2400. "Z woli Bożej"...

Rozmawialiśmy niedawno ze znajomymi na temat zmian w naszej parafii. Tak ogólnie, bez większych ocen. Choć nie będę ukrywała, że wymieniliśmy się drobnymi spostrzeżeniami na ten temat, w końcu jesteśmy tylko ludźmi. Zauważyliśmy pewną ciekawą rzecz: podczas ogłoszeń duszpasterskich, słyszymy, że "Z woli Bożej...". Ta, "wola Boża"... "Wola Boża" to może by i była, gdyby proboszcz został. Teraz to bardziej reguła zakonu mówiąca o tym, że proboszcz może być na jednej parafii najwyżej przez trzy trzyletnie kadencje z możliwością wydłużenia o rok w wyjątkowych przypadkach. Dziewięć lat minęło, "wyjątkowych przypadków" Inspektor się nie dopatrzył, więc normalną rzeczą są przenosiny proboszcza gdzieś indziej. Ale niech im już będzie, że "wola Boża".

Zastanawiamy się, czy personalia nowego proboszcza to jakaś tajemnica? O imionach i nazwiskach poprzednich proboszczów dowiadywaliśmy się od ich poprzedników stosunkowo szybko. A teraz nic, tylko tyle, że będzie zmiana. Nie wiem, czy aktualny ksiądz czegoś się obawia, czy co, bo nie wierzę, żeby nie wiedział, kto za niego przychodzi.

Czas pokaże, kto za niego przyjdzie i jaki będzie. Bo chyba gorzej być nie może... Chyba. 

Oprócz tego zmiany szykują się także w świetlicy środowiskowej, jak co roku zresztą. Wiadomo, dzieciaki rosną, dojrzewają, ktoś z nich przychodzi, ktoś odchodzi. Teoretycznie od nowego roku szkolnego powinnam mieć najmłodszą grupę, no ale boję się trochę tego, więc wnioskowałam o ciut starsze dzieci. Zobaczymy co z tego wyjdzie...

2399. Msza trydencka kontra Msza posoborowa - czy naprawdę jest się o co kłócić?

Zrobił się w Internecie spór na temat wyższością Mszy świętej w rycie rzymskim (posoborowej) nad uczestnictwem we Mszy świętej w rycie trydenckim (tradycyjnej), tudzież na odwrót. Jedna pozwala nam na zrozumienie słów modlitw wypowiadanych przez kapłana kosztem podniosłej atmosfery. Druga, może i uroczysta, ale za to dla przeciętnego człowieka niezrozumiała, poza czytaniami i kazaniem. Nie każdy zna łacinę, nawet te 60-70 lat temu większość słów wypowiadanych przez kapłana było niezrozumiałych dla przeciętnego, aczkolwiek osłuchanego w tym wszystkim człowieka.

Zwolennicy rytu tradycyjnego argumentują swoje stanowisko tym, że ten typ Mszy świętej jest sprawowany od zawsze, a nawet, że identyczną Mszę sprawował sam Jezus Chrystus. To ostatnie akurat nie jest prawdą - Jezus mówił po aramejsku i to w tym języku przemawiał w czasie Ostatniej Wieczerzy.  Tak samo jak apostołowie i pierwsi kapłani będący ich następcami - odprawiali Najświętszą Ofiarę w języku aramejskim, bądź w lokalnych dialektach. Łacina weszła do liturgii z czasem, przede wszystkim dlatego, że apostołowie działali na obszarze Imperium Rzymskiego, gdzie była ona powszechnie używana. Tak też zostało na całe stulecia. Być może kiedyś to niewielu przeszkadzało, lubimy jednak rozumieć co też ktoś do nas mówi. To jeden z powodów, dla których zmiany posoborowe nie są takie złe, jak to jest przedstawiane.

Mówią i piszą, że Msza w rycie rzymskim jest dziełem szatana, że to nie jest prawdziwa Msza, jest niegodziwa, bo rozdzielono ołtarz od tabernakulum. Nawet, że jest ona wręcz heretycka, czy sekciarska. Dziełem szatana? Przecież to nie była pochopna decyzja jednego, czy tam drugiego katolickiego kapłana. To nie była zmiana wprowadzona jednym podpisem papieża. To efekt wieloletnich prac różnych komisji, rozmów, dyskusji wielu specjalistów z różnorakich dziedzin teologicznych. Widziano potrzebę bardziej świadomego włączenia wiernych w Eucharystii, widziano popularny zwłaszcza na polskich wsiach obraz, gdzie lud odmawiał swoje modlitwy, głównie różaniec, zamiast uczestniczyć w Najświętszej Ofierze. Chciano to zmienić poprzez większe, a przede wszystkim bardziej świadome zaangażowanie w Eucharystii. Chciano aby ludzie rozumieli, chociaż trochę, co mówi i robi kapłan. Myślę, że Bóg nie będzie miał tego nikomu za złe. Rozdzielenie tabernakulum od ołtarza też nie uważam za herezję i coś niestosownego. Rozumiem, że miało to bronić dogmatu o transsubstancji (rzeczywistej obecności Chrystusa w konsekrowanym Chlebie i Winie), że umieszczenie tabernakulum w centralnym punkcie ołtarza miało stanowić wizualny dowód wiary chrześcijańskiej, że akcentowało to ofiarny charakter Mszy, że kapłan stojący tyłem do ludzi jakby prowadził ich za sobą do Jezusa. Ale rozumiem też drugą stronę mówiącą, że Jezus podczas Ostatniej Wieczerzy był zwrócony do uczniów przodem. A skoro był zwrócony przodem, to kapłan występujący w Jego imieniu,, też powinien być zwrócony do wiernych przodem. Kapłan stojący przodem ułatwia też wiernym wspólnotowe przeżycie Eucharystii, chociażby poprzez kontakt wzrokowy i wykonywane gesty. Co do godności sprawowania Najświętszej Ofiary, to wydaje mi się, że będzie ona ważna w każdym rycie, jeżeli będzie ją sprawował ważnie wyświęcony, czynny kapłan. Sam ryt nie ma tu nic do rzeczy, przecież pierwsza Eucharystia nie była sprawowana w żadnym rycie. I też była ważna.

Przy okazji wywiązała się dyskusja nad możliwością wieczystego  odprawiania Mszy świętych w rycie rzymskim udzielonej kapłanom przez papieża Piusa X, a ograniczenie tego zezwolenia przez ostatnich papieży. Tutaj wychodzi nasze ludzkie akceptowanie tego, co jest nam na rękę, a negowanie wszelkich zmian, które nam nie pasują. Papieże na przestrzeni lat wprowadzali wiele zmian w funkcjonowaniu struktur Kościoła Katolickiego. Czy podważały one nieomylność swoich poprzednków? Nie, ponieważ wydawali oni rozporządzenia na miarę czasów, w których żyli. Czas jednak biegnie do przodu, świat się zmienia, czasami trzeba iść na kompromis, aby nadążyć za tymi zmianami nadążyć. Czy żyjący na przełomie XIX i XX wieku Pius X mógł przewidzieć tego rodzaju rewolucję w sprawowaniu Mszy? Podejrzewam, że nie, dlatego wydał tego rodzaju dekret.

Na koniec nie mówię, że Msza święta w rycie trydenckim jest zła i w ogóle. Wiem, że ma ona swoich zwolenników, którzy widzą jej piękno i urok. Że są tacy, którzy nie wyobrażają sobie uczestnictwa w żadnej innej formie. Wiem, rozumiem i szanuję to. Ale nigdy nie zrozumiem, jak można uważać, że uczestnictwo we Mszy posoborowej nie doprowadzi wiernych do zbawienia? Przecież Jezus ani Bóg nigdy nic takiego nie powiedzieli, a jednocześnie i Msza święta trydencka i posoborowa, nota bene ustanowione przez ludzi, mogą finalnie nie okazać się tymi, które prowadzą do zjednoczenia z Panem. Równie dobrze najlepszą ku tego Mszą może okazać się ta odprawiana w buszu, z elementami pierwotnych wierzeń i pogańskich zwyczajów. I co wtedy? 

Zapominamy, że podstawowym zadaniem każdej Mszy świętej jest nakarmienie wiernych Chlebem Życia. Zapominamy, że przemiana chleba w Chleb Życia oraz wina w Krew Pańską dokonuje się za przyczyną modlitwy i rąk wyświęconego kapłana. Nie jest ważne, czy zrobi to tyłem czy przodem do wiernych, na śnieżnobiałych obrusach, czy nieheblowanym stole w obozie koncentracyjnym bądź sowieckim łagrze. Czy te dwa ostatnie miejsca sprawiały, że przeobrażenie było nieważne? Myślę nawet, że brak liturgii akcentował to, co powinno być najważniejsze. A jeżeli konsekracja w ukryciu była ważna, to tym bardziej będzie ważna podczas Mszy, bez znaczenia w jakim rycie będzie ona odprawiana.

2398. Mamy wakacje!

A skoro mamy wakacje, to wraz z kuzynostwem rozpoczynamy je o tak:

I najsmaczniejsza, ponadczasowa przekąska...

Cóż człowiekowi potrzeba więcej do szczęścia?

2397. Pilnujmy się wzajemnie

Późnymi wieczorami, kiedy wreszcie mam chwilę czasu dla siebie, czasami puszczam sobie w tle jakiś kryminalny podcast. Ale o tym zdaje się już kiedyś wspominałam. Te podcasty, chociaż są różne, to właściwie w pewnym momencie znajdzie się temat, który już kiedyś usłyszałam na innym kanale. Od niedawna, takim wracającym do mnie niczym bumerang tematem, jest niewątpliwie sprawa tajemniczego zaginięcia 79-letniej Kazimiery Zaremby z Bełchatowa. Starsza pani wyjechała w 2012 roku na pielgrzymkę do Wilna, z której niestety nie wróciła. Może zaginięcie samo w sobie nie byłoby takie wstrząsające, ile okoliczności, które temu towarzyszyły. Chociaż była w dobrych stosunkach z organizatorem wyjazdu, ten nawet nie próbował jej szukać. No, może z początku próbował, ale szybko się zniechęcił i pojechał z resztą pielgrzymki na dalsze zwiedzanie miasta. 

Dziwne to dla mnie i niezrozumiałe. Skoro jakiejś osoby nie ma na miejscu zbiórki, to czeka się do skutku, powiadamia o zdarzeniu najbliższych, szuka jej, wzywa policję czy też inne służby, aby ją znalazły. Tym bardziej, że tego samego dnia jeszcze była ona widziana w kilku innych miejscach. A tu nie było nic. Zaś pielgrzymka po kilku dniach wróciła do Polski. Bez pani Kazi, która wyparowała jak kamfora. Rodzina rozpoczęła poszukiwania, bezskutecznie. Zaginięcie pani Kazimiery pozostało tajemnicą.

Ta smutna historia daje jednak wiele do myślenia. Jak bardzo trzeba być małostkowym i bezdusznym człowiekiem, aby nie rozpocząć szerszych poszukiwań zaginionej? Przecież to była starsza kobieta, zapewne wystraszona tym, że nie dość że jest w obcym kraju, to jeszcze nie może się z nikim porozumieć z powodu bariery językowej. Dlaczego nikt w tym autokarze nie zareagował, nie sprzeciwił się odjazdowi autokaru z parkingu? Naprawdę zwiedzanie jest ważniejsze od ludzkiego życia? Dlaczego organizator pielgrzymki wraz z lokalnym przewodnikiem nie podjęli żadnych konkretnych działań? Jestem po studiach z turystyki, toteż tym bardziej tego nie rozumiem. Odpowiedzi na te pytania być może nigdy nie poznamy, bo uczestnicy wyjazdu po powrocie nabrali wody w usta w tej sprawie. Tak samo, jak nigdy się nie dowiemy, co się stało wtedy z panią Kazimierą.

Lato to czas wyjazdów, także tych zbiorowych. Bądźmy empatyczni i w międzyczasie zwiedzania odwiedzanych miejsc miejmy też pozór na innych uczestników wycieczki, zwłaszcza tych starszych i nieporadnych. To nie jest "niańczenie", to jest zapobieganie takim tragediom jak powyższa. A jeśli już ktoś się zgubi, to szukajmy go, wezwijmy pomoc. Im szybciej to zrobimy, tym większe szanse, że szybko odnajdziemy taką osobę całą i zdrową.

2396. Nie lubię jawnie oceniać i już

Próbuję zrozumieć zachowanie niektórych moich znajomych, jednak nie zawsze jest to możliwe. Jednym z takich zachowań jest np. publiczne ocenianie kogoś po tym, co się widzi. Mam taką jedną znajomą, która jest w tym dosłownie mistrzem i nie ma Mszy świętej, po której na głos nie komentowałaby zachowania niektórych wiernych, którzy na niej byli. Dosłownie po jakiś typowych głupotach potrafi stwierdzić, jaki ktoś jest. A ponieważ zazwyczaj służy do Mszy, to ma doskonały widok na cały kościół. Jak możecie się domyśleć, przez całe życie zmagam się z niesprawiedliwym ocenianiem przez innych, dlatego zawsze denerwuje mnie takie zachowanie. Tym bardziej, że wiem, gdzie mieszka i też mogłabym wyrobić sobie na jej temat zdanie tylko na tej podstawie. Ale nie potrafię, bo wiem, że mogłabym być tutaj niesprawiedliwa. Kilka razy próbowałam z nią o tym rozmawiać, zawsze słyszałam coś w rodzaju: "A co ty o nich wiesz?". A co ona właściwie o nich wie? Podejrzewam, że też niewiele.

Ostatnio nawet mi się oberwało, w związku z tym, że inne aktywności nie pozwoliły mi na uczestnictwo w niedzielnej Mszy świętej w tym kościele, opuściłam w nim prawie wszystkie niedziele. Ksiądz proboszcz wiedział o przyczynach, nic nie mówił, zwłaszcza że nadrabiałam na Mszach w tygodniu. Zazwyczaj nawet sama posługiwałam na nich księdzu. W ostatnią niedzielę swoją przysięgę ministrancką złożyły dzieciaki po Pierwszej Komunii Świętej. Ja znowu nie mogłam być, jednak w tygodniu ksiądz mnie nie poinformował o tym. Jeszcze tego samego dnia dostałam pełen pretensji i wyrzutów telefon od owej znajomej, że jestem nieodpowiedzialna, że właśnie dzieciaki zostały ministrantami, a mnie się to odwlekło nie wiadomo do kiedy, że wszystko dlatego, że nie chodzę nan Msze święte, że to, że tamto, że siamto... Zrobiło mi się smutno i przykro, bo nie mam sobie nic do zarzucenia, a i ksiądz jest ze mnie zadowolony. Że ocenia mnie ktoś, kto niewiele wie o moim życiu, bo nie o wszystkim piszę na facebooku. Że tak twierdzi ktoś, kto sam niezbyt uczęszcza na niedzielne Msze w ostatnim czasie (wiem od proboszcza). Odpowiedziałam jej, że na wszystko przyjdzie odpowiednia chwila, a ja widać muszę poćwiczyć moją cierpliwość. Obraziła się, a mnie było przykro i smutno. Ale jednocześnie naszła mnie jedna myśl. Nie wiem z czego jest ten fragment, ale podoba mi się bardzo: "Sprawiedliwie oszacować jakąś rzecz możemy tylko wg tego, jak ją Bóg ocenia! To, co Bóg myśli i sądzi, winno być dla nas niezmienny prawidłem. To samo trzeba odnieść do Maryi. Zastanów się nad wszystkim, co Bóg dla Niej uczynił, jakie okazał Jej dowody miłości, a zrozumiesz, jak bardzo masz Ją cenić i miłować. Pismo Święte mówi, że niezliczone są dusze - oblubienice: królewskich panien nie masz liczby; ale ponad wszystkie inne jedna jest gołębica moja, nieskalana moja. Więc Oblubienica Boża, w szczególniejszy sposób umiłowana, winna - po Bogu- wszechwładnie królować w naszych sercach. Do Niej powinny się zwracać wszystkie nasze myśli i pragnienia. Pan Bóg z miłości ku Niej udzielił Jej wszelkich przywilejów i tak Ją wyróżnił spośród wszystkich stworzeń. I nasza miłość dla Niej powinna wywyższać Ją ponad wszystko, co po Bogu miłujemy. Bóg umiłował Ją tak dalece, że Jej dał pierwsze po sobie miejsce na ziemi i w niebie. Dlatego i my zachowajmy ten porządek: Najpierw Bóg, potem Maryja; niechaj na ziemi i w niebie - po Bogu- nie będzie nic godniejszego hołdów czci i naszej miłości.". No i co z tego, że tamtat znajoma co chwilę wrzuca na facebooka jakieś zdjęcie jak to pokornie służy przy ołtarzu. Co z tego, że od 26 lat jest ministrantką? Co z tego, że rok temu została Ministrantką Roku? Co z tego, skoro nieustannie ocenia wszystkich - od księży poczynając, poprzez wiernych i znajomych, a na innych ministrantach kończąc. Wie, że nie popieram tego, dlatego niezbyt mnie lubi. A że jestem mniej sprawna fizycznie, to nawet przy ołtarzu dyskretnie mną pomiata... Ech, wiecie, mam to gdzieś, bo nan szczęście inne rzeczy sprawiają mi przyjemność. A że jeszcze poczekam na przyrzecznie ministranckie - no, zdarza się. Nie pierwszy raz na coś czekam i na pewno nie ostatni...

Nie oznacza to oczywiście, że nie oceniam w ogóle, bo oceniam. W ogóle myślę, że ocenianie jest jedną z naszych podstawowych zachowań choćby po to, aby stwierdzić, czy dana osoba wzbudza nasze zaufanie, czy też nie. Samo ocenianie nie jest takie złe, o ile zachowamy pewną dozę obiektywizmu i braku uprzedzeń, stereotypów itp. No bo wiecie, wiele osób patrząc na mnie może uznać, że jestem pod wpływem alkoholu albo narkotyków, co oczywiście nie jest prawdą. Publiczne komentowanie moich wychowanków, zwłaszcza tych ze świetlicy środowiskowej, też może być dla nich krzywdzące i niesprawiedliwe. Nie wiem o nich więcej niż powinnam, dlatego nie rozmawiam na ich temat bez potrzeby, a nade wszystko - bez zastanowienia. Wydaje mi się, że takim gadaniem mogę ich skrzywdzić, np. stawiając ich w niewłaściwym świetle. Może dlatego nie podoba mi się zachowanie mojej znajomej. A może po prostu nie nadążam za tym zwariowanym światem? Sama nie wiem...