2141. Warto stawiać granicę, wymagania i oczekiwania

Praca z młodzieżą nie jest łatwa. Przekonuję się o tym przynajmniej od 3,5 lat, czyli od chwili, kiedy rozpoczęłam pracę w świetlicy środowiskowej. A pewnie i ten okres jest znacznie dłuższy. A teraz odziedziczyłam prawie na własność prawie czterdziestoosobową grupkę młodzieży przygotowującej się do sakramentu bierzmowania. Po pierwszym szoku przyszedł czas na refleksje i podstawowe pytanie - "czy i jak sobie z tym wszystkim poradzę". Oczywiście, zawsze mogę liczyć na pomoc ze strony katechetek (nawet z jedną minęłam się na korytarzu szkolnym zanosząc ostatnie papiery w związku z moimi praktykami), inni księża z parafii też pewnie posłużą mi pomocą, ale niepokój zawsze jest. W pewnej chwili chciałam się nawet wycofać. Ale pomyślałam sobie, że skoro Ksiądz Niosący Światło zaproponował mi to nietypowe zastępstwo, to ufa mi i moim możliwością. Że może nie jestem (jeszcze) formalnie teologiem, ale coś tam liznęłam tej dziedziny i na turystyce religijnej, i na Naukach o Rodzinie.

Postanowiłam działać od razu i za pośrednictwem messengera poprosiłam kandydatów o szybkie spotkanie na plebani. Od razu jednak zaznaczyłam, że jeżeli ktoś nie może przyjść, to spokojnie, nie wyciągnę z tego konsekwencji. W końcu ogłosiłam je z dnia na dzień, a każdy mógł mieć jakieś plany na ten wieczór. Obiecałam im też, że to pierwszy i ostatni raz, kiedy zwołuję coś w tak krótkim odstępie czasu.

Przyszli wszyscy. Ku mojemu zaskoczeniu. Po wyjaśnieniu im pokrótce sprawy z Księdzem Niosącym Światło i wysłuchania tysiąca pytań na jego temat (ale on będzie na naszym bierzmowaniu? ale on szybko nabierze sił po tym wszystkim? ale on wróci do nas w miarę zdrowy? - chciałabym im na wszystkie odpowiedzieć twierdząco, ale nie potrafię), przeszłam do omówienia reguł naszych spotkań. Na wstępie im przypomniałam, że bierzmowanie nie jest obowiązkowe i wbrew temu co mówią, można bez niego wziąć ślub kościelny. Że mogą nie chodzić na niedzielne Msze i nabożeństwa, jeżeli mają się nudzić i przeszkadzać. Tak samo ze spotkaniami przygotowującymi. Ale skoro jest to sakrament dojrzałości chrześcijańskiej, to niech wykażą swoimi decyzjami, postawą i zachowaniem, że są wystarczająco dojrzali do jego przyjęcia. Tylko tyle i aż tyle. Przedstawiłam im plan pracy na najbliższy czas, tak aby dwie strony były jak najbardziej usatysfakcjonowane. Zaproponowałam im przygotowanie jednej z dróg krzyżowych oraz wyjazd w góry, w okolicach kwietnia. Kilka pomysłów jeszcze mam, ale muszę je jeszcze przemyśleć i może przegadać z księdzem.

Nie jestem od ich zbawiania, bo to już zrobił niespełna dwa tysiące lat temu Pan Jezus na krzyżu. Nie chcę być postrzegana jako najlepsza i niezastąpiona w tym, co robię, bo nie jestem. Myślę, że ja mam być tylko takim delikatnym przewodnikiem w ich podążaniu drogą wiary. Na ile mi się to uda i czy nie polegnę gdzieś po drodze - zobaczymy.

Na razie zaproponowałam, oczywiście chętnym, pomoc w zrobieniu wielkopostnej dekoracji w kościele. Propozycja jest otwarta, nikt nikogo nie przymusza, a można coś zrobić dla dobra wspólnoty. Jeżeli ktoś (a nawet nikt) nie przyjdzie, to zapewniłam ich, że nie będzie żadnych tego konsekwencji. Ale jeżeli przyjdą, to będzie to piękne świadectwo ich wiary i zaangażowania w życie parafii. I oczywiście mają zastanowić się co z tą drogą krzyżową i w miarę szybko dać mi znać, abym podała to dalej i przygotowała dla nich rozważania. Wiem, że to nie ten okres, ale "cuda dzieją się".

2140. W spadku można dostać wszystko

Co prawda niespodziewana infekcja pokrzyżowała mi weekendowy wypad w góry i porobienie zdjęć dla Księdza Niosącego Światło (hm... stawy kolanowe po ostatniej wywrotce tak mnie bolą, że nie mogłam nawet pojechać na zajęcia oratoryjne do sąsiedniego S-ca, a co tu mówić o wędrówce pod górę), pomyślałam sobie jednak, że i tak mogę do niego podejść ze zdjęciami z Ogrodu Kapias oraz Pustyni Błędowskiej, które Wam pokazywałam w poprzednich wpisach. I ewentualnie z ostatniej Drogi Krzyżowej w Wał-Rudzie, na której było mi dane być. Owszem, to nie górskie szczyty, ale zawsze coś. Nie wiedziałam, czy widział kiedyś w ogóle Pustynię Błędowską, a co dopiero zimą. To mogłoby się księdzu nawet spodobać.

I z takim nastawieniem podreptałam po południowej Mszy świętej do leżącego w szpitalu Księdza Niosącego Światło. A przy okazji chciałam się dowiedzieć, co z tegorocznymi kandydatami do bierzmowania. Bo w sumie to głównie on jest odpowiedzialny w swojej parafii za ich przygotowanie. Ja mu tylko od czasu do czasu pomagałam. Np., kiedy czuł się na tyle źle, że nie był w stanie przeprowadzić z nimi spotkania. Każdemu się może zdarzyć. Teraz właściwie nie wiadomo, kiedy wyjdzie ze szpitala, a tym bardziej, kiedy wróci do swoich obowiązków. Mi to się na oko wydaje, że nieprędko, no ale lekarzem nie jestem. Chociaż w zasadzie, to nie wygląda tak najgorzej, więc pewnie powoli go odkarmiają i dożywiają.

Pokazałam mu zdjęcia. Może nie idealne, ale jakoś tam utrwaliły to, co widziałam na żywo. "A wiesz, że nigdy nie byłem na Pustyni Błędowskiej zimą?". Bingo! Czymś go zaskoczyłam. Tak samo jak zdjęciami z Wał-Rudy. Też był zaskoczony, że udało mi się tam być i z uwagą słuchał mojej opowieści o tym miejscu. Chociaż aż tak bardzo w pewne szczegóły nie wnikałam, nie chciałam aby się martwił tym, jak tam dotarłam. Ani nawet tymi moimi kolanami, przez które od kilku dni jestem na lekach przeciwbólowych i przeciwgorączkowych. Poboli i przestanie. Może w przeciągu tygodnia, może dwóch, ale kiedyś na pewno. Nie pierwszy raz i nie ostatni. Więc po prostu robiłam wszystko tak, jakby było w porządku.

Powiedziałam mu, żeby się nie obawiał o bierzmowanych, że jakby co to chętnie pomogę, a w razie kłopotów albo potrzeby pacyfikacji całego towarzystwa ściągnie się posiłki. Co prawda ilość spotkań, na których byłam zdana na siebie była taka, że spokojnie można je policzyć na palcach, a jednak chyba nie było tak źle. W każdym razie nie podziękowano mi za współpracę, więc mam podstawę, aby tak sądzić. Będę musiała tylko zmodyfikować nieco mój plan dnia, ale to ogólnie jest do ogarnięcia. Ksiądz Niosący Światło przyznał, że myślał o tym, czy bym go na tych kilka spotkań nie zastąpiła, nie chciał mnie jednak przeciążać, wiedząc, że jestem na finiszu moich dwóch kierunków studiów. Ale spokojnie, końcówka wbrew pozorom jest najluźniejsza. Trochę też próbował żartować, że jeszcze trochę, a zastąpię go w szkole. Nie tak szybko - najszybciej to za trzy lata. O ile przetrwam ten czas. I kto jak kto, ale on jest niezastąpiony. Nawet przez szkolne panie katechetki. A że jeden czy drugi uczeń go nie lubi (to można go nie lubić?) to jest naturalne. Prawda, że na dniach zaczynam praktyki w jego podstawówce, ale wygryźć go z posady? Co to to nie.

Chyba, że sam mi odda swoich uczniów, jak bierzmowanych. Ale to tylko tymczasowo, mam nadzieję, "żebym się mogła przygotować do tego, co może mnie czekać". Jak tylko będzie się czuł na siłach, to mu ich oddam. 

Jutro mam jedną grupę, zobaczymy jak to będzie. Nie wiem, czy dam radę, ale będę się starała jak tylko będę mogła. Jakby co, to proboszcz służy pomocą. I ksiądz Robcio też. Tylko mam nadzieję, że ja nie zawiodę i nie zje mnie trema. Albo organizm nie odmówi mi współpracy. Albo autobus nie będzie miał opóźnienia. A jak nie będę wyrabiać albo coś w tym rodzaju, to zawsze mogę odmówić i nikt nie będzie miał do mnie pretensji, co jest dość optymistycznym i dobrym warunkiem.

2139. Dawno się tak nie uśmiałam podczas czytania książek

Ktoś może mi powiedzieć, że dziecinnieję, bo jako lektury wybieram sobie typowe książki dla dzieci. Tymczasem czasami lubię przeczytać sobie coś z dziecięcych pozycji nie tylko, aby przeczytać coś typowo lekkiego, ale i po prostu odpocząć. A czasem i w książce znajdę inspirację do przeprowadzenia jakiś zajęć z dziećmi na świetlicy. Nie będę ukrywać, że zdarzało mi się to nie raz, i nie dwa.

Tym razem, korzystając z przerwy międzysemestralnej oraz pierwszych dni, kiedy zajęcia na uczelni są jeszcze w miarę luźne, zaczytywałam się w dwóch pozycjach autorstwa Krystyny Boglar - "Nie głaskać kota pod włos" oraz "Każdy pies ma dwa końce". Jeżeli kojarzycie film albo serial "Rodzina Leśniewskich" nakręcony w latach 70 ubiegłego wieku (mówcie co chcecie - ja go pamiętam i bardzo mile wspominam) z uroczymi bliźniakami-Bąblami, których wszędzie było pełno, to mogę Wam zdradzić, że jego pierwowzór stanowiły te właśnie książki. Jak przez mgłę kojarzę, że fragment mieliśmy zamieszczony w podręczniku do języka polskiego, jednak na przeczytanie całości musiałam poczekać ponad 20 lat. Opłacało się, a lektura miała tak komediowe wątki, że chwilami zaśmiewałam się do łez.

Tytuł: "Nie głaskać kota pod głos"

Autor: Krystyna Boglar

Wydawnictwo: Krajowa Agencja Wydawnicza

Warszawa 1978

Ilość stron: 145

Jak ważna dla człowieka jest rodzina wie praktycznie każdy. Zapewnia ona stabilność i poczucie bezpieczeństwa dla wszystkich jej członków Co jednak w przypadku wielodzietnych rodzin, w których nagła decyzja jednego z nich może mieć niemały wpływ na całe jej funkcjonowanie?

Czytelnik podczas lektury zaznajamia się z kilkoma miesiącami życia mieszkającej w Warszawie rodziny Leśniewskich - mamy Aleksandry, taty Olgierda, 12-letniego Leszka, rok młodszej Agnieszki oraz 7-letnich bliźniąt, Pawła i Beaty, zwanych Bąblami. Akcja zaczyna się w momencie, kiedy najmłodsze dzieci rozpoczynają naukę w szkole podstawowej, a mama po wielu latach przerwy wraca na studia polonistyczne. Jej decyzja wywołuje zaskoczenie u innych domowników, a jednocześnie zobowiązują się oni do jak największej pomocy w obowiązkach domowych, aby jak najbardziej odciążyć mamę. Wychodzą z tego różne ciekawe sytuacje.

Książka Krystyny Boglar "Nie głaskać kota pod włos" to pełna humoru pozycja przedstawiająca życie przeciętnej rodziny w PRLu. A jednak poruszane w niej problemy, takie jak wychowanie dzieci, pierwsze młodzieńcze zauroczenia, czy też niespodziewane odwiedziny wydają się być uniwersalne i ponadczasowe. Wydaje mi się, że każdy czytelnik bez problemu może utożsamiać się z jakimś bohaterem, których w książce nie brakuje. Zaś sama lektura może pokazać, w jakich aspektach nastąpiła zmiana w codziennym życiu na przestrzeni prawie półwiecza.

Tytuł: "Każdy pies ma dwa końce"

Autor: Krystyna Boglar

Wydawnictwo: Krajowa Agencja Wydawnicza

Warszawa 1978

Ilość stron: 158

"Każdy pies ma dwa końce" Krystyny Boglar to bezpośrednia kontynuacja pozycji "Nie głaskać kota pod włos" tej samej autorki. Tym razem wraz z nieco szaloną i zwariowaną rodziną Leśniewskich wybieramy się na pełne przygód wakacje po Polsce.

Kiedy cała czwórka dzieci przyniosła do domu świadectwa promujące je do następnej klasy, a mama zaliczyła pierwszy rok pedagogiki, można było zacząć myśleć o zasłużonych wakacjach. 11 - Agnieszka od razu oznajmiła, że jedzie na obóz harcerski, 12-letni Leszek załatwił sobie pracę zarobkową przy zbiorze malin. W tym przypadku jedynie Bąble pojechały, po wielu perypetiach związanych z wypożyczeniem samochodu, który ostatecznie okazał się maluchem, oraz pakowaniu, w podróż po Polsce. Najpierw odwiedziły miejsce, gdzie Leszek z przyjaciółmi zbierał maliny, następnie pojechali do cioci do Krakowa, a na końcu w góry, gdzie na obozie wraz z innymi harcerzami i zuchami przebywała Agnieszka. A w każdym z odwiedzanych miejsc zdążyły tak narozrabiać, że czasami aż brzuch bolał ze śmiechu.

Trzeba przyznać, że pani Krystyna miała dobry pomysł z napisaniem tych dwóch pełnych humoru książeczek o perypetiach rodziny Leśniewskich. I jedynie żałuję, że na tym skończyła. Książki mają wartką akcję, a kolejne zwariowane i niecodzienne pomysły Beaty i Pawła sprawiają, że nie sposób się przy nich nudzić.

2138. Internetowy lot błykawicy

Żyjemy w czasach, kiedy informacje przemieszczają się błyskawicznie, głównie za sprawą Internetu. Ma to swoje dobre strony, ponieważ możemy w jednej chwili znaleźć interesujące nas wiadomości, np. na temat sytuacji na Ukrainie w danym dniu (wybaczcie, ale to już chyba takie zboczenie związane z pisaniem pracy magisterskiej). Ale ma też i gorsze. Na przykład większość moich znajomych ze studiów zamiast na zajęciach notować na laptopach to co mówi wykładowca, to np. przegląda facebooka. Wiem, powiecie, że takie czasy nastały. A ja jeszcze pamiętam moje zupełnie pierwsze studia, na których laptopy miały 2-3 osoby w grupie, głównie z niepełnosprawnością, Internet był głównie w domach, a cała reszta notowała grzecznie w zeszytach. Oczywiście zawsze przesyłaliśmy im notatki, ale świat nie był jeszcze tak bardzo przeniesiony do technologii, jak teraz. I tak jak kiedyś byłam jedną z nielicznych posiadających laptopa na zajęciach, tak teraz jestem jedyna, która na studiach nie ma dostępu do Internetu...

Inną negatywną rzeczą jest to, że jesteśmy wręcz bombardowani z każdego portalu mniej lub bardziej istotnymi informacjami. Przykład pierwszy z brzegu - stan zdrowia papieża. Rozumiem, że świat z uwagą śledzi to, co dzieje się w Watykanie, wszak ważą się losy głowy Kościoła Katolickiego. Ale co druga wiadomość na tablicy fb o treści, że z Watykanu nadeszły niepokojące wiadomości, że papież spokojnie przespał noc, że pewnie zaraz abdykuje, podobnie jak Benedykt XVI mnie poraża. W dodatku niejednokrotnie te wiadomości wykluczają się wzajemnie swoją treścią. Już nawet przestałam je czytać. Nie będę nabijać licznika odsłonięć treści, które są tylko spekulacjami, niejednokrotnie grającymi na uczuciach ludzkich. Już tylko czekam na to, aż przedwcześnie "uśmiercą" Franciszka, tak jak 20 lat temu Jana Pawła II. Co prawda moment jego agonii przypadł na najgorszy okres, czyli początek kwietnia i związany z tym prima aprilis, tak więc nie było wiadomo, czy to co mówią dziennikarze jest prawdą, czy też nie. I niby człowiek wiedział, że Jan Paweł II jest w krytycznym stanie i mało prawdopodobne jest, że z tego wyjdzie, a jednak liczył na ten cud. Cud, który się nie wydarzył.

Dwadzieścia lat temu to, co się działo w Watykanie śledziłam w telewizyjnych programach informacyjnych, prasie, a w szkole w audycjach radiowych, które dla nas były tym, czym dla współczesnych nastolatków są media społecznościowe. Dzisiaj niemal wszystkie informacje mam za kliknięciem myszką w odpowiedni link. Z tym, że muszę z tym czekać na powrót do domu. I ćwiczyć się w cnocie cierpliwości.

Kilka dni temu pisałam o nieodpowiedzialności rodziców, którzy w zeszłym roku zaprzestali skutecznej terapii przeciwnowotworowej swojego synka na rzecz alternatywnych metod leczenia (ziółka, naturalne soczki itp.). Jasne, mieli takie prawo. I może miałyby jakieś zastosowanie jako wspieranie leczenia farmakologicznego. A nie jako samodzielna terapia. Jednak na przełomie listopada i grudnia białaczka z którą mierzył się chłopiec wróciła ze zdwojoną siłą. I tak z jednej strony przeżywali nawrót choroby, co w sumie było normalną reakcją, a z drugiej ciągali dzieciaka w zimny dzień w góry, bo chcieli przeżyć romantyczną randkę w dzień zakochanych. Teraz, równe dwa tygodnie od realizacji zamierzenia, nadeszła wiadomość, że chłopiec zmarł. Nie dożył trzynastych urodzin, które miał mieć w maju. Myślę, że rodzicom zabrakło pokory i może też wyobraźni. Że może gdyby wtedy dokończyli chemioterapię, to Młody miałby powikłania, ale może i pokonałby chorobę (miał aż połowę szans). Że może gdyby te dwa tygodnie temu nie wyszli w nim w góry, kiedy dzień wcześniej pisali o słabej odporności synka, to nie osłabiliby go jeszcze bardziej. Postawa dziwi tym bardziej, że matka jest ratownikiem medycznym. I tylko chłopca żal...

2137. Zostaliśmy grupą bez Starościny, ale może za to ze spokojem

Wraz z początkiem czwartego semestru Nauk o Rodzinie z funkcją starościny pożegnała się osoba sprawująca tą funkcję w naszej niewielkiej grupie. Po roku, bo mniej więcej od takiego czasu regularnie wpływały na nią skargi do Wydziałowej Rady Samorządu Studenckiego. Od nas, współstudentów i od... wykładowców. To, że od naszej grupy to mnie specjalnie nie zdziwiło, ale jak na posiedzeniu usłyszałam, że od wykładowców także, to myślałam, że padnę z wrażenia. Ale z drugiej strony dało mi to do myślenia, że skoro sprawy przybrały taki obrót, to cała sytuacja musiała być poważna.

Najlepiej byłoby odwołać ją na podstawie pisma skierowanego do WRSSki, pod którym podpisałaby się większość grupy. Nawet napisałam takie pismo z argumentacją co i jak. Ale jak przyszło co do czego, to wszyscy umywali ręce przed podpisaniem go. Najbardziej rozbawiła mnie argumentacja jednej osoby, że "jeszcze coś sobie zrobi". Jak to skomentowała Przewodnicząca Rady - "Yhy, nałyka się witaminy C...". No dobra, wyszło na to, że grupa jest jakaś dziwna - jak tak, to żali się na całego, a jak nadarza się okazja do pozbawienia jej funkcji starościny, to umywają ręce niczym biblijny Piłat. Nawet prowadząca przedmioty psychologiczne na Wydziale niezbyt pochlebnie oceniła tą sytuację, kiedy byłam u niej indywidualnie zdawać kolokwium.

W międzyczasie Starościna trochę mnie wystawiła z przełożeniem mojego egzaminu z "Małżeństw mieszanych". Zrobiło się zamieszanie, interweniował prodziekan Wydziału, sprawa została załatwiona na moją korzyść. Wszystko to dotarło do Przewodniczącej Rady, która tak się zdenerwowała, że zaczęła wertować regulaminy i znalazła punkt mówiący, że Starostę roku można odwołać w głosowaniu na posiedzeniu Rady Wydziału. Jednocześnie zaproponowała, abym to ja została Starostą roku (były dwie kandydatki na tą funkcję, ale ostatecznie nie potrafiły jednoznacznie się określić w tym względzie). Ja jednak odmówiłam - po pierwsze, mam za dużo obowiązków, nie jestem tak często na kierunku, abym mogła podjąć się tego zadania. Po drugie, nie czułabym się godna pełnienia tej funkcji. A poza tym, wiem że Starościna będzie się za to na mnie mściła. A ja na pewno nie potrafiłabym się jej przeciwstawić. Na szczęście, regulamin przewiduje, że w wyjątkowych sytuacjach (w tym wypadku ostatni semestr nauki) można odstąpić od wyboru nowego Starosty.

Tym sposobem na posiedzeniu Wydziałowej Rady Samorządu Studenckiego w wolnych wnioskach wniosłam o odwołanie Starościny z jej funkcji. Skoro cała grupa okazała się mięczakami w tej kwestii, to ktoś musiał wziąć sprawy w swoje miejsce. Przewodnicząca Rady wyjaśniła pozostałym w czym rzecz. A potem było głosowanie. Wynikiem 7/7 Starościna została jednogłośnie odwołana ze swojej funkcji. Wiem, że nie będzie zadowolona, być może będzie się rzucać jak węgorz w sieci. Ale z drugiej strony przez 4,5 roku dała się poznać bardziej od złej, niż dobrej strony. Więc nic nie przyszło ot tak sobie. Jak była Przewodniczącą Rady to też nie dała się poznać od dobrej strony. Może gdyby nie to, to wynik głosowania byłby inny... 

Tak więc zostaliśmy grupą bez starosty. Teraz każdy z nas sam będzie musiał zatroszczyć się o swoje interesy u wykładowców. Ale może to i lepiej, skoro Starościna i tak nic nie załatwiała. Hm... ale żeby wykładowcy żalili się na nią Przewodniczącej Rady? Tego bym się nie spodziewała...