1016. Opowieść o kurierze z Warszawy

W zeszłym roku centrum naszego miasta, które zazwyczaj jest dosyć ruchliwe, zamarło na kilka godzin w bezruchu, zaś pod PKZ-tem, wizytówką D.G. zaparkowało kilka wozów transportowych. Wtajemniczeni wiedzieli o tym od dawna, ci mniej dowiedzieli się tego z internetowej strony miasta bądź gazety miejskiej - wnętrze PKZ-tu posłużyło jako plan filmowy do dopiero co powstającego filmu o Janie Nowaku-Jeziorańskim zatytułowanego "Kurier". Z chwilą przeczytania tej informacji pragnęłam obejrzeć ten film, wszak budynek jest mi bardzo dobrze znany, a nawet w jednej z sal moi rodzice wzięli ślub cywilny. 

Co prawda nie udało mi się udać na niego do kina(a seanse były wyświetlane nawet w owym PKZ-cie), jednak z okazji 80 wybuchu II wojny światowej telewizja polska wyświetliła produkcje tuż po wieczornym wydaniu "Wiadomości". Grzechem byłoby nie skorzystać z okazji i nie obejrzeć. Chociaż z drugiej strony byłam pozytywnie zaskoczona tym, że telewizja tak szybko emituje film po jego pojawieniu się w kinach. Przyznajcie, nie zdarza się to zbyt często.

Akcja filmu zaczyna się w Londynie, kilkadziesiąt dni przed wybuchem Powstania Warszawskiego. Młodemu polskiemu oficerowi, Janowi Nowakowi zostaje powierzona ważna misja - ma zostać w trybie natychmiastowym przetransportowany kanałami przerzutowymi aż do Polski, gdzie ma dotrzeć do Warszawy i przekazać generałowi Tadeuszowi "Borowi" Komorowskiemu ściśle tajne informacje. Od tego, czy uda mu się wypełnić zadanie zależy życie wielu tysięcy ludzi, jednak gdyby wpadł w ręce wroga, miał zakończyć swoje życie, aby przemycane materiały nie wpadły w niepożądane ręce. Pierwsze problemy pojawiają się już w Londynie - alianci nie palą się do spełnienia obietnic i wysłania do Polski odpowiednich posiłków dających realne szanse na powodzenie Powstania, Nowak dostaje sprzeczne rozkazy od rodaków(jedni proszą o powstrzymanie wybuchu Powstania, inni wręcz go popędzają w tym kierunku), śledzą go nazistowscy szpiedzy poukrywani w stolicy Anglii, a w dodatku Jan Nowak łamie rękę i jego podróż do Polski staje pod wielkim znakiem zapytania. Mimo wszystko rozpoczyna swoją wędrówkę podróżując samolotami, pociągami, samochodami, furmankami, czy też na rowerze, przeżywając przy tym niesamowite przygody. Z drugiej strony Nowak staje pod pewnym dylematem moralnym. Niby odczuwa patriotyczny obowiązek dostarczenia dokumentów do odpowiednich osób oraz dołączenia do walki w Powstaniu, ale zastanawia się, czy w świetle posiadanych przez niego informacji to drugie nie okaże się bezsensowną kaźnią dla zwykłych ludzi. W dodatku Jan Nowak do końca nie wie, komu z napotkanych ludzi może zaufać. A zarazem zdaje sobie sprawę, że tylko od niego zależy decyzja, jaką podejmie.

Jan Nowak-Jeziorański jest postacią, o której więcej się mówiło po jej śmierci niż za życia. A trwało ono aż 91 lat. Zresztą odszedł tak jak żył - cicho, skromnie, z dala od blasku fleszy aparatów. Na kartkach podręczników do historii też nie poświęcono mu zbyt dużo miejsca. Dlatego cieszę się, że powstał tego typu film, chociaż jak dla mnie zbyt mało miejsca poświęcono samej działalności Jeziorańskiego w Warszawie, a za bardzo skupiono się na przygotowaniach do akcji. Niemniej uważam, że taki film był potrzebny aby przybliżyć szczególnie młodszemu pokoleniu postać, która mogłaby być inspiracją dla niejednego z nas. Nawet jeżeli produkcja ma pewne niedociągnięcia.