1206. Żaden tam ze mnie Superbohater

Ostatnio moje życie nabrało trochę tempa. Głównie za sprawą "odmrażania" sektora sportu - tutaj zaległe zawody lekkoatletyczne, tam znów wolontariat podczas jakiejś imprezy. 

Lubię się z Wami dzielić relacjami z wydarzeń, podczas których działam w taki czy też inny sposób. Te wydarzenia są dla mnie jedną z szans aktywizacji na polu społecznym. Może trudno w to uwierzyć, ale jestem na co dzień raczej nieśmiałym introwertykiem. Nie wiem, czy taka jest moja natura, czy też zostało to ukształtowane przez moje ograniczenia. Ale jak już przychodzi działanie, to jakoś automatycznie nabieram śmiałości. I nawet mowa staje się bardziej wyraźna.

Trudno mi jednak mówić o sobie, jako o Superbohaterze, czy kimś niezwykłym. Kocham wolontariat, ale nie robię tego dla poklasku. Bardziej dla siebie i dla swojego samorozwoju. Poza tym mam też swoje wady - bywam uparta, czasami aż za bardzo, potrafię "strzelić focha", czasami też leniwa. Przecież jestem tylko człowiekiem, jak każdy. Naprawdę, daleko mi do bycia idealną, czy też Superhero(jak kiedyś przeczytałam w jednym z komentarzy do jakiegoś posta na tym blogu). Jestem normalnym człowiekiem, który stara się żyć, tak jak inni. Jedną ze swoich pasji znalazłam właśnie w wolontariacie. Wiele osób niepełnosprawnych pisze, że chce żyć normalnie, ja też, i dla mnie działalność wolontaryjna jest jedną ze składowych normalności.

Zresztą w wolontariacie znalazłam nie tylko pasję, nie tylko sposób na aktywizację społeczną, ale i dobrych znajomych. Może nie przyjaciół, ale znajomych. Takich, którzy nie tylko nie niecierpliwią się, kiedy chcę coś przekazać, ale wręcz służą jako "tłumacz" podczas gorszych dni. Takich, których nie dziwi to, że czasami mam problem z włożeniem koszulki(tutaj też służą dyskretną pomocą), ani to, że czasami rozrzucę wokół siebie jedzenie czy wręcz się nim poplamię. Takich, którzy nie odwracają głowy, kiedy przez przypadek pocieknie mi ślina z buzi, ani nie widzą problemu w tym, aby przynieść mi coś ciepłego do picia. Nawet po tych przykładach widać, że do ideału mi daleko.

Tak więc, Kochani moi, umówmy się, że nie jestem wspaniała, bo mam różne swoje wady i niedoskonałości. A nawet, że jestem do zdarcia - niedzielny deszcz "odkupuję" katarem(w sobotę moje zawody w Słubicach, więc muszę się jakoś podleczyć). Jestem zwyczajna, jak każdy z Was, chociaż mam swoje ograniczenia. Staram się je jednak przezwyciężać, a kiedy jest to niemożliwe - po prostu omijać. Wydaje mi się, że umiem się zorganizować czasowo dzięki klasie sportowej, gdzie nieraz kończyło się zajęcia i po 18(a w czasie między lekcjami, a treningami było i harcerstwo, i kółko matematyczne, i kółko informatyczne(to głównie ze względu na internet), i teatr). A przecież trzeba było się jeszcze nauczyć na następny dzień, i przez parę lat znaleźć czas na wizyty u ortodonty oraz na uczestnictwo w różnych nabożeństwach. Zastanawiam się, czy gdyby nie tamte sześć lat, to byłabym taka zorganizowana. No, ale cóż, chyba nigdy się tego nie dowiem. 

Mam nadzieję, że nikt się nie obrazi za ten post. Po prostu - daleko mi do bycia idealną. I na pewno moim celem nie jest kreowanie się takiej na blogu. Tak samo jak nie uważam się za poetkę, chociaż to miłe, kiedy ludzie tutaj, albo na fb piszą, że moja poezja im się podoba. Daje mi to bowiem motywację do dalszego tworzenia, a poza tym przeświadczenie, że mam dla kogo tworzyć.