852. Największe niebezpieczeństwo jest w ludzkich rękach

Dacie wiarę, że już za dwa tygodnie o tej porze będę w Panamie? Gdyby ktoś rok temu powiedział mi, że uda mi się polecieć na następne ŚDM i to na drugą stronę świata, uznałabym  to za dobry żart. Owszem, marzyłam o tym, ale nie wiedziałam, czy podałam, choćby finansowo. Jest jednak takie powiedzenie, że jeśli o czymś bardzo się marzy to cały wszechświat robi wszystko, aby to marzenie się spełniło. I tak trochę było w moim przypadku. I chociaż kilka osób, nawet tutaj na blogu, doradzał mi ten wyjazd, ja na przekór wszystkiemu i wszystkim postanowiłam doprowadzić to marzenie do spełnienia. Tym bardziej, że większość osób jednak kibicowało mi w realizacji tego pragnienia.
Teraz wiele osób zadaje mi pytanie czy się nie boję lecieć. Tylko czego ja mam się bać? Przecież lecimy grupowo, na miejscu mamy już zorganizowany program. Że daleko? Do odważnych świat należy. Że inny klimat i kultura? Warto poznać nowe rzeczy. Że tyle czasu trwa lot samolotem i jest niebezpieczny? Rejs statkiem na taką samą odległość trwa miesiącami, zaś lot samolotem to statystycznie najbezpieczniejsze forma transportu. Głównymi winnym wszelkich katastrof lotniczych są zaś ludzie, a raczej ich zaniedbania. Poniżej podaję kilka takich zaniedbań według wywołujących je czynników i ich skutki.

1. Czynnik ryzyka: presja czasu - nie da się ukryć, że linie lotnicze wywierają na pilotów ogromną presję czasu i kosztów. Mają oni dotrzeć do celu, zużywając przy tym jak najmniej paliwa i to w możliwie najkrótszym czasie. Pamiętał o tym pilot lotu 3378 z Krety do Hanoweru. Krótko po starcie okazało się, że jednego z elementów nadwozia nie da się schować. Zamiast zawrócić, pilot poleciał w kierunku Niemiec, bo każde opóźnienie i każdy postój na lotnisku kosztuje. Zapomniał jednak, że z powodu wysuniętego podwozia podwaja się zużycie paliwa. Samolot musiał lądować awaryjnie w Wiedniu, kiedy obydwa silniki maszyny przestały działać. Wskutek tego 26 pasażerów zostało rannych.
2. Czynnik ryzyka: przegląd - kilka minut po starcie jednego z liniowych samolotów z Limy do Santiago de Chile urządzenia pomiarowe przestały działać, przez co piloci nie byli w stanie utrzymać prędkości. Kilkakrotnie doszło do utraty siły nośnej, samolot szybko tracił wysokość. Problem polegał jednak na tym, że przyrządy nie wskazywały nic niepokojącego, a i sami piloci, z powodu nocnego lotu nad oceanem nic nie widzieli. Rozpędzony samolot uderzył w taflę wody. Zginęli wszyscy znajdujący się na jego pokładzie: 61 pasażerów oraz 9 członków załogi. Do tragedii doszło z błahego przeglądu technicznego, podczas którego jeden z mechaników zakleił taśmą klejącą otwory wyrównujące ciśnienie w systemie pomiarowym. Bał się, że do środka dostanie się woda. Niestety, zapomniał ich odkleić po skończonej pracy.
3. Czynnik ryzyka: komunikacja - była godzina 23:20, kiedy do kontroli ruchu lotniczego zgłosił się pilot lotu 611. Poprosił znajdującego się w niej Petera Nielsena o zgodę na zejście na pułap 360. Nielsen udzielił mu pozwolenia. Problem był jednak w tym, że na tym poziomie akurat leciał z Rosji tupolew. Po kilku komunikatach radiotelefonicznych kontroler sprowadził obie maszyny na tą samą wysokość. Wskutek zderzenia śmierć poniosły w sumie 71 osoby. Dwa lata po tych wydarzeniach Nielsen został zasztyletowany przez Witalija Kałojewa, który w tej katastrofie stracił żonę i dwie córki.
4. Czynnik ryzyka: psychika - coraz częściej linie lotnicze zanim pozwoli przyszłym pilotom podjąć szkolenie, poddaje ich trzydniowemu testowi psychologicznemu. Ma to wyeliminować osoby porywcze i nerwowe. Nie jest to jednak regułą. W Ameryce Południowej oraz Azji do pilotowania samolotów pasażerskich bardzo często zatrudnia się byłych pilotów wojskowych przyzwyczajonych do zupełnie innego stylu lotu, niż zachowujący najwyższe standardy bezpieczeństwa piloci cywilni. Taki pilot sterował podczas lotu 261 z Bangkoku do Surat Thani w Tajlandii. Po dwóch nieudanych podejściach do lądowania, mimo fatalnych warunków atmosferycznych, pilot postanowił spróbować jeszcze raz posadzić maszynę na ziemi. Kosztowało to życie 101 pasażerów, 45 zostało rannych.

Mam jednak cichą nadzieję, że tym razem obędzie się bez żadnych niespodziewanych zwrotów akcji. Kurczę, to mój pierwszy lot samolotem, nie chcę, aby był ostatnim... I to niekoniecznie z powodu katastrofy.

I jeszcze takie małe ogłoszenie duszpasterskie. Chwilowo nie mam laptopa i odpowiedniej klawiatury. Działam na pożyczonym telefonie z dostępem do Internetu(mój osobisty nie ma tej funkcji). Tą notatkę w większości miałam już napisaną, a resztę pisałam przez... 1,5 godziny. Pisanie na dotykowej klawiaturze jest nie dla mnie i nic na to nie poradzę. Dlatego wybaczcie, ale przez kilka następnych dni nie będę w stanie komentować Waszych blogów ani odpowiadać na Wasze komentarze. Publikowanie nowych wpisów też będzie ograniczone(chociaż wpis na 6 stycznia mam już gotowy, więc się nie zdziwcie, jakby co). Za bardzo mnie irytuje takie pisanie. Ale będę na bieżąco Was czytać. Liczę na Waszą wyrozumiałość w tej sprawie. Tym bardziej, że jest to stan przejściowy i w przyszłym tygodniu wszystko powinno wrócić do normy.