1049. Pamiętam o Was

Przyszedł listopad - miesiąc poświęcony zadumie, wspominaniu tych, co wyprzedzili nas w drodze do wieczności, kompletacji na temat nieuchronności przemijania. Długie wieczory spędzone pod kocem z kubkiem parującej herbaty na nocnym stoliku sprzyjają nie tylko poszerzaniu swoich horyzontów wiedzy i czytaniu, ale też rozmyślaniu nad życiem. 

Z roku na rok przybywa grobów i miejsc pochówków naszych krewnych i znajomych. Osobiście kilka dni temu pożegnałam najmłodszą siostrę mojego dziadka. Miała 86 lat. Niektórzy z nich spoczywają z dala od naszych miejsc zamieszkania, inni zostali pochowani na lokalnych cmentarzach w miejscowościach, w których żyjemy. Zawsze boli mnie serce, że nie mogę być na grobie rodziców mojej mamy tak często, jakbym tego chciała, ale mama przyjechała na Śląsk dosłownie z drugiego końca Polski. Zawsze jednak staram się zapalić im znicza i zmówić za nich w rocznicę ich śmierci na naszym cmentarzu, tuż przy takim ogromnym krzyżu. Wspomniana siostra dziadka sprowadziła się na Śląsk w latach 50 ubiegłego wieku, tym razem nie trzeba było jechać daleko - zaledwie do sąsiedniego B-na.

W moim mieście są cztery cmentarze, ja jednak najbardziej jestem związana z tym najbliżej mojego osiedla. Nie tylko ze względów odległościowych, ale i osobistych. Poza tym, w porównaniu z głównym miejskim cmentarzem, ten wydaje mi się być bardziej kameralnym, chociaż ma ponad 100  lat i spoczywa na nim wielu wybitnych postaci związanych z naszym miastem, np. pierwszy jego prezydent - Adam Piwowar. Inna sprawa, że niezbyt lubię tłok towarzyszący dniom 1 i 2 listopada, zawsze jednak staram się na niego iść w oktawę Dnia Wszystkich Świętych. Pomijając leżących tam krewnych, to spoczywa na nim kilkoro moich znajomych. Zawsze odwiedzając ten cmentarz staram się zapalić znicza oraz zmówić krótką modlitwę za moich szkolnych znajomych - Monikę i Bartka.

Monikę pamiętam jak przez mgłę - odeszła po nierównej walce z guzem mózgu dzień po mojej Pierwszej Komunii Świętej. Jak na ironię, jej pogrzeb odbył się w Dzień Matki - 26 maja. Prawdopodobnie zapamiętałam go tylko dlatego, że z jego powodu skrócono akademię dla naszych mam(nauczyciele chcieli wziąć w nim udział), a większość z nas udała się wtedy do domu. Monika od urodzenia zmagała się z paraliżem, a przez to przykurczami, jednej strony ciała. Do naszej szkoły uczęszczała niecały rok, jednak na pewno wbiła się w pamięć niejednego uczącego ją nauczyciela.

Grób Bartusia znalazłam właściwie przez przypadek. Wiedziałam, że nie żyje, ale nie wiedziałam, że leży właśnie na tym cmentarzu. Bartek zmagał się z postępującym zanikiem mięśni. Nie wiem na ile zdawał sobie sprawę z tego, w jak poważnym znajduje się stanie, ponieważ był też dzieckiem z upośledzeniem umysłowym, nawet powiedziałabym, że w stopniu znacznym. Pamiętam, jak jeszcze poruszał się na nogach, potem już wozili go w wózku. Aż w końcu zniknął. Bartuś często krzyczał. Nie wiem, czy to z bólu, czy może chciał w ten sposób coś komuś zakomunikować. W każdym razie kilka razy widziałam, jak szkolna opiekunka szarpie go za ramię, bo była już tym krzykiem zmęczona. Raz zakomunikowałam to nauczycielce, nie pamiętam jednak jak to się skończyło.

Na cmentarzu spoczywa też rok młodszy ode mnie Adrian. Chłopak, którego zawsze wszędzie było pełno. Dziewięć lat temu, tuż po maturze, poszedł z kolegami popływać w pobliskim jeziorze. Był doskonałym pływakiem. Jednak tamtego gorącego popołudnia coś poszło nie tak, bo nie dopłynął do brzegu...

Przez pewien czas chodziłam także na ukryty wśród dziecięcych grobków grób małego Kuby, który 18 lat temu przegrał walkę z nowotworem. Ja jednak wciąż pamiętam jego perlisty śmiech, kiedy huśtał się na placu zabaw. A potem zniknął. To było w okolicach śmierci Moniki. Przez przypadek dowiedziałam się, że jest chory, jednak do końca nie zdawałam sobie sprawy z tego, jak poważną chorobą jest rak. Kiedy dwa lata później umierał, nastawała wiosna, a przyroda budziła się do życia. Szczątki Kubusia kilka lat temu zostały przeniesione do grobowca dziadków na tym samym cmentarzu, do dzisiaj jednak nie udało mi się go zlokalizować.

W swojej pamięci noszę wielu znajomych ze szkoły, którzy przedwcześnie odeszli z tego świata. Kiedy przeglądam zdjęcia, wspominam wspólnie spędzone chwile. I mam nadzieję, że gdziekolwiek są, to są szczęśliwi. Że porzucili swoje umęczone chorobą i niepełnosprawnością ciała, a w zamian dostali całkowicie zdrowe, bez skazy. Że wreszcie nie czują bólu. I że może jeszcze kiedyś spotkamy się wszyscy razem jeszcze raz...