1287. Co nas nie zabije, to nas wzmocni

"Lolek, jak będziesz miała czas, to zadzwoń do mnie pod numer..."

Kiedy kilka dni temu dostałam powyższą wiadomość od znajomej, z jednej strony byłam zdziwiona, a z drugiej, ucieszona. Zdziwiona, bo nasz kontakt urwał się z niewyjaśnionego powodu wiele lat temu(zmieniła numer telefonu, a jak pisałam do niej na facebooku, nie było odzewu, w końcu uznałam, że po prostu chciała zerwać ze mną kontakt). Dlatego ucieszyłam się, kiedy zobaczyłam od niej wiadomość. Szybko wybrałam wskazany przez nią numer i od słowa do słowa umówiłyśmy się na spotkanie na dzisiejszy dzień. Wiedziałam gdzie Halka mieszka, niegdyś odwiedzałam ją regularnie. Dlatego byłam szczerze zaskoczona, kiedy oznajmiła mi, że mieszka gdzieś indziej, w dodatku sama.
W sumie nie powinno być zaskoczeniem, że ktoś w wieku powyżej 30 lat wyprowadza się z domu. Nic nowego, prawda? Ale kiedy wyprowadza się osoba niepełnosprawna, to już jest coś. Co prawda sama wyprowadziłam się "na swoje" już w 2012 roku, jednak niepełnosprawność moja, a niepełnosprawność Halki to dwa różne światy. W końcu skoro mam "umiarkowany stopień niepełnosprawności" to nie jest ze mną najgorzej. Chodzę, gotuję, w miarę dobrze widzę. Halka jeździła na wózku, jej ruchy są jeszcze bardziej nieskorygowane niż u mnie, ma dosyć dużą wadę wzroku. Na pierwszy rzut oka nie nadaje się do tzw. samodzielnej egzystencji, przynajmniej dla laika. A jednak.

Kiedy dotarłam na miejsce otworzyła mi uśmiechnięta Halka, której towarzyszył wierny przyjaciel, labrador o imieniu Lucy. Wynajmowane przez Halkę mieszkanie nie jest duże - to przestronna kuchnia, pokój i łazienka. Wszystko urządzone tak, aby Halka mogła być jak najbardziej samodzielna. Sama się też utrzymuje, chociaż za wynajem płaci całkiem sporo. Na szczęście pracuje, zdalnie, ale dzięki temu jest w stanie opłacić mieszkanie oraz prywatnego rehabilitanta. A regularna praca z nim zdziałała prawdziwe cuda - Halka po 29 latach wstała na własne nogi. Przy pomocy specjalnego chodzika jest w stanie iść na zakupy oraz z psem na spacer. Halka może też liczyć na pomoc przyjaciół, którzy nie tylko wpadają do niej pogadać, ale i pomagają np. w banku, czy też w urzędach(Halka podobnie jak ja ma atetozę - jest w stanie się podpisać, ale już nie napisze dłuższego tekstu, a wada wzroku uniemożliwia czytanie jej różnych rzeczy). Jest bardzo samodzielna - robi pranie, sprząta, gotuje(i to całkiem nieźle), prasuje, zmywa. Po prostu dziewczyna wzbudza w innych podziw.

Po obiedzie usiadłyśmy przy cieście, kawie i herbacie, Halka zaczęła mi opowiadać, jak to się stało, że zamieszkała sama. Mama Halki jest w pewnej sekcie i za punkt honoru wzięła sobie nawrócić wszystkich na to, w co ona wierzy. Halka też początkowo była wychowywana w tej wierze, jednak kiedy zaczęła chodzić z nami do klasy i podsłuchiwać nasze rozmowy na temat wiary(czasami dzieliłam z "dobrymi znajomymi" moimi przemyśleniami na różne związane z nią tematy) poczuła, że nie tędy droga. Ale dopóki nie miała 18 lat, nic nie mogła zrobić. Dopiero po osiągnięciu pełnoletności oficjalnie wystąpiła z "bractwa". I wtedy się zaczęło. Wkrótce Halka miała przystąpić do matury. Jednak polonistka wraz z dyrektorką nie chciały jej do niej dopuścić, "żeby nie psuła im statystyki"(liceum do którego chodziłyśmy, tylko ja byłam rok niżej, było w tamtych czasach najlepsze w mieście). Kiedy dziewczyna powiedziała o tym matce, ta nie zrobiła nic*. W końcu interweniował psycholog, który prowadził Halkę, a ona sama w końcu zdaje jak inni egzamin dojrzałości, z dostosowaniem do jej możliwości. Wkrótce dostała się na dzienne studia na katowickim AWFie. Znowu nie znalazła wsparcia od matki, a na uczelnię jeździ z koleżankami. Studia były dla niej jedynym wyjściem z domu. Nie dlatego, że nie miała jak, bo mieszkała w bloku z windą. Ona po prostu nie miała z kim. Rehabilitant przychodził do niej do domu i to on głównie z nią w nim rozmawiał. Oraz ci, którzy przychodzili do Halki. Z czasem jednak matka zabroniła Halce i tego ostatniego. W międzyczasie dziewczyna kończy studia i znajduje pracę, pomagającą zasilić rodzinny budżet. Tym bardziej, że matka nie pracuje. Tzn. pracuje - "ewangelizując ludzi". I tak sobie żyły, razem a jednak osobno, aż do zeszłego roku. 

Wybuchła pandemia, matka przeniosła się ze swoją pracą do domu. Halka siedzi całymi dniami w pokoju, inaczej przeszkadza matce w pracy. Jej jedynymi przyjaciółmi jest nowy, znaleziony przez Halkę rehabilitant oraz pies Luki. Matce jednak przeszkadza i jedno i drugie. W końcu Halka podejmuje decyzję - chce się uniezależnić od matki, a zarazem usamodzielnić. Szuka więc lokum na własną rękę. Nie jest to jednak łatwe, wszak to osoba poruszająca się na wózku inwalidzkim i chociażby w związku z tym trzeba było odpowiednio je dostosować. Po kilku miesiącach jej upór zostaje wynagrodzony. Dostaje swoje M3 w jednym z nowych budynków wzniesionych na peryferiach miasta. Matka była wściekła, wszak straciła swoje źródło dochodów. Do dzisiaj wyrzuca córce, że przez nią zmarnowała sobie życie. Za to Halka odżyła. Ma swobodę, nikt nie stosuje wobec niej przemocy psychicznej i fizycznej. I wreszcie może się spotykać z kim i kiedy chce, a jej jedynym ograniczeniem są tylko godziny pracy.

* w sumie mnie germanistka też nie chciała dopuścić do matury, ale w końcu mnie dopuściła z hasłem, że pewnie i tak jej nie zdam - zdałam prawie na piątkę i pisemną, i ustną część.