677. To będzie wyjątkowy rok dla mojego miasta

Moja ojczyzna - mała ojczyzna
tak bardzo znana, tak bardzo bliska.
Wiosną skowronki, 
w lecie poziomki,
jesienią borowik,
a zimą mrozik.
Moja ojczyzna - mała ojczyzna,
pokocha ten kto ją dobrze pozna.
Coraz piękniejsza,
coraz ciekawsza,
pełna zabytków, 
i okazalsza.

Nie pytajcie mnie co autorka miała na myśli pisząc kilkanaście lat temu ten wiersz, bo ona naprawdę nie ma pojęcia. Przeglądając jednak zawartość nieopisanych płyt trafiła na folder z zarchiwizowanymi wierszami i stwierdziła, że ten będzie idealny do dzisiejszej notki. 

Ten rok jest niezwykły dla naszego kraju - 100 lat temu Polska po 123 latach powróciła na światowe mapy. Ale i moje miasto, w którym mieszkam, będzie miało co świętować. Dopiero co moje miasto obchodziło 100 lecie uzyskania praw miejskich(o czym pisałam >>TUTAJ<<), a już czekają nas w tym roku kolejne piękne rocznice.

Pierwsza z nich to 60-lecie istnienia Pałacu Kultury Zagłębia - jednej z wizytówek mojego miasta. Typowo komunistyczna budowla, która działa do dzisiaj i w dalszym ciągu oferuje mieszkańcom miasta i jego okolic całą gamę rozrywki.

Druga ważna rocznica przypadająca w tym roku to 50-lecie koronacji figury Matki Boskiej Anielskiej, nazywanej Królowej Zagłębia Dąbrowskiego, przez prymasa księdza Stefana Wyszyńskiego oraz metropolitę krakowskiego, księdza Karola Wojtyłę. Przez trzy lata wierni przygotowywali się do tej rocznicy poprzez uczestnictwo w specjalnych spotkaniach. Pamiętam jeszcze obchody stulecia konsekracji kościoła, do którego powstania użyto podstępu. W okresie zaborów osada Dąbrowa leżała w zaborze pruskim. Ponieważ był to okres wzmożonego napływu ludności wiejskiej z powodu rozwoju kopalnictwa i hutnictwa, zaczęto myśleć o budowie dla nich kościoła w jej centrum, czemu sprzeciwiała się jednak władza carska. Traf chciał, że akurat przeprowadzono nieudana próba zamachu na cara Aleksandra II. Wystosowano więc ponowną prośbę o budowę świątyni, która miałaby być wotum za ocalenie władcy i miałaby za patrona świętego Aleksandra. Car przystał na tą prośbę, zaś dzisiaj niewielka kaplica p.w. św. Aleksandra wchodzi w skład strzelistej bazyliki. W obchodach raczej będę brała udział, więc wtedy napiszę o figurce i samej bazylice coś więcej.

No i jest jeszcze trzecie, już mniejsza rocznica - to 35-lecie ustanowienia parafii, do której należę. Ciekawostką jest to, że gdyby nie ta parafia, albo gdyby podział parafialny przebiegał inaczej, to rejonowo należałabym pod bazylikę, w której znajduje się wspomniana wcześniej figurka. Ma być uroczysta Msza święta, mnie zaś się marzy, aby animatorzy z oratorium przybliżyli po trochu działalność księży salezjanów. Ale wiecie, mi się może marzyć, a przekonanie do tego innych to zupełnie odrębna sprawa...