatysfakcjonowana.
Udało mi się też zdobyć notatki na jedno z kolokwiów, które mamy w tym tygodniu. Nie jest tego dużo, więc nie powinnam mieć problemów z uzyskaniem zaliczenia. Chociaż nigdy nie wiadomo na jakie pytanie się trafi i czego będzie tak naprawdę wymagał wykładowca. Zastanawiam się też, czy mogę już zgłaszać wykładowcom przysługujące mi udogodnienia z tytułu niepełnosprawności**, czyli m.in. zamianę formy zaliczenia z pisemnej na ustną. Dobrze by było. Ale dopytam o to jeszcze wydziałowego koordynatora ds. osób niepełnosprawnych. Mam nadzieję, że będzie zorientowany w tych sprawach.

* tym razem na tok nauczania obejmujący II stopień Nauk o Rodzinie
** wniosek mam zaakceptowany, ale musi go jeszcze podpisać prodziekan, a jego chwilowo nie ma na wydziale

1765. Wypalona wspólnota

Od jakiegoś czasu komunikacja w naszej parafialnej scholi kuleje. Taka spontaniczna komunikacja, bo o zaplanowanej nieobecności osoby za nią odpowiedzialnej z reguły wiem. O ile oczywiście jestem w mojej parafii na niedzielnej Mszy świętej, bo z tym też różnie bywa. Ale choćby nawet, to nie rozumiem dlaczego nie można tak jak kilka lat temu po prostu napisać SMSa, że w tą niedzielę schola nie śpiewa. Człowiek wyszedłby później z domu (zazwyczaj schola gromadzi się już 40 minut przed Mszą), a przynajmniej wziąłby sobie drobne na ofiarę. Jasne, ja też mogę zadzwonić na komórkę pani Dyrygent, ale jak dzwonię, to mam wrażenie, że jest poirytowana. A na SMSy mi nie odpisuje. Przykro mi z tego powodu. Tym bardziej, że przez 15 lat wydaje mi się, że sporo robiłam i nieraz nieźle się nakombinowałam, aby po zajęciach w Krakowie zdążyć jeszcze na Mszę lub nabożeństwo przez nas obstawione. Ale widać taki już mój żywot - można się starać, a i tak w ostatecznym rozrachunku wychodzi, że "się niewystarczająco udzielam". A może to oni nie dają mi ku temu okazji. Kiedyś lubiłam tam chodzić, ale teraz coraz częściej nie mam ani ochoty, ani motywacji. Oczywiście nie chodzę do kościoła dla scholi, jednak kiedyś coś się w niej działo, coś robiliśmy, były próby. A teraz, teraz nawet tego ostatniego nie ma... A jak człowiek wychodzi sam z jakąś inicjatywą, to jest tłamszony, a to przez proboszcza, a to przez Panią Dyrygent. Błędne koło...

Nie wiem, może to ja się wypaliłam i nie cieszy mnie to, co cieszyło jeszcze kilka lat temu. A może to Pani Dyrygent się wypaliła? A może ja mam za duże oczekiwania i błędnie pojmuję wspólnotę? A może wszystko po trochę? Ech, może powinnam zmienić temat mojej prelekcji na konferencji i mówić o wypaleniu w kontekście wspólnot religijnych? To tak odnośnie "Wypalonego Kościoła".