W pewnej rodzinie ma przyjść na świat dziecko. Szczęśliwi rodzice urządzają jego pokoik, malują ściany, kupują ubranka i zabawki. Chcą, aby maleństwu było jak najlepiej. Kiedy po dziewięciu miesiącach pojawia się wreszcie na świecie wszyscy przychodzą je zobaczyć, przynoszą prezenty, wydają kolację na jego cześć, gratulują szczęśliwym rodzicom. Taki stan rzeczy trwa przez mniej więcej tydzień. A potem? Potem wszyscy o nim zapominają. Noworodek leży sam w łóżeczku zapomniany przez wszystkich. Nie, nikt mu nie zrobił żadnej krzywdy, po prostu o nim zapomniano i zostawiono samemu sobie.
Normalnie sytuacja ta wywołała by w większości z nas oburzenie. Pewnie zostałyby wezwane programy interwencyjne telewizyjne, typu "Uwaga", czy też "Interwencja". No bo jak można zapomnieć o maleńkim, bezbronnym dziecku!
Ale... czy my czasem nie postępujemy podobnie w stosunku do pamiątki Narodzenia Pańskiego? Najpierw przez kilka dni świętujemy, podziwiamy piękno stojących w naszych kościołach szopek, a potem najzwyczajniej w świecie zapominamy o Bogu, stawiając go na dalszych miejscach? Tymczasem Bóg powinien być obecny w naszym życiu na co dzień, a nie tylko w święta takie jak Boże Narodzenie, czy też Wielkanoc.
A ja wracam do pisania reportażu z naszej oratoryjnej zabawy karnawałowo - przedsylwestrowej. Boski mnie prosił, do jakiejś gazetki inspektorialnej(tzn. takiej, która ma zasięg w całej salezjańskiej inspektorii wrocławskiej - od Poznania po Sosnowiec). Tylko tak jakoś weny brak...
Ciekawa i mądra refleksja, niestety też i prawdziwa...
OdpowiedzUsuńDziękuję, zdarza mi się coś mądrego powiedzieć
UsuńDokładnie tak...
OdpowiedzUsuńNaprawdę ciekawy, świetnie napisany post. :) Gratuluję. Zgadzam się z Tobą. Bóg powinien być zawsze z nami, nie możemy o nim zapominać. Na szczęście tego nie robię. Jest przecież moim największym przyjacielem. :)
OdpowiedzUsuńŻyczę, by wena się pojawiła,tak też będzie. Powodzenia. Miłego dnia. :)
Mądrze napisane - szczególnie o Bogu - największym przyjacielu. Pozdrawiam
Usuńpiękna refleksja i właściwy drogowskaz na nowy rok - wszystkiego dobrego w nim Kochana :* ściskamy
OdpowiedzUsuńMam nadzieję, że tak będzie. Całuję
UsuńKarolinko!
OdpowiedzUsuńU Ciebie weny brak? nie wierzę! gdy siądziesz przy klawiaturze po kilku minutach powstanie fantastyczny reportaż!!!
Karolinko, bardzo piękny refleksyjny post.
Pozdrawiam:)
Tekst się napisał, chociaż trudno go nazwać reportażem. Został nawet wysłany do księdza. Na razie ksiądz nic mi nie odpisał, więc chyba jest ok.
UsuńJakże prawdziwe słowa napisałaś, Karolinko.
OdpowiedzUsuńBuziaczki.
Cieszę się, że Ci się podobają. Ściskam serdecznie
UsuńKarolinko, tak sobie myślę, że dobroć człowieka, współczucie, tolerancja to jest najlepsze potwierdzenie, że przekazana nauka jest w człowieku. Sama będąc w wielkiej potrzebie dużo tego dostałam, więc jest obecna. Oczywiście dużo jest obojętności i złości, ale od zawsze trwa walka dobra ze złem. I mi się wydaje, że dobro wygrywa :-)) Cudne są te spadające śnieżynki od razu się robi weselej :-)
OdpowiedzUsuńMuszę koniecznie wpaść na reportaż z zabawy noworocznej :-) Uściski
OdpowiedzUsuńReportaż w sumie znajduje się pod notatką -> http://na-sciezkach-codziennosci.blogspot.com/2017/12/zabawa-na-102.html. Tylko dla potrzeby gazetki musiałam go trochę zliftingować. Pozdrawiam
Usuń