1027. Błędy są po to, aby się na nich uczyć, okazje - by z nich korzystać

Wraz z upływem lat coraz częściej przekonuję się, jak bardzo moje życie zależy ode mnie samej. Nie od rodziny, nie od znajomych i ,,dobrze radzących'', ale mnie. Dlatego coraz częściej idę za głosem serca połączonego z głosem rozumu. Czasami się sparzę, to fakt, ale po to są błędy, aby się na nich uczyć. Okazje zaś są po to, żeby z nich korzystać.
Niedawno stanęłam przed pewnym dylematem - miałam dwie możliwości wyboru: albo poddać się bez podjęcia walki, albo zaryzykować. A ponieważ kto nie ryzykuje ten nie pije szampana, postanowiłam postawić wszystko na jedną kartę. Pewnie będzie ciężko(co nie oznacza, że trudno), być może będę miała chwilę zwątpienia, a po moich policzkach potoczy się niejedna łza rozpaczy i złości (w końcu jestem tylko szarym człowiekiem, nie żadnym herosem). A jednocześnie wiem, że może być pięknie i wspaniale. Wiem, że dobre chwile będą się przeplatać z tymi złymi. Bo takie jest to nasze życie - moje, i każdego z Was.
Nie wiem co przyniesie mi przyszłość, zarówno ta bliższa, jak i ta dalsza. Nie wiem na jaki meander rzuci mnie moja rzeka życia. Nie wiem, czy się potłukę, czy tylko nieznacznie obiję. Wiem tylko tyle, że będę chciała walczyć do końca, tak samo jak walczę podczas biegów ulicznych. Zapisując się na nie wiem, że będę daleko za zwycięzcami. A jednak wkładam dres i obuwie sportowe i biegnę przed siebie. Biegnę nawet wtedy, gdy nie mam sił. Bo przecież inaczej nie dotrę do celu.

I na koniec dziękuję Małgosi X oraz Basi P. za przepiękne kartki i książkę. A przede wszystkim za pamięć. Sprawiły mi one dużo radości. I osłodziło nieco kolejną scysję z J. Nie ogarniam tej kobiety - tym razem przyczepiła się o to, że chwilowo nie mam komputera... Choinka, celowo go przecież nie uszkodziłam, mnie też jest bez niego ciężko, bo z każdym dniem niektóre sprawy się mnożą (posty piszę na komórce, zresztą nie mojej, od 1,5 godziny, na komentowanie Waszych blogów już nie mam siły, ale w tym wszystkim blogosfera to najmniejszy problem), a ta ma jeszcze pretensję, że jej nie poinformowałam, o braku komputera. Nie wiem o co się tak piekli, bo system otwiera się dopiero w połowie października, do tego czasu nic się nie zrobi. Komputer zaś wraca z serwisu po 6, więc nie wiem o co te pretensje w moim kierunku. A może po prostu ten typ tak ma?