1220. Na dwoje babka wróżyła

W zasadzie to staram się przestrzegać zaleceń sanitarnych. Wiecie - maseczki w miejscach publicznych, dezynfekcja rąk, ograniczony kontakt dotykowy, dystans społeczny itp. Są jednak sytuacje, kiedy ustalona harmonia zostaje zachwiana. Np. treningi i zawody. Wiadomo, że nie dam rady biegać(zresztą nie tylko ja) w maseczce. Dlatego na zawodach po odhaczeniu się w tzw. call roomie można było zdjąć maseczkę do rozgrzewki, no i oczywiście samego startu. Zasada była prosta - jesteś na bieżni, nie musisz mieć ochrony na twarzy. Ale, żeby nie było za łatwo, z bieżni trzeba było zejść jak najszybciej po zakończeniu konkurencji. Wiadomo, chwilkę mogłam odpocząć po biegu, wyrównać oddech, ale ta chwilka nie mogła trwać i trwać. Po zejściu z płyty stadionu maseczka musiała na nowo znaleźć się na mojej twarzy i tam być. Inaczej czekały nas liczne konsekwencje, z dyskwalifikacją włącznie.
Podczas treningów jest podobnie: zazwyczaj te niewiele ponad 2 kilometry pokonuję pieszo, chyba że wiem, że w ten sposób się spóźnię - wtedy podjeżdżam te 4 przystanki tramwajem. Oczywiście - z maseczką na paszczy, w myśl zasady, że w ten sposób chronię siebie i innych. Ciężko mi się oddycha, fakt, ale skoro nie mam innych przeciwskazań, to nie chcę na siłę szukać wymówek, dlaczego mam jej nie nosić. 
Jednak po przyjściu na trening jestem zmuszona do zdjęcia maseczki. Na początku jeszcze trenowaliśmy na dworze, więc było w miarę dobrze. No wiecie - świeże powietrze, stała jego cyrkulacja i te sprawy. Może nie na 100%, ale było się w większym stopniu "bezpieczniejszym", niż na zamkniętej przestrzeni. Ale ostatnimi czasy, z powodu deszczowej aury, byliśmy zmuszeni przenieść się do wnętrza szkoły i tam trenować.
Jakieś dwa tygodnie temu trener był ze swoimi pełnosprawnymi sportowcami(jest nauczycielem w-fu w jednej z s-kich szkół) na zawodach. Tak się złożyło, że u jednego pasażera z autokaru wykryto słynny COVID-19. Ok., zdarza się. Nie rozumiem jednak jednego - według opowieści trenera po powrocie z zawodów zadzwoniono do niego z sanepidu(? - mogę coś przekręcić) z zapytaniem, czy jechał tym pojazdem. A że pojechały dwa autokary, trener powiedział, że jechał tym drugim. Czujecie powagę sytuacji - wiedział, że miał styczność z człowiekiem zakażonym koronawirusem i nic z tym nie zrobił. Mógł odwołać trening? Mógł. Ale nie odwołał.
Przez kilka dni nic się nie działo, przyszedł poniedziałek i SMS, że treningu nie ma, bo ma gorączkę. Z jednej strony poczułam niepokój, bo jednak COVID, a z drugiej, zaczął się sezon przeziębieniowo-grypowy, więc może to być wszystko. W niepewności żyłam do soboty. Bo wtedy dostałam od trenera kolejnego SMS-a z wiadomością, że zrobił test na koronawirusa i wyszedł mu pozytywny.
No szlak by to trafił! Mam nadzieję, iż to prawda, że to cholerstwo wylęga się do 14 dni. Bo w bezobjawową postać w moim przypadku, przy mojej obniżonej odporności, jakoś mi się nie chce wierzyć. Zostały mi więc 3 ostatnie dni niepewności. Na szczęście, tak jak wcześniej pisałam, wszędzie starałam się chodzić w maskach, a podczas SilesiaMaratonu dodatkowo miałam rękawiczki, więc może jakoś zminimalizowałam ryzyko przekazania dalej potencjalnego wirusa.
Na razie jednak czuję się dobrze, ale i tak od czasu dostania tej wiadomości staram się ograniczać spotkania z ludźmi do niezbędnego minimum - wychodzę jedynie na zakupy do sklepu i robię większe. W niedzielę zrezygnowałam z czynnego uczestnictwa w Mszy świętej(obejrzałam sobie transmisję on-line), różaniec odmawiam w domowym zaciszu. Bóg zrozumie, a ja, jeżeli się rozchoruję, będę pewna, że zrobiłam wszystko, aby zakazić jak najmniej ludzi.

Trzymajcie się ciepło i dbajcie o siebie.
A z okazji liturgicznego wspomnienia nowego błogosławionego, Carla Acutis, wrzucam Wam teledysk nakręcony z okazji jego beatyfikacji. 

Naprawdę, można się inspirować tym młodym, ale wielkim duchem, chłopakiem.