851. "Chrystus niesie każdemu z ludzi nowości czas"

Wybuchy sztucznych ogni za oknem o północy oznajmiły mi, że oto wkroczyliśmy w nowy, 2019 już rok. Jak zawsze pojawia się podstawowe pytanie - jaki on będzie i co nam przyniesie. Ja też się nad tym zastanawiam. Ale... ale jakoś nie robię jakiś szczególnych planów na następnych 12 miesięcy. Życie zbyt często zweryfikowało moje wcześniejsze plany i postanowienia. Ważne jest dla mnie, aby żyć w zgodzie z sobą i swoim sumieniem. To bardzo trudne we współczesnych czasach, kiedy cały świat wymaga dopasowania się do jego określonych ram, bo inaczej nie jest się trendy. Ale ja nie chcę być "trendy", chcę żyć po swojemu, bo tylko to zapewni mi szczęście. Chcę też się rozwijać, aby być coraz lepszym wewnętrznie człowiekiem. A jak to chcę osiągnąć? Podobno najłatwiej jest zacząć od małych, nietuzinkowych rzeczy. Zawsze mnie dziwiło, że ludzie chcą zaczynać wszystko od nowa od wielkich czynów. A tymczasem to te małe czyny stają się przedsionkiem nieba lub piekła na ziemi. Poniżej zamieszczam kilka punktów podpatrzonych kiedyś na jednym z portali internetowych poświęconych wierze. Chyba nie dotyczył on stricte postanowień noworocznych, ale ogólnie zmiany życia na lepsze. Aż żałuję, że nie skopiowałam do niego linku. Tak jak piszę, nie są to rzeczy prowadzące do zmiany całego świata na lepsze, lecz mojego najbliższego otoczenia. Od czegoś w końcu trzeba zacząć. Kto wie, może ktoś z Was znajdzie tutaj coś dla siebie i wcieli w życie?

1. Zaczynać dzień od modlitwy do Matki Bożej i lektury Biblii - na pierwszy rzut oka brzmi to banalnie, jednak nie zawsze jest tak, że wstaję z uśmiechem na twarzy. Czasami najzwyczajniej w świecie mi się nie chce. To oczywiście nie jest tak, że nie mam czasu na rozmowę z Bogiem, bo np. odmawiam rano "Pod Twoją obronę", ale chciałabym to poszerzyć np. o poranne i wieczorne modlitwy salezjańskie. A oprócz tego przeczytać fragment Pisma Świętego i zastanowić się nad nim.
2. Być miłym dla innych i samej siebie - po wyrwaniu się z porannego chaosu nastaje zderzenie się z zewnętrznym światem. Chociaż czasami jest to bardzo trudne, chciałabym się starać być miłą dla ludzi w autobusie, tramwaju, czy też na przystanku. Nie chcę chodzić ze skwaszoną miną, czy też wdawać się z innymi w niepotrzebne kłótnie. Ważne jest to, aby traktować innych tak, jakbym sama chciała być traktowana. Dla siebie samej chciałabym być cierpliwa i spokojna, nie wymagać od siebie zbyt wiele(a raczej mierzyć zamiary miarą możliwości), ani tym bardziej nie być perfekcjonistką, dla której najważniejsza jest kariera. Wiem, że mogę popełniać błędy i prosić innych o pomoc. A ponieważ miłość chrześcijańska zakłada kochanie innych jak siebie samą, będąc wrogiem dla siebie samej, będę unieszczęśliwiać innych. Dlatego bardzo dobrym wyjściem będzie akceptacja samej siebie ze wszystkimi swoimi wadami i zaletami.
3. Rozmawiać i pisać o swojej wierze na portalach społecznościowych - poniekąd już to robię: tutaj na blogu bardzo często piszę o swojej wierze, na facebooku udostępniam linki z ciekawymi artykułami na ten temat. Przecież nigdy nie będę wiedzieć, czy moje słowa bądź udostępniane linki nie podniosą kogoś na duchu, bądź nie sprawią, że popatrzy on zupełnie inaczej na sprawę, która do tej pory niesamowicie go dręczyła. Facebook, Twitter(którego jeszcze nie posiadam), Youtube i wiele innych portali internetowych to wspaniałe narzędzia do dzielenia się swoją wiarą z innymi użytkownikami, a także znakomite miejsce do odkrywania różniącego się od mojego spojrzenia na świat i religię. Wszystko jednak trzeba robić z rozumem, bo granica pomiędzy współczesnym Apostołem, a fanatykiem religijnym we współczesnym świecie jest bardzo cieniutka. A chyba nikt nie chce uchodzić za tego drugiego. Nie chcę też obrażać uczuć religijnych innych(a o to też bardzo łatwo), ani pisać tekstów na zasadzie "wydaje mi się, że...". W ten sposób zamiast zyskać przychylność innych, mogę ich wręcz do siebie zrazić.
4. Mówić innym, że się ich kocha - nie wiem czy Wy też odnosicie czasami takie wrażenie, że dożyliśmy takich czasów, gdzie okazywanie innym uczuć, uważane jest za coś, czego należy się wstydzić, za oznakę słabości. Że wystawia nas na zranienia. Zapomina się, że jest ktoś, kto mnie kocha, daje siłę, a tym samym pozwala na zmierzenie się z codziennymi trudnościami. Dla mnie, jako chrześcijanki, wzorem w tym powinien być Bóg, który codziennie wypowiada do mnie słowa: "Jesteś moją córką, kocham cię!". Jednocześnie nie mogę zapominać, że są tutaj na ziemi ludzie, dla których nie jesteśmy obojętni i którym naprawdę na nas zależy. Może warto zrobić pierwszy krok i dać do zrozumienia swoim bliskim i znajomym, że nasz świat bez nich byłby tragicznym miejscem.
5. Dyskutować na temat Boga - to trudne, zwłaszcza kiedy czytam, jak ktoś wyśmiewa moją religię, a jej wyznawców nazywa "debilami". Zawsze wtedy chowam "głowę w piasek". Warto jednak rozmawiać o tych sprawach, i to nie tylko w Internecie, ale wśród znajomych, w pracy, szkole, bądź na uczelni. Najlepiej zacząć od rozmowy z kimś, kto wierzy podobnie jak ja. Razem można wymienić się wieloma wartościowymi informacjami, argumentami i wiadomościami. To ważne, ponieważ wiemy wtedy, że nie jesteśmy sami i spokojnie możemy mówić o tym, co dla nas jest ważne i istotne.
6. Ofiarowanie coś - tego typu deklaracje kojarzymy z reguły z podarowaniem komuś wielkich rzeczy. Tymczasem chodzi tutaj o małe postanowienia, które jesteśmy w stanie wypełnić. Można np. zrobić sobie kanapkę więcej do pracy, zjeść wczorajsze pieczywo czy też nie słuchać muzyki w autobusie. Co to wszystko ma do ofiarowania czegoś komuś, pytacie. Na pierwszy rzut oka nic, ważne jest jednak to, żeby wszystko wykonywać w określonym celu: dodatkową kanapkę możesz dać bezdomnemu, tak samo jak za zaoszczędzone na kupnie świeżego pieczywa można mu kupić ciepły posiłek. Przebywając w ciszy można porozmawiać z Bogiem o bieżących sprawach, problemach. Albo po prostu porozmawiać z siedzącą obok staruszką. Kto wie, być może te kilka minut da jej więcej, niż nam słuchanie muzyki.
7. Być czyimś sługą - tutaj poniekąd już się realizuję: jestem przecież wolontariuszem w parafialnym Oratorium, pomagam w lekcjach, jak też w różnych akcjach. Nie trzeba jednak poświęcać całego dnia na działalność charytatywną. Czasami wystarczy zrobić coś bardzo małego, wręcz prozaicznego. Czasami jest to niespodziewane wyniesienie śmieci, czasami pomoc mamie w zrobieniu obiadu, wniesienie sąsiadce zakupów na piętro, czasami pomoc bratu w odrobieniu lekcji, a innym razem umycie naczyń, aby Twoja żona odpoczęła. Warto każdego dnia mieć świadomość, że zrobiło się coś dobrego dla innych.
8. Robienie podsumowania każdego dnia - pierwszy punkt dotyczył rozpoczęcia dnia, dla zachowania chronologii ostatni powinien nawiązywać do jego zakończenia. Chciałabym przed pójściem spać przypomnieć sobie, co udało mi się zrobić z zaplanowanych rzeczy, a czego nie, co dobrego zrobiłam, a jakie grzechy popełniłam. Tu nie chodzi oczywiście o leżenie krzyżem godzinami za niedociągnięcia, czy też noszenie włosiennicy na gołe ciało, ale o przeanalizowaniu swoich mocnych i słabych stron, a także zastanowieniu się nad pracą nad samą sobą. To też bardzo dobry moment za podziękowanie Bogu za wszystko oraz poproszenie go o siłę na kolejny dzień.
Ponadto chciałabym:

1. Co tydzień:

• pójść na niedzielną Mszę świętą
• pójść na adorację
• ofiarować jedzenie dla kogoś, kto tego potrzebuje

1. Co miesiąc:

• iść do spowiedzi
• przeczytać książkę o tematyce religijnej
• spotkać się ze znajomymi

1. Raz w roku:

• jechać na rekolekcje

Uff... sporo tego. Ale mam nadzieję, że wytrwam w tym wszystkim, a Ktoś z góry będzie mi w tym pomagał. Początki są trudne, ale może dam radę, tak aby na koniec roku spojrzeć w lustro i powiedzieć sobie: "Tak, dałam radę".

Dużo pomyślności w tym nowym roku 2019 Wam życzę, Kochani!

I przypominam o kartce dla Antka na jego 18-ste urodziny.