2292. Zaczęło się dwadzieścia lat temu

O mamo moja! W tym całym zamieszaniu codziennego życia zupełnie przegapiłabym jedną małą rzecz. Choć czy ja wiem, czy taką znowu małą. Otóż 23 grudnia 2005 roku pewna niepozorna uczennica trzeciej klasy gimnazjum, zafascynowana w tamtym okresie zespołem "Ivan i delfin" oraz wieloma blogami na ich temat postanowiła założyć podobnego. Po kilku kliknięciach myszką, jako zupełny nowicjusz pod tym względem, zaczęła istnieć w sieci. Choć od tego czasu minęło dwadzieścia lat, ona w dalszym ciągu pamięta ten pierwszy historyczny wpis - był to czterowiersz zawierający życzenia z okazji nadchodzących świąt Bożego Narodzenia. Przez kilka lat z uporem zamieszczała na nim newsy dotyczące swojego ówczesnego idola, gdzieś między wierszami pisząc co nieco o swoim życiu.

Tamtego bloga próżno dzisiaj szukać w sieci. Przepadł wraz z innymi podczas likwidacji platformy blogowej na onecie. Ale pamiętam, jak dużo frajdy mi dawał. W ogóle jak wiele radości dawało mi publikowanie kolejnej nowinki o Ivanie Komarence i dzielenie się nią z wąskim gronem odbiorców. Bo wiadomo, że tego typu tematyka nie będzie każdego interesowała. Była jednak mała grupka fanek, która wzajemnie się odwiedzała na swoich blogach, szukając nowych wiadomości o sławnym w tamtym czasie muzyku.

Nie mniej, pasja do blogowania mi została, chociaż sama "miłość" do Ivana wygasła. Czasami zastanawiam się, czy gdyby nie tamten blog, to teraz też bym była blogerką? Może tak, może nie. Z drugiej strony czasem żałuję, że go już nie ma. Z miłą chęcią przypomniałabym sobie jaką zwariowaną byłam nastolatką. Publikowanie nawet najgłupszej informacji o zespole? Czemu nie? Pisanie opowiadań inspirowanych wątkiem Madzi i Saszy w "M jak miłość"? A jakże (powstało może ze 100 odcinków, na resztę zabrakło pomysłów, do pani Łepkowskiej jest mi dużo daleko). Pamiętam nawet jedną piosenkę, którą napisałam na konkurs około 2007-2008 roku:

1. Dziecinne lata, bezcenne lata,

minęły mi gdzieś na dalekiej Syberii.

Lecz przyszła data, graniczna data,

i trzeba przyznać to bez fanaberii:

Ref: Że Polska to mój najpiękniejszy dom,

to w niej znalazłem swój bezpieczny schron.

I kumpli, i wszystko co chciałbym mieć,

wystarczy tylko chcieć, chcieć, chcieć.

2. Daleka Syberia, przepiękna Syberio,

niestety nie chcę do Ciebie wracać.

Tutaj mi dobrze, i tak całkiem serio,

muszę Cię szczerze teraz przepraszać:

Ref: Że Polska to mój najpiękniejszy dom,

to w niej znalazłem swój bezpieczny schron.

I kumpli, i wszystko co chciałbym mieć,

wystarczy tylko chcieć, chcieć, chcieć.

3. Marzenia dziecinne, marzenia niewinne,

spełniłem tutaj niczym jakiś sen.

Marzenia te nie były naiwne,

i teraz mogę nucić refren ten:

Ref: Że Polska to mój najpiękniejszy dom,

to w niej znalazłem swój bezpieczny schron.

I kumpli, i wszystko co chciałbym mieć,

wystarczy tylko chcieć, chcieć, chcieć.

Dobrze, nie jest to poezja najwyższych lotów, ale uznajmy, że dopiero się wtedy rozkręcałam. A teraz tak sobie myślę, że dzięki tamtemu pierwszemu blogowi w jakiś sposób realizowałam moją pasję dziennikarską i uczyłam się gospodarowania czasem, tak aby starczyło mi go i na obowiązki i na przyjemności. Kurcze, ale to były piękne czasy. Aż żal, że nie wrócą.

A ja chyba sobie włączę jakieś piosenki zespołu "Ivan i delfin". Wszak to od nich rozpoczęła się moja dwudziestoletnia bloggerska przygoda.

2291. Trzynaście wymagających poranków

Tegoroczne poranne roraty Duszpasterstwa Akademickiego na Wydziale Teologicznym USia były dla mnie nie lada wyzwaniem. To nie pierwsze tego typu przedsięwzięcie w którym brałam udział, jeżeli dobrze liczę, to moje czwarte poranne roraty z DA. W zeszłym roku byłam na wszystkich, dwa lata temu opuściłam jedno spotkanie. Niby za pierwszym razem chodziłam "w kratkę", ale powiedzmy, że wtedy dopiero się rozkręcałam.

Dotychczas jednak łączyłam je ze studiami na wydziale. Przed świtem (głównie ok. 5.30) jechałam na wydział na roraty o 6:40, potem mieliśmy śniadanie, a potem zostawałam na zajęciach, względnie pędziłam na pedagogikę na drugi wydział. W tym roku studia zamieniły się miejscami z pracą zarobkową, i to w moim miejscu zamieszkania, czyli ok. 25 km od K-c. Może inaczej powiem - po roratach musiałam wracać do szkoły w DG, następnie ponownie jechać na świetlicę do K-c i na wieczór podjechać do S-rza, aby pomóc w ogarnięciu rorat dla dzieci. Toż to szaleństwo, zwłaszcza że roraty zostały przesunięte na 6:30. A jednak postanowiłam spróbować, tym bardziej że nic nie traciłam, po prostu nie byłabym na wszystkich Mszach. Co znowu byłoby bardzo prawdopodobne, zważywszy nie tylko na poranne zmęczenie, ale chociażby na mój obecny stan zdrowia. Lekarz niby ma swoje podejrzenia, ale co do ich potwierdzenia to potrzeba jeszcze kilka badań, te znów mam wykonać dopiero w styczniu, kiedy będzie nowa kolejka limitów do nich. Pocieszam się tym, że widać nie jest ze mną aż tak źle, skoro mogę na nie trochę poczekać. Czasami jest źle, ale pocieszam się tym, że inni mają gorzej. Bo pewnie tak też jest.

Mimo wszystko, szczęście i samopoczucie mi sprzyjało, przez co udało mi się być na wszystkich trzynastu spotkaniach. Trzynastu, bo z jednej strony odpadały poniedziałki i soboty, ale z drugiej, dzisiaj, chociaż to właśnie poniedziałek, mieliśmy ostatnią Mszę. W tym roku tematem przewodnim były postacie dwunastu (a właściwie to trzynastu) apostołów. Historie z pozoru nam znane zostały nam na nowo opowiedziane przez księdza Krisa. Tam, gdzie Pismo Święte milczało, do głosu dochodziły apokryfy i pisma Ojców Kościoła. Słuchałam wszystkiego z uwagą, a także odpowiadałam, o ile oczywiście znałam odpowiedzi, na stawiane przez księdza pytania.

Tradycją było wspólne zdjęcie uczestników danych rorat po ich zakończenie. Jest to ciekawa pamiątka, która za razem pokazuje, jak wielu studentom (i nie tylko) niestraszne jest wczesne wstawanie i udział w nabożeństwie, które tradycyjnie powinny odbywać się wczesnym rankiem.

2 grudnia - poznawaliśmy postać św. Piotra

3 grudnia - temu dniu przewodził Jakub Starszy

4 grudnia zgłębialiśmy postać św. Jana

5 grudnia zaznajamialiśmy się ze św. Andrzejem

9 grudnia słuchaliśmy o św. Filipie

10 grudnia to dzień św. Bartłomieja (Natanaela)

11 grudnia próbowaliśmy zrozumieć św. Mateusza

12 grudnia dużą nadzieją napełnił nas św. Tomasz

16 grudnia - trzeci tydzień rorat rozpoczęliśmy z postacią Jakuba Młodszego

17 grudnia - ten dzień zdecydowanie należał do Judy (Judyma 😀) Tadeusza

18 grudnia o gorliwości uczył nas Szymon Gorliwy

19 grudnia - finał rorat z Judaszem Iskariotą

22 grudzień - finał rorat na bis z św. Maciejem

W tym roku każdy z nas otrzymał zdrapkę adwentową. To taka odpowiedź na nasze rokroczne marudzenie, że nie mamy żadnych kontrolek w przeciwieństwie do dzieci. Ksiądz Kris się jednak zmobilizował i zamówił dla nas owe zdrapki, które każdy otrzymał. Wiecie, myślałam, że w moim wieku nie będzie mnie to w żaden sposób bawiło. Tymczasem każdego dnia rano, wkrótce po śniadaniu po roratach, z zapałem i wypiekami na twarzy, zdrapywałam zadania na dany dzień z ciekawością, jakie zadanie mnie czeka tym razem. Zabawa przednia, nawet dla osób 35+ lat.

Muszę przyznać, że chociaż poranne wstawanie na roraty i ekstra na nie docieranie było dla mnie niemałym wyzwaniem, to nie wiem dlaczego czuję satysfakcję. I to nie chodzi o otrzymanie na koniec wyróżnienia w postaci dodatkowej czekolady (której i tak nie mogę jeść). Bardziej o radość, o to, że pokonywało się własną słabość, własną niechęć. Bywały dni, podczas których popołudnia spędzałam na szpitalnym oddziale. Do domu wracałam wyczerpana. Tak bardzo zmęczona, jak 18 grudnia, kiedy po Mszy pojechałam od razu do Wał-Rudy, wróciłam w zasadzie późno, a rano udało mi się wstać na oficjalnie ostatnie roraty, chociaż nie było łatwo. Z Bożą pomocą jednak dawałam radę. A jako bonus, który naprawdę mnie ucieszył, było przeczytanie dzisiejszego Pierwszego Czytania, codzienne przygotowanie Ołtarza Pańskiego przed Mszą a także wczorajsza pochwała przed moim biskupem Arturem Ważnym, który był w gościnie w duszpasterstwie. Żeby nie było - Artur mnie zna na tyle, na ile może i osobiście pogratulował mi tego wyczynu. Chociaż tak naprawdę gratulacje należą się każdemu z nas, bo każdy z nas na swój sposób pokonywał swoje słabości i ograniczenia, aby być na tych roratach choć jeden jedyny raz...

Zdjęcie z cyklu: "Diecezja sosnowiecka ustawia się przy swoim biskupie... Karolina!" (sprint Lolka do biskupa); reakcja Artura: "Ooo, kogo my tu mamy..., moja Karolina...(i taka łapa czochrająca mi włosy)". Żeby nie było, nasza diecezja była reprezentowana jeszcze przez dwóch chłopców stojących na lewo od biskupa

2290. Magia małych jarmarków bożonarodzeniowych

Na początku wpisu pragnę podziękować tym wszystkim, którzy złożyli mi gratulacje z powodu kolejnej obrony pracy magisterskiej, tym razem z pedagogiki. Nie będę ukrywała, że z racji wykonywanego zawodu (nauczyciel świetlicy szkolnej + wychowawca w świetlicy środowiskowej + animator w oratorium salezjańskim* + animator grupy bierzmowanych) bardzo mi zależało na podwyższenie kwalifikacji w tej dziedzinie. Zarobki nie były tutaj pierwszorzędną motywacją, chociaż z automatu dostanę ciut wyższe wynagrodzenie, bardziej możliwość zdobycia jeszcze szerszej wiedzy. Ku mojemu zaskoczeniu pisanie pracy magisterskiej, a przede wszystkim prowadzone w jej zakresie badania (opisywałam uczniów "podwójnie wyjątkowych" - niepełnosprawnych, ale ponadprzeciętnie zdolnych) naprawdę pochłonęły mnie bez reszty. Bardzo podobały mi się praktyki szkolne, po których dostałam propozycję pracy w szkole, gdzie je robiłam. Co prawda na razie na zastępstwo, ale od czegoś trzeba zacząć. Na razie jeszcze do mnie ten trzeci magister nie dociera, zresztą tak naprawdę ten tytuł potrzebny był mi tylko do pracy. Nawet na co dzień mówię, że jestem Karolina, a resztę dopowiadam, jak mnie pytają. I to też bardziej ogólnikowo.

Kiedy w środę po obronie podjechałam do Księdza z Gitarą najpierw na roraty, a potem pochwalić się moim wyczynem, w ramach nagrody zaproponował mi podjechanie w piątek albo w sobotę, kiedy u nich na rynku planowany był jarmark bożonarodzeniowy. Śmiał się, że może daleko mu do tego w K-cach, ale też ma swój urok. Szczerze powiedziawszy ja nawet wolę takie małe kameralne jarmarki. Pamiętam, że kiedy studiowałam w Grodzie Kraka i wracałam na nocleg do Wadowic, a były jarmarki świąteczne, to bardziej urzekały mnie te w tym mniejszym miasteczku. Były jakieś takie bardziej rodzinne. 

Nie inaczej było i teraz. Na jarmark pojechaliśmy ze znajomymi z gimnazjum w sobotnie wczesne popołudnie. Musieliśmy wyważyć czas, bo ja jeszcze planowałam pojechać do B-na na ostatnie Nabożeństwo Jubileuszowe, o którym ostatnio Wam pisałam, a i Katia z Kamkiem mieli coś do załatwienia. Na szczęście był to naprawdę malutki jarmarczyk, taki na pocieszenie oka.

Zdjęcia wklejone w przypadkowej kolejności. Może to infantylnie zabrzmi, ale ja naprawdę cieszyłam się z tego jarmarku i potraktowałam go jako nagrodę za obronę. Niczym małe dziecko zaglądałam od kramu do kramu i podziwiałam a to prezentowane tam rękodzieło, a to przetwory. I uśmiechałam się sama do siebie, wydobywając z tych chwil niezwykły urok świąt Bożego Narodzenia.

* chociaż to bardziej praca wolontaryjna to wiedza pedagogiczna jak najbardziej znajduje w niej zastosowanie

2289. "Z Tobą Maryjo pielgrzymujemy"

Jak wiecie ze wcześniejszych wpisów, na przełomie sierpnia i września w naszej diecezji rozpoczęła się kilkumiesięczna peregrynacja kopii ikony Matki Bożej Częstochowskiej. W zamierzeniu ma ona odwiedzić wszystkie parafie na jej terenie, a także szpitale, klasztory, domy modlitwy itp. W pierwszej kolejności zawitała ona jednak do Kościołów Jubileuszowych ustanowionych przez biskupa Artura Ważnego w diecezji. W każdym z nich odbyło się jedno Nabożeństwo Jubileuszowe prowadzone przez pasterza diecezjalnego. Mnie osobiście udało się uczestniczyć w pięciu takich wydarzeniach, w tym w trzech w ostatnim tygodniu.

Ostatnia taka peregrynacja miała miejsce w 1980 roku, czyli 45 lat temu. To praktycznie całe pokolenie temu. Zachowała się ona we wspomnieniach ówczesnych jej uczestników oraz na kartach starych kronik parafialnych. Aktualna peregrynacja również przybrała uroczystego charakteru. Świadczą o tym nie tylko wspomniane Nabożeństwa Jubileuszowe, ale także chociażby to, że specjalnie na tą okazję została napisana okolicznościowa pieśń, która towarzyszyła i w dalszym ciągu będzie towarzyszyć ikonie Jasnogórskiej Panienki nawiedzającej poszczególne parafie i miejsca. 

Jest ona dla mnie tak piękna i wzruszająca, że zawsze mam ciarki, ale i łzy, kiedy ją słyszę, a także śpiewam. Mam nadzieję, że zostanie z nami na stałe i będzie nam towarzyszyła choćby w diecezjalnych pieszych pielgrzymkach na Jasną Górę. Myślę, że słowa "Z Tobą Maryjo pielgrzymujemy" skutecznie będą dopingowały niejednego pątnika.

Ja z kolei pozwoliłam sobie napisać wiersz nawiązujący do odwiedzin Najświętszej Panienki w naszych parafiach i dekanatach:

Peregrynacja

Witam Cię Panno o smutnym obliczu,

z miłością tuląca małe Dzieciątko.

Nie w pięknym zabytkowym kościele,

nie w skromnym, drewnianym kościółku,

nie w bogatym, nowym kościele,

ale w moim ludzkim sercu.

Witam, dziękując, że jesteś,

że przyszłaś tutaj z Częstochowy,

że chcesz mnie wysłuchać.

Witam i w ślad za przodkami,

szepczę te trzy ważne słowa:

że jestem,

że pamiętam,

że czuwam...

Może daleko mu do idealności, ale kiedy podzieliłam się nim z jednym z zaprzyjaźnionych księży, to stwierdził, że nie wyobraża sobie innego wiersza na powitanie kopii ikony w jego parafii. Trochę mnie tym onieśmielił, bo jak dotąd to tylko Ksiądz Niosący Światło robił mi takie niespodzianki i wykorzystywał moje kulawe wiersze w swoich kazaniach. Właściwie to jeden wiersz. No i jeszcze dwa zostały wykorzystane podczas zakończenia roku szkolnego. Owszem, wieloma z nich dzielę się z Wami, ale w zasadzie nie uważam je za jakieś rewelacyjne. Nigdy bym też nie przypuszczała, że jednym z nich będzie witana Jasnogórska Panienka w parafii. Wzruszenie nie do opisania.

Najważniejsze w tym wszystkim były dla mnie jednak same Nabożeństwa Jubileuszowe i to, co na nich usłyszałam. Najbliższe mnie było w bazylice po przeciwnej stronie ulicy. W nim jednak nie mogłam wziąć udziału, ponieważ miało ono miejsce w tym samym czasie co kanonizacja Carla Acutisa i Pier Giorgia Frassatiego w Rzymie. Bilokacji jeszcze nie opanowałam, a z Rzymu nie chciałam się już wycofywać. Potem nabożeństwa były w odleglejszych częściach diecezji. Ja jednak się nastawiłam, że wezmę udział w nabożeństwie, które miało miejsce na początku października. Nawet, jak już pisałam, zostałam wyznaczona do sporządzenia z tego wydarzenia notatki do kroniki parafialnej. Ale oprócz tego pomogłam lokalnej społeczności przyozdobić niewielki kościółek św. Walentego i św. Barbary, gdzie witana była ikona oraz sam kościół, gdzie gościła przez trzy dni, czym w pewnym stopniu wkupiłam się w łaski parafian. A potem przez trzy dni przebywałam godzinami w świątyni, czym jeszcze bardziej ich zachwyciłam (a przecież nic specjalnego nie zrobiłam). 

Potem uczestniczyłam w diecezjalnych rekolekcjach na Arenie w Sosnowcu poprzedzających II edycję Strefy Młodych w S-cu. Właściwie to znalazłam się tam przez przypadek, ponieważ ci, co mieszkają w okolicy zostali poproszeni o pomoc w przygotowaniu obiektu. Niemal prosto z pracy pojechałam na miejsce. Tam w miarę szybko uporaliśmy się ze wszystkim, dzięki czemu mogliśmy iść na płytę, gdzie najpierw była konferencja, a po niej Msza święta z nabożeństwem. 

Kolejne moje spotkanie z ikoną Matki Bożej miał miejsce w poniedziałkowy wieczór w jednym z sanktuariów, które znajduje się w moim mieście. Potem postanowiłam podjechać w środę do S-ca na Pogoń, gdzie w tamtejszej parafii odbyło się przedostatnie spotkanie. Na finał spotkań w ramach Nabożeństw Jubileuszowych zostałam zaproszona przez samego wikarego posługującego w jednej z będzińskich parafii, a jednocześnie przewodnika naszej grupy zielono-czarnej zmierzającej rokrocznie do Częstochowy.

Każdemu ze wspomnianych nabożeństw przewodziło inne hasło, wokół którego biskup skupił się w swoim kazaniu podczas nabożeństwa. Generalnie schemat nabożeństwa w większości przypadków był taki sam: rozpoczynało się pieśnią do Matki Bożej, następnie był czytany fragment Dziejów Apostolskich opowiadający o Zesłaniu Ducha Świętego, śpiewano psalm respondyczny z niedzieli wielkanocnej, fragment Ewangelii św Jana, po którym następowało nabożeństwo Jubileuszowe. Po nabożeństwie odmawiano modlitwę wiernych, a następnie miało miejsce wzajemne błogosławieństwo, podczas którego podchodziliśmy do siebie i błogosławiliśmy sobie wzajemnie, wypowiadając słowa z Księgi Liczb: "Niech ci błogosławi Pan i niech rozjaśni nad Tobą swoje oblicze". Tutaj biskup wykazał się poczuciem humoru zaznaczając, że jeżeli ktoś zapomni co ma mówić, to może po prostu powiedzieć "Dobry wieczór", co też jest dobrym życzeniem. Nabożeństwo kończyło się krótkimi wezwaniami z prośbami do Matki Bożej oraz odmówieniem "Ojcze nasz". Całość zamykała się w góra 40 minutach, a więc nie było jakoś specjalnie długa.

Wiedziałam, że nie dam rady zapamiętać całych ich treści, chociaż były genialne w swojej prostocie i trafiające w punkt, dlatego założyłam, że z każdego z nich wyniosę jakąś jedną myśl, którą będę starała się wcielić w życie. Wyjątek stanowiło pierwsze nabożeństwo, gdzie z racji pełnionej funkcji, musiałam zapamiętać jak najwięcej. Nosiło ono tytuł "Maryja jest matką, która szuka i odnajduje zagubionych". Słowa, które najbardziej wbiły mi się w związku z tym w pamięć, dotyczyły osób skrzywdzonych w naszej diecezji, ale też tego, że aby inni nas zrozumieli i chcieli powrócić do Kościoła, muszą mieć przekaz w języku dobrze przez nich rozumianym - jasnym i pewnym. 

Nabożeństwo na Arenie w Sosnowcu nosiło hasło: "Maryja, matka miłosierdzia, zaprasza do powrotu". Jak dla mnie było ono kontynuacją poprzedniego nabożeństwa, w którym brałam udział. Biskup zachęcał w nim wszystkich zgromadzonych, aby nie potępiali i nie odrzucali tych, którzy odeszli od Kościoła, a dyskretnie pomogli im powrócić do niego w momencie, kiedy będą już na to gotowi. Na przykład można to zrobić poprzez pokazanie im różnych inicjatyw dziejących się w parafii, w których mogą wziąć udział i które mogą pomóc im w tym powrocie. 

Trzecie nabożeństwo, w którym wzięłam udział, miało miejsce w moim mieście i odbyło się pod hasłem: "Maryja uczy przeżywać radość ze służby w Kościele". Biskup Artur Ważny podkreślał tutaj, że każdy z nas ma swoje miejsce w Kościele, jakąś maluteńką misję, ale ważną w oczach Boga. Zobrazował to przypowieścią o robotnikach w winnicy, gdzie ci co przyszli na koniec dnia otrzymali taką samą zapłatę jak ci, co pracowali od rana. Zauważył, że Maryja była w grupie tych z ostatniej godziny, a jednak otrzymała najwyższą nagrodę, co powinno napawać nas wszystkich nadzieją. 

Przedostatnie spotkanie miało motto "Maryja wzywa nas do przebaczenia i miłosierdzia". Pasterz naszej diecezji odniósł się w nim do trudnej sytuacji Kościoła, któremu przyszło mu przewodził, zwłaszcza tego, co się działo w ostatnich latach. Nie szukał winnych, ale prosił wiernych o przebaczenie, jak dziecko swoich rodziców. Wie, że to jest trudne, ale możliwe. Możliwe, jeżeli uwierzy się w Boże Miłosierdzie i w to, że jest ono najsprawiedliwszym sędzią, który na końcu wszystkich osądzi. Ono nie zapomni tego, co tu się działo, a żyjąc w ciągłej nienawiści niszczymy samych siebie.

I w końcu ostatnie spotkanie połączone z Nabożeństwem Jubileuszowym, tym razem pod hasłem "Maryja prowadzi nas do autentycznej odpowiedzi na Boże wezwanie". Jak można się domyślać, w czasie tego kazania biskup podkreślał, że Pan Bóg każdego z nas w pewnym momencie życia do czegoś powołuje. Jednych do małżeństwa, innych do kapłaństwa, a jeszcze innych do życia w pojedynkę. Czasami jednak próbujemy w sobie stłumić owy "boży głos". Nie tędy droga. Lepiej w ciszy serca porozmawiać z Najwyższym, rozważyć za i przeciw owej decyzji. Czasami nawet warto odłożyć w czasie najważniejsze decyzje, aby nie były one podejmowane pochopnie. Zauważył, że Maryja też musiała chwilę zastanowić się, czy zgodzić się na bycie matką samego Boga. Wbrew temu, co sobie myślimy, Bóg cierpliwie poczeka na nas i na nasze "tak" odnośnie Jego planów względem nas.

Opisane spotkania okazały się dla mnie bardzo wartościowe. Owszem, wymagały ode mnie małego przeorganizowania czasu (np. te trzy dni w Siewierzu, na kilka z nich jechałam też prosto z pracy), jednak przeżycia, jakie mi w ich czasie towarzyszyły i wartości, jakie z nich wyniosłam mam nadzieję, że pozostaną ze mną przez długi czas. To w poniedziałek modliłam się przed obliczem Jasnogórskiej Pani o szczęśliwą obronę (mam nadzieję, że to nie jest myślenie tylko o sobie), to jej dziękowałam w środę za wysłuchanie moich próśb. Chwilami miałam nawet wrażenie, że przytulam się do niej niczym do kochającej matki. Oczywiście duchowo, bo fizycznie byłoby to niemożliwe...

Podczas kazania na zakończenie peregrynacji w jednej z parafii usłyszałam, że o ile na co dzień w oczach Matki Bożej Częstochowskiej odbijają się sprawy całej Polski, a nawet świata, o tyle w tych miesiącach odbijają się sprawy diecezjan - te dobre, i te złe, prośby oraz podziękowania, żale i nadzieje. A Matka Boża wszystkie te sprawy wysłuchuje i zanosi przed oblicze Pana niczym bukiet kwiatów. Podoba mi się to porównanie. I mam cichą nadzieję, że te prośby zostaną spełnione zgodnie z wolą Boga.

Nabożeństwa Jubileuszowe dobiegły końca, jednak peregrynacja po naszych parafiach i ośrodkach do nich przynależących jeszcze trwa przez ponad pół roku. Niech przyniesie jak najpiękniejsze owoce i wspomnienia.

2288. Kolęda płynąca prosto z dziecięcych serc

Wraz z końcem roku kalendarzowego, dosłownie rzutem na taśmę, wypadła obrona mojej pracy dyplomowej z magisterium z pedagogiki. Tak naprawdę nie wiedziałam, czy wyrobię się jeszcze w 2025 roku, czy też zostanie ona przeniesiona na początek roku 2026. Byłam jednak spokojna, ponieważ mnie udało się wyrobić z wszystkim w umówionym terminie. Jasne, miałam go wydłużony z powodu problemów zdrowotnych, i nie wyrobiłam się do września, na szczęście uczelnia poszła mi na rękę i wydłużyła maksymalnie czas na oddanie pracy. Potem czekałam na ruch wydziału. Trochę się bałam, bo jak już pisałam, poniosło mnie z ilością stron, na szczęście wszystko poszło nawet lepiej niż dobrze i ostatecznie z pokoju wykładowców, gdzie odbywał się egzamin, wyszłam jako magister. Tematyka tzw. uczniów "podwójnie wyjątkowych" zdobyła uznanie w oczach komisji i zdobyła całkiem ciekawe recenzję, zarówno od strony promotora, jak i recenzenta. A mnie przyniosła ogrom satysfakcji.

Tego dnia dostałam wolne i w szkole i na świetlicy. Patrząc na moją czerwcową obronę z Nauk o Rodzinie, gdzie z zakończenia roku szkolnego biegłam na egzamin, to teraz miałam wymarzoną sytuację. Nie musiałam tego dnia niczym się przejmować, nigdzie biec, co najwyżej rano na roraty na Wydział Teologiczny. Teoretycznie po egzaminie mogłam iść jeszcze na świetlicę, ale skoro szefostwo dało mi wolne, postanowiłam je wykorzystać. Przy okazji moja wychowawczyni z drugiego etapu podstawówki i gimnazjum, jak i długoletnia trenerka, próbowała mnie przekonać, że powinnam być z siebie dumna - w końcu nie każdy kończy studia, a już na pewno, nie każdy może się pochwalić potrójnym magistrem. Jakby nie patrzeć - z naszej klasy gimnazjalnej tylko ja poszłam na studia (i to nie na jedne) i tylko ja je ukończyłam. Podobne zdanie miał Ksiądz z gitarą, u którego byłam wieczorem na roratach, a potem czekałam u niego na plebani na autobus do domu, pijąc ciepłą herbatę. Ale ja nie umiem być z siebie dumna. Jestem zadowolona, jestem szczęśliwa, wiem, że dużo osiągnęłam, ale nie powiedziałabym, że rośnie we mnie duma. Zresztą, nie ja jedna ukończyłam studia, więc co w tym takiego niezwykłego? Normalna rzecz.

Ku mojemu zaskoczeniu, w szkole dostałam dodatkowy dzień wolny na drugi dzień. Ponieważ stało się to równocześnie z dniem wolnym z okazji obrony, postanowiłam tak poukładać sobie dyżury na świetlicy, żeby mieć jeszcze jeden cały dzień wolny. Na szczęście nie było z tym najmniejszego kłopotu. Dzięki temu mogłam pojechać sobie na nabożeństwo Drogi Krzyżowej mające miejsce w Wał-Rudzie. Cały dzień trzeba na to poświęcić, ale do tego akurat jestem przyzwyczajona. Do takich wielogodzinnych podróży w jedną i w drugą stronę. Przynajmniej mam kiedy czytać książki. 

Tym razem była to autobiograficzna powieść "Mój piękny syn" Davida Scheffa opowiadająca o walce rodzica z uzależnieniem dziecka. Z tego co wiem, to jest jeszcze jakby druga część zatytułowana "Na głodzie" będąca opisem tej samej historii, tym razem z perspektywy uzależnionego dziecka. Dodatkowo nakręcono też film oparty na tych dwóch książkach, więc gdyby udało mi się przeczytać obydwie książki i skonfrontować je z filmem, to byłabym zadowolona.

Czwartkowe wolne w szkole było dla mnie zaskoczeniem również z tego powodu, że dzisiaj mieliśmy szkolny koncert kolęd i pastorałek. Już w styczniu po trochu pomagałam przy organizacji podobnego przedsięwzięcia, finalnie stojąc przy konsoli i obsługując całe nagłośnienie. Dodatkowo, kiedy przez wiele lat śpiewałam w parafialnej scholii, niemal co roku odbywały się parafialne koncerty kolęd i pastorałek, gdzie niemal zawsze prezentowaliśmy jakiś repertuar. Może nie jestem mistrzem w organizacji tego typu przedsięwzięć, ale nie można też powiedzieć, że nie mam żadnego pojęcia o co w nich chodzi. Co prawda byłam trochę zaskoczona tym, kiedy na jednej z rad pedagogicznych poproszono mnie o pomoc w przygotowaniu koncertu, szybko jednak odnalazłam się w powierzonej mi roli. Dziewięć kolęd i pastorałek śpiewanych przez klasy, czas dla solistów oraz na życzenia dla dyrekcji - nie chciałam, aby był jakiś tego przesyt. Co za dużo, to niezdrowo. Potem przez cały grudzień mieliśmy próby. Na szczęście w sytuacji, gdy musiałam zwolnić się z przyczyn zdrowotnych z pracy, mogłam liczyć na zastępstwo. W pewnej chwili nastąpiła taka kumulacja wszystkiego - tu roraty, tu Oratorium, tu praca, tu obrona magisterki, że miałam wszystkiego dosyć i psychicznie i fizycznie. Dlatego ten dodatkowy wolny dzień był dla mnie prawdziwym zbawieniem.

Dzisiaj wróciłam do pracy z nowym pokładem sił. Na dzień dobry oczywiście poszłam do dyrekcji zakomunikować jej, że zdałam egzamin magisterski i mogę się przedstawiać "magister pedagogiki". Oczywiście to taki żart, bo nawet trudno mi tak o sobie myślę. Nie mniej gratulację przyjęłam. A potem udałam się na salę gimnastyczną zobaczyć jak tam dekoracje. Benek z klasami ósmymi spisał się na medal. Jeszcze tylko sprawdziłam, czy sprzęt muzyczny działa i z niecierpliwością oczekiwałam na wybicie godziny 10:00, kiedy miały rozpocząć się występy. 

Kwadrans przed planowanym rozpoczęciem uczniowie, nauczyciele i zaproszeni goście zaczęli zajmować miejsca na widowni. Ja zaś zajęłam miejsce za konsolą ustawioną z boku miejsca służącego za scenę. Kilka dni wcześniej nagrałam sobie wszystkie podkłady na płytę w takiej kolejności, w jakiej miały być wykorzystane. Po powitaniu wszystkich przez panią dyrektor, włączyłam pierwszy pokład do "Kolędy Dąbrowskiej". Wśród ciszy chór złożony z uczniów z różnych klas oznajmił wszystkim zebranym, że oto: "Przyszła do Dąbrowy, wesoła nowina, że w Betlejem mieście, panna rodzi syna... Zdaje się, że wszystko, dziś po niebie chodzi, jakby tu, w Dąbrowie, Chrystus się narodził...". Po wyciszeniu podkładu na środek wyszła klasa 1 "b" z kolędą "Dzisiaj w Betlejem". Następnie uczennica klasy V zaśpiewała "Jezus malusieńki". Ponownie chór zaprezentował się z kolędą "Wesołą nowinę bracia słuchajcie". Klasa III "a" zachwyciła wszystkich wykonaniem "Wśród nocnej ciszy", a chodząca do tej samej klasy Zosia wraz ze starszą siostrą Gosią ośmieliły się zaśpiewać "Ach ubogi żłobie". Z kolei klasa V "b" dość energicznie zaśpiewała "W dzień Bożego Narodzenia". Następnie młodsze klasy w piosence "Świeć gwiazdeczko" prosiły gwiazdkę, aby zaprowadziły ich do Betlejem. Chodząca do szóstej klasy Julia postanowiła zaprezentować się w kolędzie "Była noc ciemna noc". Ponownie można było wysłuchać chóru, który wykonał dla wszystkich kolędę "Mizerna cicha". Czwartoklasista Szymon ośmielił się wykonać kolędę "Do szopy, hej pasterze". Po nim siódmoklasista Paweł wzruszył wszystkich zgromadzonych pastorałką "Cicho, cicho, pastuszkowie", a jego starsza o rok koleżanka Marta zaśpiewała w trzech językach międzynarodową kolędę "Cicha noc". Zaraz po niej starsze klasy wykonały "Kolędę o ludzkim zrozumieniu": "To właśnie do Ciebie człowieku woła, w tę noc, gdy najbardziej samotność boli. Każde puste miejsce przy wigilijnych stołach, gdzie modlitwa rany w pamięci zagoi". Chyba każdy miał łzy w oczach, kiedy pomyślał sobie o tych wszystkich bliskich, którzy nie zasiądą już z nami do świątecznego stołu. W tym miejscu na środek ponownie wyszła Pani dyrektor oraz ksiądz proboszcz pobliskiej parafii, którzy w serdecznych słowach życzyli wszystkim wszystkiego co najlepsze z okazji świąt oraz nowego roku. Cały koncert zwieńczyliśmy wykonaniem wraz z chórem piosenki "Znak pokoju", którego refren również może być pięknymi życzeniami na nadchodzący czas.

I jeszcze wyjątkowa propozycja wykonania kolędy "Mizerna cicha". Właśnie ją zaśpiewały nasze dzieciaki.

Chyba sama wzruszyłam się podczas wykonywania przez dzieciaki niektórych kolęd, pastorałek i piosenek, a już najbardziej podczas dwóch ostatnich. Przeleciałam pamięcią przez te wszystkie parafialne koncerty kolęd i pastorałek i przyznam, że chyba żaden z nich nie wywołał we mnie tylu emocji, jak ten. Fakt, że mógł na mój stan nałożyć się stres związany i z obroną, i z przygotowaniem występu (jak chociażby przygotowanie repertuaru, czy też omówienie, kto co śpiewa), i z samym występem, jednak chyba nigdy nie ryczałam aż tak po wszystkim. Mam nadzieję, że odpowiednio wykorzystałam to, czego nauczyłam się podczas styczniowej organizacji koncertu pod okiem Księdza Niosącego Światło. I że byłby zadowolony również z tego aspektu efektu swojej pracy. Że wtedy te wszystkie godziny prób nie poszły na marne, że coś z nich wyniosłam. Że potrafię wykorzystać to doświadczenie w dalszej pracy nawet wtedy, gdy nie jest łatwo. Ale może właśnie wtedy czuje się największą satysfakcję?

A w ogóle popatrzcie jakie mam zdolne dzieciaki na szkolnej świetlicy. Zaproponowaliśmy im po koncercie wykonanie kartek świątecznych dla seniorów będących podopiecznymi pobliskiego Domu Seniora Wigor. Dwa razy nie trzeba było im powtarzać. Raz dwa i powstały takie cudeńka.

Plan jest prosty - iść z dzieciakami w ramach lekcji do "Wigora", powtórzyć szkolny koncert, wręczyć kartki świąteczne z wypisanymi życzeniami oraz zachęcić obydwa pokolenia do wzajemnej rozmowy, jak dziadkowie z wnukami. A to wszystko w okolicach 21 stycznia (a najlepiej 20, albo 22, bo 21 to ja sama chciałabym odwiedzić swoją babcię, zaś udanie się do niej to wyprawa na cały dzień), z okazji dnia babci i dziadka. Będę musiała porozmawiać o tym z dyrekcją i szkoły i placówki, bo to jest do ogarnięcia. A jak nie, to myślę, że zaniesienie samych kartek z życzeniami, np. przez samorząd szkolny, też będzie dobrze.