Chodziły za mną od dłuższego czasu. Pachniały mi na każdym rogu. Mogłam je kupić, owszem, ja jednak mam większą satysfakcję kiedy sama je przygotuję. Zapiekanki. Coś co kojarzy mi się z wyjazdami na przykład do Wadowic, albo Kalwarii Zebrzydowskiej. Chrupiące bagietki z pieczarkami, szyneczką i zapieczonym, ciągnącym się serem. W mojej wersji obowiązkowo musi być też kukurydza z puszki. Kocham ten specyficzny słodkawy smak oraz dźwięk rozgryzanych ziarenek w zębach. Co prawda kukurydza jest jednym z tych produktów których powinnam unikać, jednak od czasu do czasu można sobie pozwolić na mały upust. Dzisiaj miałam pierwsze zajęcia w "Progresie", na szczęście skrócone o godzinę. Mogłam więc sobie poszaleć w kuchni. Osobiście zmodyfikowałam bagietkę do zwykłej bułki kajzerki, z której usuwam całe wnętrze pozostawiając tylko skórkę. Wcześniej obcinam (a raczej odrywam, bo krojenie jest dla mnie abstrakcją) jednak spód, który potem wraz z wnętrzem bułki daję na szafkę do wyschnięcia. Po kilku dniach taką suchą bułkę mielę przez maszynkę do mięsa radzieckiej produkcji i już mam gotową bułkę tartą. Do wydrążonej bułki daję pieczarki, które przykrywam warstwą wędliny. Na wędlinę daję warstwę kukurydzy, a na to plasterki sera żółtego. Potem na kilka minut wkładamy bułki do rozgrzanego piekarnika. Na koniec możemy polać nasze zapiekanki keczupem i możemy się nimi zajadać.
Nie jem zapiekanek na co dzień, więc może dlatego tak mi smakowały.
A jutro po nauce w szkole policealnej planuję iść do DM na film o Matce Boskiej. Ciekawy sposób na integrację z innymi, czyż nie?
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz