1212. To chyba powinno być ICH święto

Jakoś tak się utarło, że urodziny są świętem tego, co je właśnie obchodzi. I to głównie wokół niego obraca się cały świat. Tymczasem wydaje mi się, że główne życzenia należą się tym, którzy dali nam życie i wychowali nas, czyli naszym rodzicom.

Chociaż w rodzicielstwie moich rodziców nieraz 
pojawiały się deszczowe chmury i ciężkie mgły...

Bardzo często mam wrażenie, że postawiłam przed rodzicami niełatwe zadanie wychowania mnie na człowieka, który poradzi sobie w tym skomplikowanym świecie. Przy dzieciach pełnosprawnych, nie obarczonych żadnym schorzeniem, sprawa jest w miarę prosta - w odpowiednim czasie zacznie chodzić, mówić, pójdzie do szkoły, zdobędzie(przynajmniej w założeniu) wykształcenie, założy rodzinę. W przypadku dzieci niepełnosprawnych większość tych oczywistości poprzedzona jest partykułą "czy" - czy będzie mówić? Czy będzie chodzić? Czy pójdzie do szkoły? Czy w ogóle będzie świadome swojego istnienia? Czy będzie samodzielne, czy też zdane na tzw. łaskę innych.
Nigdy nie pytałam się moich rodziców co czuli, kiedy lekarz powiedział im, że prawdopodobnie mam dziecięce porażenie mózgowe pod postacią piramidową i pozapiramidową, i w sumie w mojej przyszłości więcej jest niewiadomych niż wiadomych. Czy czuli żal do Boga, do lekarzy, do świata, może nawet do mnie? Oni też zbytnio mi się z tego nie zwierzali. Po pierwszym szoku przyszedł czas na działanie. Dzisiaj zapewne włączyliby komputer i wyszukali na internecie przydatnych informacji.
Jednak to był początek lat dziewięćdziesiątych, komputer był "dla bogaczy", o internecie słyszeli nieliczni. Lekarze też niezbyt byli chętni do udzielania wskazówek. "Może rehabilitacja pomoże, a jak nie to na pewno nie zaszkodzi...", "Może psycholog zbadałby rozwój dziecka", "Może jakiś ośrodek dla takich dzieci...".
Tych "może" było bardzo wiele, wręcz chciałoby się powiedzieć, że całe morze, którego krople spadły na dwoje niewykształconych ludzi, którzy gubili się w terminach medycznych i kolejnych diagnozach. Zaczęła się monotonna pielgrzymka po specjalistach, najczęściej za prywatne pieniądze. Doszło do tego, że tata zdecydował się wyjechać za granicę, aby zarobić więcej pieniędzy. Być może była to jakaś jego ucieczka od rzeczywistości, niemniej jednak dzięki zarobionym przez niego pieniądzom wykupywano dla mnie kolejne zabiegi oraz turnusy rehabilitacyjne.

To jednak zdarzały się i pogodniejsze dni

Wbrew pozorom nie byłam takim beznadziejnym przypadkiem. Podobno dosyć chętnie współpracowałam z rehabilitantami i psychologami, zarówno przed pójściem do przedszkola, jak i w samym przedszkolu. Mama też ze mną ćwiczyła w domu. Chodzić nauczyłam się w wieku czterech lat, mówić zrozumiale - niewiele później. Za to miałam, jak to mówili psychologowie, fenomenalną pamięć, szybko też uczyłam się nowych rzeczy, chociaż mój rozwój motoryczny był dużo w tyle za intelektualnym. I w sumie to mi zostało do dzisiaj. Bywało to frustrujące, zwłaszcza w szkole, kiedy nie nadążałam z pisaniem, ale zawsze wtedy rodzice tłumaczyli mi, że ważne jest to, co mam w głowie, a nie na papierze. Z drugiej strony potrafiła siedzieć ze mną wieczorami przy zeszycie i kropkować mi literki, które potem poprawiałam po tymże śladzie. Chciała, abym potrafiła pisać, chociażby w niewielkim stopniu.

O ile mama bardziej dbała o mój rozwój ruchowy i umysłowy, o tyle tata był tym od opowiadania bajek, czytania książek, wymyślania zabaw. Do dzisiaj pamiętam, jak spacerował ze mną po swoich rodzimych górach, najpierw nosząc mnie w nosidełku, a potem prowadząc za rękę po górskich szlakach. Pokazywał mi miejsca, w których bawił się za młodu, Babią Górę migoczącą w oddali, przebiśniegi w śniegu - po prostu uczył mnie piękna tego kraju. Nikt nie wymyślał takich jak on bajek, z nikim tak dobrze się nie bawiło w zakupy niż z nim. Z nikim też tak dużo się nie rozwiązywało krzyżówek w słynnej "Ciuchci" jak z nim.

Jestem wdzięczna rodzicom za to, że mimo niezbyt ciekawych rokowań nie poddali się w doprowadzeniu mnie do takiego stanu, w jakim jestem. A jednocześnie zafundowali mi w miarę normalne dzieciństwo - z wyjazdami w góry, szaleństwami na placu zabaw i na karuzelach, odwiedzinami u rówieśników - zarówno tych pełno, jak i niepełnosprawnych. Za wiarę, w której mnie wychowali, za przygotowanie do sakramentów. Za wychowanie w miłości, a jednocześnie, że mnie nie rozpieszczali, ani nie użalali się nade mną. Że wymagali ode mnie tyle, ile w danym czasie byłam w stanie zrobić. Że nauczyli mnie dostrzegać inne osoby. Że po prostu wierzyli w to, że kiedyś mogę być samodzielna i konsekwentnie dążyli do tego, aby tak się stało.

Może nie zawsze byłam idealną córką, może czasami przysparzałam im przykrości. Ale nie przestałam ich kochać. I dlatego uważam, że ze względu na pracę, jaką we mnie włożyli, to powinno być ICH święto i to oni powinni otrzymać gorące życzenia i gratulacje.

Moim rodzicom
Wychowali najlepiej jak mogli,
drżąc nad każdym mym nieporadnym krokiem.
Kochali, chociaż nie wiedzieli, co ze mną będzie.
Ale wierzyli, że uda się mi wyjść na prostą.
Za rok,
Za dwa,
Za dziesięć lat.
I robili wszystko aby tak się stało.
Czy spłacę kiedyś dług wdzięczności,
jaki przez lata został zaciągnięty?
Za miłość,
Za dobroć,
Za odpowiedzialność,
Za wychowanie mnie na człowieka
takim, jakim jestem.

Lolek, wrzesień 2020

Ps. 1. I na koniec może znajdzie się wśród Was osoba chętna na wypełnienie ankiety dotyczącej "Zmian w pojmowaniu sensu życia spowodowanych epidemią COVID-19". Znajoma potrzebuje do napisania pracy magisterskiej z tanatopedagogiki. Ankiera znajduje się tutaj -> https://docs.google.com/forms/d/e/1FAIpQLSfD2ELSudRNGo73VoNjb0CfrpDGyno6qEi6QtfkgNRPwDBhow/viewform
Ps. 2. Dwa pierwsze zdjęcia są z dzisiejszego II Górskiego Biegu Frassatiego, podczas którego znowu miałam okazję być wolontariuszem.