1054. Nieoczekiwana zmiana planów

Z wielkim zdziwieniem odkryłam na facebooku, że dzisiaj nie będzie zajęć w Oratorium. Fakt, nie byłam przedwczoraj na spotkaniu organizacyjnym*, bo wolałam się podleczyć, ale napisałam księdzu, że jakby co to dzisiaj już będę obecna. Na fb nie siedzę też bez przerwy, wchodzę tylko wtedy, kiedy mam włączony komputer. A mam go włączonego wtedy, kiedy jestem w domu(dla większości animatorów jest niepojęte, jak mogę nie mieć messengera na telefonie, ale mnie aż tak w te rzeczy nie ciągnie, zresztą na moim telefonie nawet nie da się go chyba zainstalować z przyczyn technicznych). Ostatnio jednak nawet na to nie miałam ochoty, a komputer był uruchomiony głównie wtedy, kiedy Młoda musiała coś wydrukować na uczelnię, albo jak ja coś pisałam na blogu bądź wprowadzałam dane do systemu Sz.P. Dlatego byłam kilka dni do tyłu.

Kiedy ustalaliśmy we wrześniu terminu zajęć oratoryjnych, jednogłośnie ustaliliśmy, że choćby się waliło, paliło i ogólnie został ogłoszony stan klęski żywiołowej, to w sobotę poprzedzającą Dzień Niepodległości robimy zajęcia nawiązujące do tej, jakże ważnej dla nas, Polaków, rocznicy(tylko nie pisać mi tutaj, że i tak w dalszym ciągu jesteśmy pod zaborami, chociażby francuskich sieci sklepowych, bo takie "mądrości" też czytałam). Trochę obawiałam się, że podobnie jak w zeszłym roku zajęcia te będą mi kolidowały z katowickim biegiem "Wolność na 5". Dlatego z ulgą przyjęłam wiadomość, że odbędzie się on tydzień później. I nawet zaczęłam planować, co będziemy robić podczas zajęć z dzieciakami. Wymyśliłam sobie... śpiewanie patriotycznych pieśni. A nawet oczami wyobraźni widziałam, jak w przyszłym roku Oratorium przenosi owo śpiewanie na wspólnotę parafialną. 

I nagle, niemal w ostatniej chwili(wiem, wiem, mea culpa), dowiaduję się, że zajęcia są odwołane z niewiadomego powodu. Bo półsłówka innych animatorów na grupowej konwersacji wcale mnie nie satysfakcjonują. Może i jestem niedzisiejsza, ale szczerze powiedziawszy, to nie rozumiem niektórych współczesnych zwrotów używanych przez młodszych ode mnie. Ale może każde pokolenie tak ma?

Zostałam więc z wolnym dniem, który musiałam sobie jakoś zagospodarować. Młoda pojechała do domu(i wraca dopiero we wtorek), Pusia poczuła zimę i spała zwinięta w kłębek. A ja wreszcie nadrobiłam zaległości w prasowaniu oraz angielskim. Poczytało się to i owo... I nawet trochę "potworzyłam". Weszłam nawet na stronę Muzeum Powstań Śląskich w Świętochłowicach i dowiedziałam się, że w niedziele jest wstęp wolny. Można by podjechać, powiedzmy w przyszłym tygodniu. Wstyd się przyznać, ale nigdy tam jeszcze nie byłam. Aha, i zrobiłam jeszcze wstępny porządek w archiwalnych numerach "Świata wiedzy". Nie, nie mam zamiaru ich wyrzucać, bo jest w nich masa interesujących wiadomości(zresztą niektóre wykorzystuję nawet czasem podczas tworzenia notatek tutaj). Na razie ułożyłam wszystko numerami. Muszę kupić jakieś pojemniki i je w nie zapakować. Ale wcześniej spisać jakie tematy znajdują się w poszczególnych numerach. Karkołomne zadanie, zwłaszcza kiedy kolekcjonuje się coś od pierwszego numeru, ale wykonalne.

Za dwa dni bieg. Może i powinnam się przebiec po parku w celu utrzymania formy, ale z drugiej strony za oknem jest taka pogoda, że lepiej nosa nie wyściubiać za drzwi(w moim przypadku drzwi klatki schodowej). Mam nadzieję, że w poniedziałek pogoda będzie w miarę znośna, bo nie mam zamiaru biegnąć w deszczu...

* w sumie to na większości spotkań mnie nie ma, ponieważ w tym samym czasie mam pływanie