1062. Na poprawienie humoru - "Marley i ja" Johna Grogan

Nie to, żebym miała zły humor, co to to nie(chociaż chyba znowu złapałam jakąś infekcję).

Rozmowa w sekretariacie z panią D.(a może powinnam nazwać ją po wczorajszym na blogu mianem Gazeli, ewentualnie Mary Poppins, jak zaproponowała w komentarzu Jotka?) poszła jak najbardziej po mojej myśli. Co prawda była trochę zaskoczona tym, że mnie widzi, z drugiej jednak strony wiedziała, a przynajmniej domyślała się, dlaczego. W żartach jej powiedziałam, że jeszcze nie opanowałam daru bilokacji, aby być w kilku miejscach na raz, z klonowaniem ludzi na razie ciężko idzie. A czasami przydałby się taki trik. W każdym razie wiem już co, jak i do kiedy z jedną sprawą załatwić, jestem więc mądrzejsza o jedną rzecz. Przy okazji stwierdziła, że z takim kaszlem to ja co najwyżej mogę iść do łóżka, a nie do ŚDS-u, ja jednak planuję podleczyć go w weekend i w poniedziałek być jak nowo narodzona. Chyba jakiś palec Boży był w tym, że nie zgłosiłam się na wolontariat podczas "Eurowizji Junior" w Gliwicach, chociaż pierwotnie miałam taki zamiar. W ostatniej chwili jednak przestraszyłam się rozmowy kwalifikacyjnej w języku angielskim. Gdyby była ona jeszcze w języku niemieckim, to może by przeszło, jednak angielski nie jest moją mocną stroną. W sumie niemiecki też nie, ale umiem go w większym stopniu niż angielski. Mam nadzieję, że za bardzo nie zagmatwałam tego wszystkiego. Jeżeli tak to przepraszam. Ale o tym niemieckim trochę pożartowałyśmy z panią D. Jeju, jak ja kocham wsłuchiwać się w jej śmiech, a raczej w jego barwę. Z tego wszystkiego nie mogę sobie za nic wyobrazić, jak brzmi jej głos, kiedy się złości... O jej wczorajszym biegu nawet nie wspomniałam, nie musi wiedzieć, że ją widziałam.

Właśnie skończyłam czytać książkę felietonisty jednego z największych amerykańskich dzienników Johna Grogana, "Marley i ja". Już dawno chciałam po nią sięgnąć, ale jakoś nie było ku temu okazji. Aż wreszcie zamówiłam ją w Śląskiej Bibliotece i zatopiłam się w lekturze. Co prawda po trochu wiedziałam o co w niej chodzi, bo na jakimś obozie sportowym oglądaliśmy film(to znaczy część z nas oglądała, bo ja np. poświęciłam ten czas na wypisywanie kartek pocztowych do znajomych i rodziny i widziałam piąte przez dziesiąte), jednak i tak chciałam przeczytać książkową wersję filmu. Zresztą już sam pyszczek na okładce powieści zachęcał mnie do przeczytania.

Tytuł: "Marley i ja. Życie, miłość i najgorszy pies świata"

Autor: John Gordon

Wydawnictwo Pierwsze

Warszawa 2006

Ilość stron: 344

Tytułowy Marley to pies rasy labrador retriever, którego świeżo upieczone małżeństwo, John i Jenny Gordon, kupili prosto z hodowli. Obydwoje wychowali się w domu, w którym były zwierzęta, dlatego wiedzieli, że pies to nie tylko przyjemność, ale przede wszystkim obowiązek. Imię odziedziczył po słynnym piosenkarzu, Bobie Marley'u, którego piosenka leciała w radiu właśnie w tym momencie, kiedy małżonkowie kłócili się o to, jak będzie się wabił ich pupil. Po odkarmieniu przez matkę, mały, dwumiesięczny Marley trafił pod dach rodziny Gordonów, gdzie spędził całe swoje życie. Jak (prawie) każdy labrador okazał się niezłym psotnikiem, który jednak podbijał serca wszystkich dookoła i nikt nie miał serce się na niego złościć dłużej niż to było potrzeba. Był też wiernym przyjacielem rodziny, takim co to wyznaje zasadę, gdzie moi państwo, tam i ja, a także oddanym towarzyszem dziecięcych zabaw. 

Czytanie książki tak mnie wciągnęło, że poświęcałam mu każdą wolną chwilę. Śmieszne sytuacje wywoływały u mnie takie salwy śmiechu, że np. podróżujący ze mną autobusem pasażerowie aż odwracali głowy w moją stronę. Trzeba przyznać, że John Gordon w rewelacyjny i prosty sposób opisuje swoją codzienność, w której pierwsze skrzypce starał się grać... Marley. Nawet kiedy był już stary i schorowany potrafił wywołać radość na twarzach swoich właścicieli. Z książki bije optymizm, wyraźnie widać, że te 13 lata spędzone z psem były raczej szczęśliwe. 

Pozycję poleciłabym przede wszystkim tym, którzy marzą o posiadaniu psa rasy labrador, żeby chociaż trochę zaznajomili się z problemami, jakie mogą ich spotkać. Wiadomo, że chociaż ta rasa jest wykorzystywana chociażby do pomocy osobom z niepełnosprawnościami, to jednak psy te nazywane są wiecznymi szczeniakami, którym trzeba zapewnić warunki do zabawy i aktywności. Jeżeli tak się nie stanie, urządzą sobie w domu prawdziwy plac zabaw. Książka pokazuje też, jak ważna jest odpowiednia tresura, właściwie każdego psa. John zapisał Marley'a do specjalnej szkoły, jednak z tego co widzę po sąsiedzie, który też ma tej rasy psa, przy odrobinie wolnego czasu oraz cierpliwości, można samemu spróbować się jej podjąć. Dzięki temu pies nabierze pewnej dyscypliny.

Teraz planuję jeszcze raz obejrzeć film "Marley i ja", tym razem z innej perspektywy. Wcześniej jednak, np. jutro, chcę wreszcie obejrzeć "Co gryzie Gilberta Grape'a?". Kilkakrotnie już szedł w telewizji, jednak z gazetowego opisu nie wydawał się on zbyt ciekawy. Ale teraz znowu wiem pod jakim kątem mogę go obejrzeć tak, aby był dla mnie bardziej klarowny. Może mi się spodoba. Wiem, wiem, że jest jeszcze książkowa wersja, której nie czytałam, ale obawiam się, że tej perspektywy odbioru o którą mi chodzi w niej nie znajdę. A na pewno nie będzie to pokazane tak wyraźnie jak w filmie, gdzie oprócz słowa działa również obraz, podczas czytania jesteśmy zaś zdani na naszą wyobraźnię. A moja chyba aż tak daleko nie sięga. Poza tym i tak planuję spędzić dwa dni w łóżku, więc będę miała co robić.