681. "Niech się dzieje wola nieba, z nią się zawsze zgadzać trzeba" - A. Fredro, "Zemsta"

Najpierw długo nad tym myślałam. Bardzo, bardzo długo. Analizowałam wszelkie za i przeciw. No bo wiecie, kwota 8 tysięcy złotych jest niebagatelna. Niby z comiesięcznej renty socjalnej odkładałam sobie każdego miesiąca co nieco, tak żeby potem było łatwiej, nawet odważyłam się pojechać z dzieciakami z uboższych rodzin na wakacje, aby sobie coś dorobić oraz zrezygnowałam z corocznego wyjazdu zagranicznego dla osób niepełnosprawnych organizowanego przez tatę mojego kolegi(jeszcze wczoraj dzwonił do mnie z pytaniem, czy na pewno w tym roku rezygnuję z wyjazdu, ale tym sposobem jestem ponad 2000 zł do przodu). A jednak wątpliwości przyszły. Bo drogo, bo daleko, bo to, bo tamto. Aż wreszcie tydzień temu przed nabożeństwem Drogi Krzyżowej podeszła do mnie pani ze scholi i zapytała jak gdyby nigdy nic:

 - Lolku, zapisałaś się już na wyjazd do Panamy? Bo z tego co wiem, to w naszej diecezji termin jest do końca lutego. A przecież ŚDM to Twój żywioł.

Znowu trochę niepewnie na nią popatrzyłam. A potem zaczęłam całą litanię moich wątpliwości co do udziału w tym spotkaniu.

 - A słyszałaś kiedyś zdanie Paulo'a Coelho'a, że "Kiedy się czegoś pragnie, wtedy cały wszechświat sprzysięga się, byśmy mogli spełnić nasze marzenie"? Korzystaj, dopóki masz taką okazję...

Ech, słyszałam, słyszałam. I coś w tym jest, bo i za jedną rzecz zamiast początkowej kwoty 1400 złotych muszę zapłacić jedynie 300(ludzie, 1100 złotych jestem do przodu!), i od marca renta podnosi się o 18 złotych, 68 groszy miesięcznie(tak, niby nic, a jednak w ciągu całego roku wychodzi całe 224 złote 16 groszy więcej niż dotychczas), i więcej można też będzie dorobić, nawet dorywczo, do tej renty bez obawy o obniżenie jej, zawieszenie, czy wręcz utratę(a wiecie, prawo do renty łatwo jest utracić, lecz trudniej je na nowo uzyskać, zwłaszcza kiedy renta jest tak jak w moim przypadku czasowa, a nie stała). Ale dalej się zastanawiałam. A czas leciał. I coraz szybciej i szybciej zbliżał się termin ostatecznej decyzji. 

W końcu postawiłam wszystko na jedną kartę. Napisałam meila do koordynatora wylotu i nacisnęłam "wyślij". Choinka, z jednej strony pisało, że do dzisiaj zbierają chętnych(nawet na facebooku zamieścili informację, że do końca dnia), a z drugiej obawiam się, czy to nie za późno. Ale przynajmniej nie będę sobie w brodę pluć, że nic nie zrobiłam, aby tam być. 

To uczucie znałam z Światowych Dni Młodzieży z Rio de Janeiro w 2013 roku. Tak, tak i tak bym tam nie poleciała, cieszyłam się, że widziałam wszystko z perspektywy szklanego ekranu(który w cudowny sposób został uruchomiony na tych kilka dni). A jednak jakaś część serca rwała się do tej rzeszy młodych ludzi przebywających na plaży Copacabana. Teraz, kiedy już poznałam realia Światowych Dni Młodzieży wiem na czym to wszystko polega. Już na Brzegach powiedziałam sobie, że zrobię wszystko, aby być w Panamie.  

I tak dla równowagi, wysłałam też swoje zgłoszenie na wolontariat podczas imprezy. A może się uda, chociaż tutaj też nie liczę na wiele. Crazy is my life? A może kto nie ryzykuje ten nie wygrywa? W każdym razie jutro jadę do Katowic po odbiór zamówionych w bibliotece książek(udało mi się odblokować kartę, ale nie chciało mi się już bawić w logowania, zamawiania i czekania na realizację zamówień, więc całe 5 książek zamówiłam sobie z poziomu domowego), to wstąpię na pocztę i nadam. A potem, jak to mówił Rejent Milczek w "Zemście" - "Niech się dzieje wola nieba, z nią się zawsze zgadzać trzeba".

Jeszcze poskarżę się na Puśkę, bo wczorajszego wieczoru przeszła samą siebie. A to było tak: leżałam już sobie w łóżku, światła miałam pogaszone. Kotkę miałam w nogach. Nagle czuję - hyb! Puśka doskoczyła mi do głowy sama z siebie. No, chyba że unosząca się w rytm mojego oddechu kołdra podziałała na nią jak płachta na byka. Kolejną zaś rzeczą jaką zrobiła było przejechaniem pazurem po mojej twarzy. Nie wiem, czy chciała odchylić kołdrę i popatrzeć na mnie, czy co, w każdym razie zadarłam się na zwierzaka, a ono czmychnęło sobie gdzieś. Dzisiaj natomiast obudziłam się z krwawą pręgą przez pół twarzy. Mam nadzieję, że szybko w miarę mi ona zniknie, bo jak nie, to śmieję się, że na kilka minut wyrzucę kota za okno(czytaj na parapet), aby ochłonął trochę. Jest zimno, to i jest ku temu szansa...