1224. Będzie dobrze - mam nadzieję

Pamiętam jak przed 11 laty z niecierpliwością wyczekiwałam dnia 1 października, kiedy miałam po raz pierwszy, jako student, przekroczyć progi katowickiej Akademii Wychowania Fizycznego. Rozpoczynała się moja trzyletnia przygoda na kierunku zarządzanie w fizjoterapii i sporcie osób niepełnosprawnych. Nie będę ukrywała, że nie był to mój wymarzony kierunek, aczkolwiek dzisiaj nie żałuję tego wyboru. Zaczynał się dla mnie nowy etap - szkoły wyższej. Kiedyś pozostawał on w sferze moich marzeń, teraz stawał się namacalną rzeczywistością.
Tak się złożyło, że nikt z moich znajomych nie wybierał się na ten specyficzny dosyć kierunek studiów, zaledwie garstka rozeszła się po pozostałych wydziałach Akademii. Spotykaliśmy się od czasu do czasu na korytarzu, nie zmienia to jednak faktu, że zostałam sama na placu boju. Oczywiście wspierało mnie wiele osób, od rodziny zaczynając, po znajomych w klubie sportowym, a na scholi parafialnej kończąc, jednak na samej uczelni, a właściwie to w mojej grupie nie miałam się za bardzo do kogo zwrócić. Na szczęście nie była ona zbyt liczna(cały rocznik podzielono wedle specjalizacji na mniejsze grupy ćwiczeniowe) - były nas 32 osoby, prawie tyle, ile liczyła wówczas przeciętna klasa, toteż w miarę szybko z większością z nich znalazłam wspólny język. Co ciekawe, chociaż ani razu nie byłam z nimi "na piwie", nie miałam najnowocześniejszego telefonu, zawsze się z nimi dogadywałam. No, może prawie zawsze, bo raczej nigdy nie jest w 100% idealnie w społeczeństwie pełnym indywidualności. Jednak z wieloma z tych ludzi utrzymuję kontakt do dzisiaj. 
Byłam chyba ostatnim rocznikiem na AWFie w Katowicach, który rozpoczynał zajęcia 1 października. Od następnego roku dzień 1 październik jest dniem organizacyjnym(w moim przypadku takim dniem był 30 wrzesień). Teraz, z powodu pandemii, wszystko jeszcze bardziej się opóźniło. Młoda zaczęła studia z tygodniowym "oficjalnym poślizgiem". Młodsza powinna zacząć od tego tygodnia swoją studencką przygodę. Miała, ale matury nie zdała, z poprawką też jej nie poszło(wyjątkowo nie obwiniam się za jej niezdaną poprawkę z matematyki, w miesiąc przeciętnemu człowiekowi trudno jest nadrobić 3 lata, zwłaszcza kiedy nie przykładał się przez ten okres do nauki). Może za rok jej się uda. Trochę mi się śmiać chciało, kiedy ze zdziwieniem przyjęła, iż nawet bycie w kadrze narodowej nie spowoduje, że przyjmą ją na wymarzoną uczelnię bez matury. Mam nadzieję, że to zadziała jako dodatkowa motywacja. Jednak aby nie stracić tego roku zapisała się do jednej z bardziej znanych szkół policealnych na kierunek technik administracji.
Moja druga kuzynka, zresztą jej rówieśnica - zupełnie na odwrót. Codziennie dojeżdżała do liceum w mieście powiatowym, zaliczała je z wyróżnieniem. Nie byłoby w tym może nic dziwnego, gdyby nie to, że dziewczyna nie tylko mieszka na wsi, ale i gospodarstwie rolnym. Dostała się na coś z kartografią na AGH. Pochodziła cały tydzień, wszak Kraków jest w strefie czerwonej i uczelnie przeszły na system zdalny. I tyle było jej radości z rozpoczęcia studiowania w "wielkim świecie". Ten ów "wielki świat" przyjął formę niewielkiego pokoju dzielonego z rodzicami i starszym bratem.
Jest jeszcze Młoda, trzecia kuzynka, która też studiuje na katowickim AWFie. Przed wybuchem pandemii pomieszkiwała u mnie. Wybuchła pandemia, zjechała do domu. Teraz była u mnie przez 2 tygodnie, bo uczelnia ponownie przeszła na tryb zdalny(a przynajmniej Wydział Zarządzania). Proponowałam jej, że może u mnie mieszkać tak długo jak tylko chce, wolała jednak zjechać z powrotem do domu. W zamyśle - będzie mogła na spokojnie pisać pracę licencjacką(za moich czasów był to egzamin z wiedzy zdobytej na studiach), w rzeczywistości może być różnie. Tym bardziej, że jej powiat jest w strefie czerwonej. A więc role niejako się odwróciły - wszak to u mnie przed wakacjami była prawdziwa tragedia z ilością zachorowań. 
Mnie też trochę się sprawy życiowe skomplikowały, nie ma jednak tego złego, co by na dobre nie wyszło. Mam mały kurcgalopek, mimo że przez dłuższą część dnia siedzę w domu. Z drugiej strony, ta sytuacja może mi nieco logistycznie ułatwić niektóre życiowe sprawy. No i wreszcie mam też czas na to, co ma dla mnie niemałe znaczenie. Chociaż z drugiej strony - brakuje mi niektórych rzeczy. Niektórych spotkań, twarzy. Z powodu obostrzeń na razie np. odpuściłam pływanie(na treningi dojeżdżam 2 autobusami). Ale przecież kiedyś wszystko wróci do normy. Będzie dobrze, bo musi tak być! A dla poprawienia humoru czytam sobie "Grey'a" :).

P.S.: Poprzednią notatkę napisałam z małą obawą co do Waszej reakcji. Wiecie, dzisiaj czasami strach pisać o niektórych rzeczach, sama się o tym niejednokrotnie przekonałam. Tymczasem, nawet jeżeli macie inne zdanie niż ja, umiecie to wyrazić w kulturalny sposób. Dziękuję Wam za to...