Moje motto

„Często spotykam się ze stwierdzeniem, że wszyscy jesteśmy niepełnosprawni. Ludzie bywają okaleczeni w najróżniejszy sposób: zatruci przez toksyczne relacje, zranieni przez miłość, przytłoczeni utratą pracy, rozdarci wewnętrznie z powodu rozpadu rodziny, sparaliżowani strachem czy niepokojem... Okaleczenie może dotyczyć każdego, w każdej sferze życia i w każdym środowisku społecznym” - J.-B. Hibon "Pijany ze szczęścia. Opowieść o życiu spełnionym"

Jaki był ten dzień

"Jaki był ten dzień,
co darował, co wziął?
Czy mnie wyniósł pod niebo,
czy zrzucił na dno?
Jaki był ten dzień,
czy coś zmienił, czy nie?
Czy był tylko nadzieją
na dobre i złe?"

piątek, 5 stycznia 2018

652. Lekarz nie zawsze musi mieć rację

Oglądałam wczoraj "Sprawę dla reportera". Jedna z prezentowanych spraw dotyczyła małego, zaledwie półtorarocznego Frania, który od wielu miesięcy leży w jednym z krakowskich szpitali. Chłopiec zmaga się z epilepsją, zdiagnozowano u niego także zanik mięśni, oddycha za pomocą respiratora. Rodzice chcieliby zabrać synka do domu, gdzie mogli by przebywać z nim 24 godziny na dobę, a nie jak w szpitalu, przez kilka określonych godzin. Tymczasem na takie słowa wypowiedział się przebywający w studiu lekarz, twierdząc że zabranie dziecka do domu jest wykluczone, ponieważ przeszkadza w tym respirator. Tia... może i bym w to uwierzyła, gdybym nie przeczytała tyle blogów o dzieciach, które oddychają za pomocą respiratora i przebywają w rodzinnych domach. Ba, nawet chodzą do szkoły i zwiedzają świat. Z respiratorem, rzecz jasna. Co ciekawe, większość rodziców słyszała te same słowa: że sobie nie poradzą, że jedynym słusznym miejscem dla dzieci z respiratorem jest szpitalny oddział itd., itp. Tymczasem wszyscy rodzice, którzy zabrali swoje dzieci do domu zgodnie twierdzą, że w szpitalu ich pociechy nie rozwinęłyby się tak jak w domu. Więc może czasami warto wyjść poza pewne określone ramy postępowania i pomyśleć przede wszystkim o dzieciach, dla których każdy dzień jest na wagę złota? A może po prostu łatwo mi mówić, bo nie jestem lekarzem...

7 komentarzy:

  1. zgadzam się z Tobą, dom to dom, dochodzą do tego jeszcze hospicja ktore mogą pomóc rodzicom w opiece, a dziecko w domu rozkwitnie pomimo tych wszystkich "przeciw" i rodzice odżyją, dom to poczucie bezpieczeństwa, radość beztroska, z całego serca trzymam kciuki za tą rodzinkę i ich powrót do domu
    sciskam

    OdpowiedzUsuń
  2. ostatnio na świątecznym spacerze widziałam rodzinę, która miała dziecko w wózku, i respirator dla dziecka. To było takie maksymalnie roczne dziecko, i co? Można, można.

    OdpowiedzUsuń
  3. To bolesne, ale znam setki przykładów ignorancji i głupoty pewnej części służby zdrowia...Na szczęście są i dobrzy lekarze.

    OdpowiedzUsuń
  4. Zgadzam się ze zdaniem Basi - są różni lekarze. Ja mam szczęście trafiać na tych dobrych i empatycznych.
    Uściski, Karolinko.

    OdpowiedzUsuń
  5. Lekarz to też nie alfa i omega ... na ten temat moglabym pisać długo, ale po co.
    Mam nadzieję, że rodzice tego dziecka znajdą innego lekarza, albo wypiszą dziecko na własne żądanie, bo bez przesady. Za pobytem tego małego stoją zapewne głównie pieniądze.

    OdpowiedzUsuń
  6. Zgadzam się z Tobą. Też widziałam dzieci podróżujące z respiratorem. Kochający dom to sama zachęta do życia, to przecież miłość, ukochany dom. Wspaniały temat poruszyłaś.<3 Lekarze też potrafią się pomylić, znam to.

    OdpowiedzUsuń
  7. Czasem mam wrażenie, że to jest takie odbijanie piłeczki, byle tylko coś powiedzieć. Gdyby szpital stanowczo kazał im się wymeldować, powstałby kwik, że chcą wyrzucać ze szpitala dziecko z respiratorem. Yhhh ...

    OdpowiedzUsuń