1211. Dekada zmian

Dziesięć lat temu, jedna z polskich stacji komercyjnych wyemitowała bardzo ciekawy cykl reportaży zatytułowanych "Dekada zmian"(stacja obchodziła właśnie 10-lecie swojego istnienia), w których rok po roku przypominała najważniejsze wydarzenia pierwszej dekady XXI wieku. Szczerze powiedziawszy to trafiłam na ten program przypadkowo, podczas obozu sportowego. I jak z reguły nie oglądam programów na tej stacji(może z wyjątkiem niektórych filmów, które bardzo chcę zobaczyć, ale to naprawdę wyjątek), tak wtedy obejrzałam cały odcinek(akurat dotyczył 2004 roku, czyli m.in. zamach terrorystyczny w szkole w Biesłanie oraz tragiczne w skutkach tsunami na wyspach Indonezji). A potem oglądałam w zasadzie każdy z pozostałych 6 odcinków, a zaległe zobaczyłam w internecie.
Lada dzień skończę trzydziesty rok życia, a zatem zakończę trzecią dekadę mojego życia. Czy dziesięć lat temu wyobrażałam sobie, w jakim etapie będę w wieku 30 lat? Z pewnością nie. Zresztą teraz też nie potrafię sobie zwizualizować mojego życia za 10 lat. Za długi okres czasu, za dużo niewiadomych.
Wiecie, myślę sobie, że ta dekada była całkiem niezła. Może nie zrealizowałam tego, co może chciałam zrealizować(szczerze powiedziawszy to nie pamiętam, czy sobie dałam jakieś założenia na ten okres), ale nie mogę powiedzieć, że był to okres na minus. Były upadki, fakt, ale któż z nas nie ponosi klęsk? Chyba są one wpisane w naszą ludzką egzystencję. Ale były też wzloty, które w moim przypadku przyćmiewają wszelkie złe chwile.
Przede wszystkim - samodzielność. Tak ważna nie tylko dla osób niepełnosprawnych, ale i pełnosprawnych. Moja samodzielność zdecydowanie zwiększyła się z chwilą, kiedy wyprowadziłam się na swoje. Wiele ludzi zazdrości mi tego samodzielnego "M", ale kochani - łatwo jest wpaść w zazdrość, jeżeli nie zna się sytuacji danej osoby. Podejrzewam, że gdybym opowiedziała historię mojego życia, niejeden z Was nie chciałby się ze mną zamienić, nawet z mieszkaniem w pakiecie. Ale proszę, nie pytajcie mnie o szczegóły. Nie wszystko jestem w stanie sama zrobić - np. nie umyję okien ani nie założę firanek, ale to pikuś, którym nawet się nie przejmuję. Ważne, że umiem sobie sama przyszykować posiłek, ogarnąć porządek, porobić opłaty. Samodzielne mieszkanie sprawiło, że stałam się bardziej niezależna, ale jest też niezłą lekcją gospodarowaniem skromnym budżetem. To nie było oczywiście tak, że wcześniej myślałam, że za mieszkanie się nie płaci, nie. Nawet kiedy mieszkałam z rodzicami czasami szłam na pocztę zapłacić rachunki. A jednak wtedy budżet domowy był dużo większy. I można było sobie pozwolić na więcej przyjemności. Teraz muszę mądrze gospodarować środkami pieniężnymi, inaczej może być cienko.
Wydaje mi się, że przez te 10 lat nabrałam większej śmiałości w kontaktach z pełnosprawnymi ludźmi. Już się nie boję, że zostanę przez nich niezrozumiana, bo wiem, że ten kto chce, to mnie zrozumie. Wzrost mojej śmiałości skutkuje m.in. udziałem w wolontariatach(nawet ten weekend mam w ten sposób zajęty), czytaniem tekstów podczas nabożeństw i akademii w mojej parafii, udzielaniem się w parafialnym Oratorium. Jeżeli ktoś na początku 2010 roku powiedziałby mi, że dojdę do takiego etapu, nie uwierzyłabym. Tymczasem kilka miesięcy później, tuż przed 20 urodzinami, zostałam wciągnięta do Oratorium(szczerze powiedziawszy już wcześniej chciałam tam wstąpić, ale trochę się bałam reakcji opiekuna na moją osobę, niepotrzebnie), co było swoistym budowaniem mojej samooceny oraz kształtowaniem charakteru. Z czasem przyszła pora na przeczytanie czegoś w kościele. A to nabożeństwo, a to Modlitwa Wiernych. Powoli oswajałam nie tylko parafian, ale i samą siebie, ze swoim głosem. To chyba kolejna zmiana w trzeciej dekadzie mojego życia. Wraz ze wzrostem śmiałości wzrosła ilość moich znajomych. Nauczyłam się wyrażać swoje zdanie w różnych grupach, a nawet go bronić, jeżeli przychodzi taka potrzeba. Dużo mi tutaj pomógł mój wolontariat w różnych przedsięwzięciach, który jest namacalnym dowodem na to, że ludzi takich jak ja można zaangażować w różne akcje, trzeba tylko dostosować nam warunki do działania - co dobrze wróży na przyszłość.
Zwiedziłam też wiele miast i krajów. Głównie dzięki wierze zarówno ludzi, którzy mnie znają od dawna(np. ojciec mojego kolegi jeszcze z przedszkola), jak i tych, którzy zetknęli się ze mną pierwszy raz(ksiądz Sz.) mogłam zwiedzić m.in. Rzym, Watykan, Asyż, Padwę, Wiedeń, Budapeszt, Paryż, Londyn, Pragę, Drezno, Lwów, a nawet lecieć do tak egzotycznego kraju, jak Panama. Jednocześnie zobaczyłam wiele miast w naszym rodzimym kraju. Do wielu pojechałam sama pociągiem lub autokarem.
Wiele ludzi w wieku dwudziestu lat dalej się kształci. Nie inaczej było w moim przypadku. Najpierw studiowałam w niedalekich Katowicach, później w Krakowie. Kiedy zdecydowałam się na Kraków musiałam podjąć decyzję, czy przeprowadzić się na czas studiów do akademika, czy też nie. Padło na to, że dojeżdżałam na uczelnie. Chociaż nie było to regułą - zdarzało się, że nocowałam u ciotki w Wadowicach. Ale w większości przypadków jeździłam jednak do domu. Dzięki temu mogłam iść na trening, albo na nabożeństwo do kościoła. Najbardziej w studiowaniu cieszyło mnie to, że profesorowie nie dawali mi żadnych ulg co do wiedzy, którą musiałam nabyć(jednak czasami musieli dostosować formę zdawania do moich fizycznych możliwości - mam spore problemy z ręcznym pisaniem). Tak samo jak moi rówieśnicy przystępowałam do sesji, przygotowywałam prace kontrolne, wygłaszałam referaty, broniłam prac dyplomowych. I tylko trochę tak dziwnie było słuchać podczas obrony, że jestem jedną z najbardziej pracowitych osób na roku. Owszem, przykładałam się do nauki, ale do stawiania mnie za wzór to mi jeszcze daleko...
Długo by można wymieniać zmiany, jakie zaszły w moim życiu w ciągu ostatnich 10 lat. Można je liczyć liczbą odbytych podróży, przeczytanych książek, zdobytych przyjaciół. Ale ja wolę mierzyć je miarą zdobytych doświadczeń. Ktoś by powiedział, że wiele jest w moim życiu przypadków. Tymczasem mam wrażenie, że "nie ma przypadków w planach Bożych". Bo jako osoba wierząca wierzę, że wobec każdego z nas Najwyższy ma jakiś plan. Nawet, jeżeli nam się wydaje, że ciągle są nam rzucane kłody pod nogi. Ważne, abyśmy się nie poddawali po niepowodzeniach, a przyjmowali je z pokorą. Tym bardziej, że sukces do którego dochodzimy w pocie czoła, lepiej smakuje. Nawet moja mama w chwilach zwątpienia powtarzała mi - "pamiętaj Lolku, Pan Bóg ma nawet wobec takich osób jak ty piękne plany",
Każdy kolejny dzień niósł za sobą jakąś naukę, z każdego doświadczenia, zarówno pozytywnego, jak i negatywnego, starałam się wynieść coś na przyszłość. Bo są rzeczy, słowa, sytuację, których żałuję, ale nie da się ich cofnąć, wszak wskazówki zegara idą tylko do przodu. Dlatego myślę, aby żyć najlepiej jak się da, w zgodzie z samym sobą. To jest trudne, zwłaszcza w dzisiejszych czasach, kiedy każdy z nas chce być w centrum świata. Ale wykonalne, nawet wśród osób bardziej niepełnosprawnych niż ja.
Czy mam jakieś oczekiwania co do następnych 10 lat? Może tylko tyle, aby były one równie owocne jak te, które minęły. I abym była w miarę "dobrym" człowiekiem. Chociaż w tym przypadku słowo "dobry" jest pojęciem względnym. Myślę, że lepiej będzie brzmieć - aby nikt przeze mnie nie płakał.  Tak, wydaje mi się, że to jest bardziej realne pragnienie. A kiedyś, żebym mogła powiedzieć za Krzysztofem Krawczykiem, że "jest tak, jak człowiek chciał", że "ktoś inny z mego życia do syta radość brał". Kto wie, może nawet kiedyś spełnią się inne słowa tej samej piosenki: 

"Żyć! Przecież to nie żaden wstyd!
Tak powie ten, co Ciebie zna...
Twojego życia mała garść,
Sen... co się spełnić miał.
Twój sen... ta życia garść..."*

* "Życia mała garść", słowa Jerzy Dąbrowski, muzyka Jarosław Kukulski