1219. Błogosławiony na miarę naszych czasów

źródło zdjęcia

Czy w dzisiejszych, nieco chaotycznych czasach można osiągnąć świętość? Takie pytanie zadaje sobie zapewne niejeden katolik. Wszak na każdym kroku czeka nas jakaś pokusa, jakieś niebezpieczeństwo, zaś cały świat wymaga od nas, abyśmy byli lepsi od innych. Opinie innych nierzadko łechtają naszą próżność, a to znowu prowadzi do pychy i egocentryzmu. Nie zauważamy innych, nie dostrzegamy ich starań, sprawy związane z wiarą interpretujemy tak, jak nam jest wygodniej. Mnie osobiście bardzo boli, kiedy małżeństwo spychane jest do roli "papierka", a młodzi buntują się, dlaczego rozwodnicy żyjący w nowych związkach partnerskich i współżyjący ze sobą płciowo nie mogą przyjmować Eucharystii. A przecież małżeństwo to sakrament, kiedy przysięgamy drugiej osobie bycie z nią na dobre i na złe. To znaczy trwamy przy niej nie tylko wtedy, kiedy wszystko się układa, ale i wtedy, kiedy jest źle. Nie chodzi mi tutaj o byciu przy mężu tyranie, ale o próbie przezwyciężeniu wszelkich przeciwności i burz w związkach. A to tylko jeden z nielicznych przykładów "kłótni" młodych z wiarą. A jednak w tym zagmatwanym świecie znajdują się osoby, które żyją w zgodzie z zasadami i z samym sobą, a nawet potrafią wykorzystać Internet do głoszenia "Dobrej Nowiny".
Kiedy 11 października 2006 roku zaledwie 15 letni Carlo Acutis odchodził do Domu Ojca, ja rozpoczynałam swoją przygodę w szkole średniej. Zapewne(chociaż nie na 100%) uczestniczyłam tego dnia w nabożeństwie październikowym, które on sam bardzo sobie upodobał. Umierał "po cichu", w szpitalnej sali po kilkudniowej walce z wyniszczającą organizm białaczką. Może gdyby media miały dar jasnowidzenia, to zrobiłyby z jego śmierci sensację. Tymczasem Carlo umierał tak jak żył - z wiarą w dziecięcym sercu.
Carlo na pierwszy rzut oka był normalnym nastolatkiem. Kochał oglądać telewizję i grać na komputerze. Uczęszczał do jezuickiego liceum, gdzie miał wielu przyjaciół. Miał rodziców, piękny dom, jeździł na zagraniczne wycieczki. A jednak było coś, co wyróżniało go spośród rówieśników - to ponadprzeciętne zdolności komputerowe oraz autentyczne życie wyznawaną wiarą. Co więcej chłopiec połączył ze sobą obydwie wyróżniające go spośród tłumu umiejętności tworząc stronę internetową poświęconą cudom eucharystycznym.

(źródło zdjęcia)

Chłopiec nie wyobrażał sobie dnia bez uczestnictwa we Mszy świętej, a kiedy obowiązki mu na to nie pozwalały to wchodził do kościoła na kilka minut aby poadorować Jezusa Chrystusa ukrytego w Najświętszym Sakramencie. Jak sam wielokrotnie mówił - Eucharystia była jego autostradą do nieba. Codziennie modlił się też do swojego Anioła Stróża oraz odmawiał różaniec w intencji dusz w czyśćcu cierpiących. Odwiedzał miejsca związane z cudownymi objawieniami oraz świętymi, którzy szczególnie go inspirowali. Bronił też prawd wiary i ewangelizował innych. Był miłosierny - nigdy nie odmówił pomocy osobom będącym w potrzebie, część swojego kieszonkowego oddawał jako jałmużnę bądź przekazywał na misję, udzielał się też wolontaryjnie. Zadziwiająca też była jego pokora - chociaż pochodził z zamożnej rodziny, to nie obnosił się z tym co posiada, ubierał się skromnie, nie chwalił się swoimi zasługami. 

(źródło zdjęcia)

O jego życiowej i duchowej dojrzałości niech świadczą słowa, które sam powiedział(źródło):

1. Zawsze być blisko Jezusa, taki jest mój plan;
2. Nasz cel musi być nieskończony. Nieskończoność to nasza ojczyzna. Niebo czekało na nas od zawsze;
3. Smutek to patrzenie na siebie. Szczęście to patrzenie w stronę Boga;
4. Wszyscy rodzą się jako oryginały, ale wielu żyje jako kserokopie;
5. Jezus postępuje bardzo oryginalnie, ponieważ chowa się w malutkim kawałeczku chleba. Tylko Bóg może zrobić coś tak niewiarygodnego;
6. Eucharystia jest moją autostradą do Nieba;
7. Cieszę się, że umieram, ponieważ przeżyłem moje życie, nie tracąc ani minuty na rzeczy, które nie podobają się Bogu.

Czytając biografię tego piętnastolatka(w moim przypadku była to książka autorstwa Nicola Cori - "Eucharystia, moja autostrada do nieba. Historia niezwykłego nastolatka") aż trudno uwierzyć, że w dzisiejszych czasach można żyć tak prosto i pokornie, a zarazem w pełni wykorzystać możliwości techniki do ewangelizacji. W pewnym momencie przyszły mi wręcz na myśl słowa, które św. Dominik Savio napisał w dniu swojej Pierwszej Komunii Świętej - "Lepiej umrzeć, niż zgrzeszyć". Czasami nawet zastanawiałam się, czy na moim blogu nie jest za dużo pychy i przechwalania się. Dwóch wad, z którymi walczę i staram się, aby było dla nich jak najmniej miejsca w moim życiu, żeby ustąpiły miejsca pokorze. Czy nie za słabo się modlę? Czy nie jestem zbyt leniwa i idąca na łatwiznę? Czy swoim życiem świadczę, że jestem chrześcijanką? Katoliczką?

Jutro w Asyżu odbędzie się beatyfikacja Carla. W związku z koronawirusem na pewno będzie miała inny charakter niż zwykle. Dobrze, że uda się ją przeprowadzić. Myślę, że Carlo może być inspiracją dla współczesnych nastolatków jak mądrze wykorzystywać dobrodziejstwa, jakie przynosi nam postęp technologiczny.

Trzymajcie się ciepło i zapamiętajcie sobie słowa nowego błogosławionego, które według mnie są warte uwagi - "Wszyscy rodzą się jako oryginały, ale wielu żyje jako kserokopie".

Beatyfikację w języku polskim(tak mi się wydaje) będzie można śledzić pod tym adresem -> https://www.youtube.com/watch?v=h8OjzWNYeKM