1015. Nigdy więcej takich wrześniów

Pierwszy tragiczny pierwszy września miał miejsce 80 lat temu, w piątek. Właśnie kończyły się wakacje, na dzieci czekały miejsca w szkolnych ławkach. Dla katolików był to zaś pierwszy piątek miesiąca, czas spowiedzi świętej. Jednak zamiast szkolnych dzwonków, brzmiały kościelne dzwony bijące na trwogę. Zamiast przemówień dyrekcji szkół witających powracających do nich uczniów, większość z niedowierzaniem słuchała nadawanego przez Polskie Radio komunikatu mówiącego o tym, że wybuchła wojna. Tylko co gorliwsi wierzący poszli tradycyjnie do kościoła, nie zważając na lecące nisko samoloty. Samoloty, które najpierw zaatakowały pogrążony we śnie, położony tuż przy granicy z III Rzeszą Wieluń, a następnie zrównały go z ziemią. W tej samej chwili bombowce atakowały linię kolejową koło Tczewa oraz Morski Dywizjon Lotniczy w Pucku. Chwilę przed godziną 5 rano pancernik "Schleswig-Holstein" przez 7 minut ostrzeliwał Wojskową Składnicę Tranzytową na Westerplatte. Polacy jednak chwycili za broń. To, co miało trwać najwyżej kilka dni, przeciągnęło się na prawie sześć lat. Zapanował terror i strach, a Hitlerowcy i Sowieci zdawali się być panami życia i śmierci. Strat w ludziach nigdy nie poznamy. Ludzie ginęli w czasie masowych egzekucji i przypadkowych strzelanin, w gettach i obozach koncentracyjnych, w obozach jenieckich, podczas zsyłek do Kazachstanu i na Syberię, w czasie powstań i masowych rzezi. Niejednokrotnie dzieci, które tamtego pamiętnego pierwszego września miały iść do szkoły, szły do walki. Ginęli przedstawiciele polskiej inteligencji, naukowcy, działacze społeczni, ginęli zwykli ludzie, ginęły dzieci, nadzieja przyszłości... A wszystko zaczęło się 1 września 1939 roku na krótko po godzinie 4 rano...

I drugi pierwszy września. Nie mniej tragiczny od tego z 1939 roku. Z tym, że miał on miejsce blisko 65 lat później. Z jednej strony z dala od Polski, a z drugiej tak bardzo blisko. I może dlatego, że dział się on niemal na moich oczach(no dobrze, za pośrednictwem telewizora) i dotyczył dzieci, to tak bliski stał się mojemu sercu. To było 15 lat temu, 1 września 2004 roku. W Polsce obchodzono 65 rocznicę wybuchu II wojny światowej. Jednak dla całej rzeszy dzieci był to dzień powrotu do szkoły. Kiedy wydawało się, że żyjemy we względnie bezpiecznym świecie(chociaż wiadomo było, że na Bliskim Wschodzie trwały działania wojenne) to czeczeńscy terroryści zaatakowali w najbardziej bezbronnych ludzi chodzących po ziemi - w dzieci. Rankiem wdarli się na teren szkoły nr 1 w Biesłanie, gdzie trwał apel na rozpoczęcie nowego roku szkolnego i zagonili blisko 1181 osób do szkolnej sali gimnastycznej*. Nauczycieli, rodziców, a przede wszystkim dzieci, w tym niemowlęta. Ich gehenna trwała trzy dni i była transmitowana przez większość telewizji na świecie. Terroryści żądali m.in. zwolnienia rebeliantów schwytanych trzy miesiące wcześniej podczas ataku na Inguszetię, wycofania wojsk federalnych z Czeczeni, czy też samej niepodległości państwa. 3 września, w piątek, napastnicy otworzyli ogień do ratowników, którzy mieli usunąć ciała z terenu szkoły, nastąpiły też dwie eksplozje(prawdopodobnie spadła źle przyklejona taśmą klejącą do kosza do koszykówki bomba, bądź porywacz stojący na detonatorze został trafiony przez snajpera). W powstałym zamieszaniu grupie ok. 30 zakładników udało się uciec z terenu szkoły, na co terroryści zareagowali ostrzałem. Nastąpił szturm na szkołę. Wywiązała się strzelanina, podczas której komandosi z służb specjalnych próbowali dostać się do szkoły i umożliwić zakładnikom ucieczkę. Do akcji użyto też dwóch wojskowych czołgów. Zdesperowani zakładnicy zdetonowali kolejne ładunki wybuchowe, niszcząc tym samym salę gimnastyczną. Wojsko wybijało dziury w ścianach budynku, chcąc w ten sposób pomóc zakładnikom w ucieczce. Dwie godziny po rozpoczęciu szturmu rosyjscy antyterroryści oświadczyli, że udało im się opanować szkołę. W czasie walk niewielkiej grupie napastników udało się przedrzeć przez wojskowy kordon i schronić w budynku mieszkalnym położonym tuż przy sali gimnastycznej. Budynek został zniszczony późnym wieczorem tego samego dnia. Do godzin wieczornych trwały walki na terenie szkoły, ponieważ trzech terrorystów ukryło się z częścią zakładników w piwnicach budynku. Ostatecznie wszyscy oni zginęli. Oficjalnie w wyniku zamachu śmierć poniosły 334 osoby, w tym aż 156 dzieci. Liczba ta jest jednak zaniżona, gdyż 176 ludzi uznano za zaginionych. Ponad 700 ludzi zostało zaś rannych. Podczas akcji zabito też 31 z 32 porywaczy oraz 11 antyterrorystów.

*Prawdopodobnie pojutrze pojawi się artykuł ukazujący piekło tego wydarzenia.