89. O szanowaniu swojego i cudzego czasu

Samodzielne mieszkanie w samodzielnym mieszkaniu ma kilka zalet. Jedną z nich jest zdecydowanie to, że nie lubię marnotrawić czasu. Jeszcze kiedy trzy lata temu mieszkałam z rodzicami, zdarzało mi się odkładać wiele rzeczy na później. Bo zmęczenie, bo to, bo tamto. A i tak w ostateczności zrobi to za mnie ktoś inny. A ja czekając na swojego murzyna najczęściej marnotrawiłam czas. Jeszcze pół biedy, kiedy czytałam książki, bo to akurat bywa pożyteczne. Ale bardzo często bywało tak, że przez wiele godzin grałam w głupie gierki. Teraz też zdarza mi się zagrać w jakąś grę, jednak z reguły wybieram takie, które wymagają myślenia. Oczywiście logicznego. Jednak najczęściej w ciągu dnia jak wyjdę z mieszkania o 5:20, tak wracam do niego ok. 19. Pozostaje mi akurat tyle czasu, aby zmyć podłogę, w między czasie nastawić obiad, zmyć talerz, odtulić kota, wziąć prysznic, przeczytać notatki z lekcji przy okazji przeglądając internet i położyć się do łóżka z książką, której zazwyczaj nie zdążam przeczytać. 

Dlatego błogosławieństwem dla mnie są dni wolne, podczas których nadganiam to, czego nie zrobiłam wcześniej. Do takich dni zaliczam tego tygodniowe ferie zimowe w parafii, gdzie jestem animatorką. Siedzę na nich od 9:00 do 16:30, przed tym i po tym mam czas wolny, podczas którego najczęściej... śpię. Bo co prawda półkolonie kończą się o 15:00, ale jeszcze po nim mamy spotkanie podsumowujące pracę w grupach i ogólnie cały dzień. Dzisiaj zaczęło się ono dopiero po 16, ponieważ najmłodsza grupa bardzo późno wróciła z sali zabaw. Mieliśmy godzinę wolnego, którą mogliśmy wykorzystać np. na sprzątanie. Zwłaszcza jak na przykład w naszej sali było jak w chlewie. Zaproponowałam to głównej animatorce naszej grupy - jak grochem o ścianę. Ja rozumiem, że nie wszyscy lubią latać z mopem, ale chyba lepiej jest zrobić porządek w wolnym czasie i po zebraniu iść od razu do domu, niż siedzieć bez celu na kanapie z ciepłą herbatą, a potem jeszcze godzinę sprzątać. Do salki poszłam sama - sama zmyłam stół i podłogę, posprzątałam kartki i przybory plastyczne, sama zaniosłam kubki po herbacie do kuchni. Trochę się namachałam, nachodziłam, spóźniłam (znowu) na zebranie. Ale zrobiłam. I miałam wolne popołudnie. Zresztą nie tylko ja, ale też wychowawca. Osobiście myślę, że gdyby ktoś mi pomógł poszłoby szybciej, jednak i tak cieszę się, że tyle zrobiłam.