1364. Październik dał mi wiele powodów do radości

Siedzę nad kubkiem parującej ciepłej herbaty w nowym kubku(dosłownie nowym, bo dostałam go zaledwie wczoraj w ramach podziękowania za pomoc w organizacji wczorajszego biegu na siemianowickiej Rzęsie). Za oknem mrok, który jest rozjaśniany licznymi światłami w oknach oraz na ulicy. Swoją drogą czy Wy też kombinowaliście rano, która tak właściwie jest godzina? Bo ja obudziłam się po dziewiątej i tak zastanawiałam się, czy może jest to 10, czy 8. 

Październik już przeszedł do historii. Tak samo jak pierwszy miesiąc studiów oraz pierwszy miesiąc prawdziwej pracy. Trochę się obawiałam, jak to wszystko pogodzę i czy w ogóle dam radę(zwłaszcza, że np. nie dam rady robić na bieżąco notatek z wykładów, więc je nagrywam i na nowo odsłuchuję i spisuję w domowym zaciszu). Jednak kolejne plusy, którymi jestem nagradzana za aktywność na zajęciach utwierdzają mnie w przekonaniu, że idę właściwą ścieżką. Mam nadzieję, że na dalszych etapach nauki będzie równie dobrze. Co prawda trochę przeraża mnie ilość materiału np. z biomedycznych podstaw rozwoju i wychowania, muszę jednak przyłożyć się do opracowania zagadnień. Chwile zwątpienia też mam, mijają one jednak stosunkowo szybko, kiedy sobie uświadomię, ile ciekawych rzeczy mogę się dowiedzieć. A w przyszłości mogę je wszystkie przekuć na praktykę. Praca w świetlicy również przynosi mi wiele radości. I to nie tylko ze względu na pensję, która nieco wspomaga moją skromną rentę socjalną, ale głównie poprzez zwyczajne obcowanie z ludźmi i przekładanie zdobytej wiedzy na praktykę. Nie mówię, że nie jest ciężko, bo jest, ale satysfakcja jest jeszcze większa i w zasadzie jest ona jeszcze większym wynagrodzeniem niż wypłata.

Zwieńczeniem miesiąca było też dzisiejsze ostatnie nabożeństwo różańcowe. Nie powiem, że chodziłam na nie regularnie, jak kiedyś, jednak jeżeli miałam wolny wieczór, to starałam się na nie chodzić. W przeciwnym razie odmawiałam je w domowym zaciszu, z księdzem Teodorem. Zresztą  różaniec, tak samo jak Koronkę do Bożego Miłosierdzia, staram się odmawiać każdego dnia. W autobusie, w domu, wracając z uczelni, jadąc do pracy, albo wracając z niej w drodze z lub na trening - okazja zawsze się znajdzie. Zakończenie nabożeństw tajemnicami chwalebnymi ma dla mnie szczególne znaczenie - daje nadzieję na piękne zakończenie ziemskiej wędrówki i jeszcze piękniejszą wędrówkę, tym razem wieczną, w nowym, lepszym życiu. Życiu, gdzie w końcu moje niedoskonałe ciało nie będzie zbędnym balastem i powodem do nieprzychylnych uwag ze strony innych osób, a będzie liczyło się w nim co innego. To jednak nie jest tak, że nie akceptuję siebie takiej, jaka jestem, bo akceptuję. Nie akceptuję tylko dziwnych uwag osób, które nie mają pojęcia, że osoby niepełnosprawne nie muszą jeździć na wózkach i o kulach. Że mogą też chodzić. A że czasem chodzą jak chodzą, to już inna bajka. Na szczęście nie wszyscy tacy są. A i tych "czepiających się" jest jakby mniej. 

Jak jednak sprawić, aby nasze życie zakończyło się ową chwałą? Warto pokierować się słowami Jezusa z dzisiejszej Ewangelii. Pewien uczony w piśmie zapytał go, jakie jest najważniejsze przykazanie. Jezus zacytował mu fragment Księgi Powtórzonego Prawa: "Będziesz miłował Pana Boga twego z całego serca swego, z całej duszy swojej i ze wszystkich sił swoich" po czym dodał: "a bliźniego swego, jak siebie samego". A więc w tym jednym przykazaniu zawarto tak właściwie trzy:

1) aby miłować Boga,

2) aby miłować bliźniego,

3) aby miłować samego siebie.

Ale jak to ma się do rzeczywistości? Myślę, że bardzo mądrze i przystępnie wyjaśnił to papież Benedykt XVI, który w pierwszej swojej Encyklice zatytułowanej "Deus Caritas Est"(Bóg jest miłością) porusza temat podwójnego praktycznego pytania odnośnie naszego postępowania: czy można naprawdę kochać Boga, chociaż jest On niewidoczny i czy w ogóle można komuś nakazać miłość. Zauważa on(papież) tym samym, że podwójne przykazanie miłości daje podwójne zastrzeżenie, które wybrzmiewa we wskazanych pytaniach. Nikt przecież Boga nie widział, więc jak moglibyśmy Go kochać. Zresztą miłości samej w sobie nie można nakazać - jest uczuciem, które może być lub nie, ale nie można go stworzyć siłą woli. 

Pismo Święte jakby potwierdza pierwszą obiekcję, mówiąc: "Jeśliby ktoś mówił >>Miłuję Boga<<, a brata swego nienawidził, jest kłamcą, albowiem kto nie miłuje brata swego, którego widzi, nie może miłować Boga, którego nie widzi"(1 J 4, 20). Zauważmy jednak, że tekst ten nie wyklucza miłości Boga jako czegoś niemożliwego. Wręcz przeciwnie, w całym kontekście Pierwszego Listu św. Jana jest ona w wyraźny sposób wymagana. Podkreśla nierozerwalny związek między miłością Boga, a miłością  bliźniego i jedna wymaga drugiej w tak ścisły sposób, że stwierdzenie o miłości Boga staje się kłamstwem, jeżeli człowiek zamyka się na innych, czy wręcz ich nienawidzi. Przytoczony fragment Listu św. Jana powinno się raczej interpretować tak, że miłość względem bliźniego jest drogą do spotkania Boga, a zamykanie oczu na innych czyni nas ślepymi również na Boga.

To prawda, Boga widzieli tylko Adam i Ewa przebywający w Raju. Jednak Bóg nie jest dla nas całkowicie niewidzialny. To On pierwszy nas umiłował i ta miłość objawiła się nam dzięki temu, że "zesłał Syna swego Jednorodzonego na świat, abyśmy życie mieli dzięki Niemu"(1 J 4,9). Stał się więc widzialny w Jezusie. Ale w rzeczywistości istnieje wiele możliwości widzenia Boga. W historii miłości opowiedzianej przez Pismo Święte, Bóg wychodzi nam na przeciw np. podczas Ostatniej Wieczerzy, śmierci swojego Syna, Jego objawienia po Zmartwychwstaniu i wielkich dzieł za pomocą których przewodził rodzącemu się Kościołowi. Także w późniejszej historii Kościoła nie był On nieobecny. Wychodził nam na przeciw np. poprzez ludzi, w których objawiał swoją obecność, Słowo, w Sakramentach, aż w końcu w sposób szczególny w Eucharystii. Ale też w liturgii Kościoła, w jego modlitwie, w żywej wspólnocie ludzi wierzących możemy doświadczyć miłości Boga, odczuć Jego obecność, a tym samym nauczyć się poznawać Go w naszej codzienności. Co więcej, Bóg nie nakazuje nam uczucia, którego nie możemy w sobie wzbudzić. Kochając nas pozwala nam zobaczyć i odczuć Jego miłość i z tego, jakbyśmy powiedzieli, "pierwszeństwa" miłowania ze strony Boga, może narodzić się miłość w nas samych.

Proces spotkania ukazuje także, że miłość to nie tylko uczucie. One przychodzą i odchodzą. To prawda, uczucie może być iskrą rozniecającą, ale bywa, że nie jest pełnią miłości. Na początku Encykliki papież Benedykt XVI pisał o procesie oczyszczania i dojrzewania, poprzez który eros w sposób pełny staje się sobą, tj. miłością w pełnym tego słowa znaczeniu. O jego dojrzałości świadczy to, że angażuje wszystkie potencjalne możliwości człowieka, jakby włączając go w cały swój całokształt. 

Spotkanie z namacalnymi przejawami Bożej miłości może wzbudzić w nas uczucie radości podobne do tego, jakie rodzi się z doznania, że jest się kochanym. Jednocześnie spotkanie to wymaga również zaangażowania zarówno naszej woli(która jest wolna), jak i intelektu. A jednak rozpoznanie Boga, który jest żywy to droga wiodąca do miłości, a "fiat" naszej woli w odpowiedzi na Jego wolę łączy trzy składniki: rozum, wolę i uczucie w ogarniający wszystko akt miłości. Proces ten pozostaje w ciągłym rozwoju - miłość nigdy nie jest skończona i spełniona, zmienia się wraz z biegiem życia, mówi się, że dojrzewa, a więc pozostanie wierna samej sobie.

Historia miłości między Bogiem a człowiekiem polega właśnie na tym, że wspólnota woli wzrasta w jedności myśli i uczuć, przez co nasza wola i wola Boga stają się coraz bardziej zbieżne, a co za tym idzie - wzrasta nasze oddanie się Bogu, przez co Bóg staje się naszą radością. To zaś sprawia, że możliwa staje się miłość bliźniego w tym sensie, jaki podaje Pismo Święte. Według wspomnianej encykliki miłość do bliźniego polega na tym, że kocha się w Bogu i z Bogiem innych ludzi, także tych, których w danym momencie nie znamy, lub wręcz do których nie czujemy sympatii. Może być ona urzeczywistniona wtedy, kiedy wychodzi od intymnego spotkania z Bogiem, będącym zjednoczeniem woli i pobudzającym także uczucia. Pozwala to na patrzenie na inną osobę nie tylko z naszej perspektywy, ale i z perspektywy samego Zbawiciela. Jego przyjaciele to nasi przyjaciele. Przenikając to co zewnętrzne w drugim człowieku, można dostrzec jego oczekiwanie na gest miłości, poświęcenie uwagi, to, czego nie może otrzymać za pośrednictwem przeznaczonych do tego organizacji. 

Inaczej mówiąc - patrząc oczyma Chrystusa możemy dać drugiemu spojrzenie miłości, którego być może potrzebuje. To właśnie tak przejawia się współdziałanie między miłością Boga, a miłością bliźniego, o którym pisze Pierwszy List św. Jana.

Jeśli więc w naszym życiu zupełnie brakuje kontaktu z Bogiem, będziemy widzieć w drugim człowieku jedynie osobę bez pierwiastka Boga. Jednak kiedy w naszym życiu nie będziemy zwracać uwagi na drugiego człowieka, starając się być jedynie "pobożnym" i "wypełniać nasze "religijne obowiązki", paradoksalnie oziębia się też nasza relacja z Bogiem. Owszem, jest ona "poprawna", lecz pozbawiona miłości. Tylko nasza gotowość do wyjścia naprzeciw bliźniemu i okazaniu mu miłości, będzie czynić mnie wrażliwszym także na Boga. 

Jednocześnie nie da się miłować Boga i bliźnich, nie miłując samego siebie. Nie chodzi o narcyzm i samouwielbienie, ale o zwykły szacunek do siebie i akceptacja własnej osoby taką, jaka jest. I znowu nie chodzi o niewalczenie z własnymi wadami, ale raczej o przyjęcie do wiadomości, że one są. Zresztą, nie ukrywajmy, każdy z nas ma jakieś wady, niektórych nawet się wstydzimy. Jednak zamiast je wypierać, może lepiej zastanówmy się, jak je zminimalizować. Taka akceptacja samych siebie pozwala nam na spojrzenie na innych przez pryzmat tego, że każdy z nas jest niedoskonały. I dlatego każdemu z nas należy się szacunek.

No popatrzcie, miała być krótka notatka na temat październikowych radości, a wyszedł mały elaborat. Ale może spojrzenie na człowieka, nawet tego zupełnie nieznanego, z innej perspektywy sprawi, że jego życie też nabierze radości.