1438. 68 Memoriał Janusza Kusocińskiego

źródło zdjęcia

Przełom wiosny i lata obfituje we sportowe wydarzenia. Zawody sportowe w których sama biorę udział wpisane są w mój kalendarz od dawien dawna. Od jakiś 3 lat uzupełnione zostały przez wolontariat w różnych eventach i wydarzeniach sportowych. A skoro jest czerwiec, to na Stadionie w Chorzowie, zazwyczaj odbywa się Memoriał Janusza Kusocińskiego. 

Pierwszy raz pomagałam przy jego organizacji w 2020 roku, kiedy to z powodu pandemii został przeniesiony na sierpień. Zostałam wtedy przydzielona do Strefy Widza, a o szczegółach możecie przeczytać >>tutaj<<. Rok temu aplikowałam, bezskutecznie. Jednak specjalnie się tym nie przejęłam - to przecież nie koniec świata. W tym roku spróbowałam kolejny raz. No i się udało. Myślę, że to trochę za sprawą pani Barbórki, która poznała mnie i moje możliwości najpierw na "Biegu Bohaterów", a potem 13 już edycji "Silesia Marathonu" i wie, że Lolek zrobi wszystko, jeżeli tylko da się jej odpowiednie warunki. Jednak nawet nie wyobrażacie sobie, jaką poczułam radość, kiedy tydzień temu po powrocie do domu zobaczyłam meil informujący mnie, że zostałam przydzielona do działu akredytacji. No, tam mnie jeszcze nie widzieli. A moja radość wzrosła jeszcze bardziej, kiedy usłyszałam, że musieli wybrać 50 osób spośród ponad 150 zgłoszeń. Nie żebym się cieszyła, że kogoś odrzucili, bardziej właśnie z tego, że mnie dostrzegli, chociaż raczej staram się nie rzucać za bardzo w oczy.

Pierwotny plan na ten weekend obejmował wystartowanie w sobotę na 100 m. w II Rundzie Grand Prix, wieczorny powrót do domu i całą niedzielę spędzoną na Stadionie(chociaż rano mogłabym jeszcze udać się po drodze na Mszę świętą). Przeziębienie zmodyfikowało jednak moje plany. Na Grand Prix nie pojechałam, za to w Chorzowie spędziłam całe dwa dni. 

Praca w akredykacjach to nic innego niż wydawanie odpowiednich wejściówek przychodzącym osobom, ewentualnie kierowanie ich w sto innych miejsc, gdzie mogą dostać potrzebne rzeczy. W praktyce wyglądało to tak, że na akredytacjach były 2-3 osoby, posegregowane identyfikatory(no bo wiecie, osoba A może wejść w jedne strefy, natomiast osoba B już nie) oraz kartkę z zaznaczeniem kto jaką ma dostać wejściówkę. Nasze nastroje były nieco bojowe - akurat w tygodniu poprzedzającym wydarzenie mieliśmy pogrzeb jednego z wolontariusza. Rozmowy średnio się kleiły, ale też nie mieliśmy typowo grobowej atmosfery. Bądź co bądź, nie dajmy się zwariować. Pierwszego dnia praca na dziale kończyła się ok. 18. Jeszcze przed wyjściem do domu pani Barbórka poprosiła mnie, abym nazajutrz przyszła trochę wcześniej(wg grafiku miałam być o 10). A przy okazji zapytała o to moje przeziębienie. Ech, bywało gorzej...

50% osób na tym zdjęciu to dział akredytacyjny

W niedzielę wstałam po 5. Trochę wcześnie, ale przed wolontariatem chciałam jeszcze wstąpić na Mszę świętą do naszej miejskiej bazyliki. W końcu przypadało zstąpienie Ducha Świętego, jedno z moich ulubionych wspomnień i nieoficjalna rocznica Pierwszej Komunii Świętej. Wyszłam z domu odpowiednio wcześniej, nie uszłam nawet 100 metrów, kiedy poczułam, że zbliżam się niebezpiecznie do ziemi. Po chwili leżałam na chodniku zastanawiając się, co bardziej mnie boli - drugi raz w ciągu kilku dni obite kolana, czy też dłonie. Na szczęście byłam cała. Co prawda chwilę zeszło zanim sie zebrałam, ale... W ostateczności do kościoła się dowlekłam, przed "Chwała na wysokości". Siadłam na końcu, żeby nie drażnić innych moim kaszlem. Do Komunii nie uklęknęłam - nie byłam w stanie. Potem już tylko musiałam przejść do centrum miasta i wsiąść w odpowiedni autobus, a w Katowicach przesiąść się na tramwaj.

Do Centrum Wolontariatu dokuśtykałam kilkanaście minut po 9. Wbrew pozorom to dobry czas. Musiałam chyba przypominać kupkę nieszczęścia, kulejąc i pokasłując. Nawet jak rozpinałam guziki u koszuli, pod którą miałam roboczą koszulkę, kilka osób zaczęło się dopytywać, co mi się stało. Na szczęście udało się znaleźć woreczki z lodem, którymi obłożyłam obolałe miejsce(spokojnie, przez szmatkę, co by sobie nie odmrozić miejsca). Kiedy nieco mi przeszło zarzuciłam plecak na plecy i powlekłam się do budki akredytacyjnej. Tym razem były nas 2 osoby, ale co chwilę ktoś do nas przychodził z innych wolontariuszy. Raz nawet przyniesiono mi mega schłodzony napój, gdybym potrzebowała sobie schłodzić nogę, albo nadgarstki.

Rozpiska konkurencji(źródło zdjęcia)

Niedzielny dyżur trwał do godziny 15:30 - o 15:00 rozpoczęła się cała impreza, jednak zawsze zdarzają się osoby, które odbierają coś w ostatniej chwili. Np. zawodnicy startujący w konkurencjach. I to nie żadne gwiazdy, a raczej rozpoczynające swoją przygodę na wielkich arenach(przynajmniej ja nikogo z nich nie znałam). Na szczęście Stadion Śląski ma dosyć dobre nagłośnienie i ceremonię rozpoczęcia mogliśmy wysłuchać będąc jeszcze na stanowisku.

Potem poszliśmy na trybuny. Ale tam było za gorąco i za duszno. Kiedy jakieś 2 godziny wcześniej byłam w CW coś zjeść(wolontariusze mieli zapewniony "ciepły" posiłek) widziałam, że telewizor był włączony na TVP Sport(jeden z głównych sponsorów memoriału) istniała więc nadzieja, że taki stan rzeczy uległ zachowaniu. Nie myliłam się - telewizor nadawał relację ze zmagań sportowych. Tym razem wyjątkowo wybrałam taką formę kibicowania. Było tam ciut chłodniej i nieco spokojniej. No i można było jeszcze coś zjeść ("Jedz, jedz, raczej ci to nie zaszkodzi... A jak noga?"). Co prawda po Centrum kręcili się inni wolontariusze, no ale nie bądźmy zbyt wymagający. Po 18 wolontariusze mogli odebrać zaświadczenia o swoim udziale w wydarzenia, a godzinę później, ci najbardziej wytrzymali, udali się na pamiątkowe zdjęcie na płytę główną Stadionu ("Tylko proszę cię Lolku, uważaj aby znowu się nie wywrócić..."). Piszę "najbardziej wytrzymali" ponieważ przez to, że kilka osób było na antydopingu, zdjęcie ciągle się przeciągało, aż część osób po prostu zrezygnowała z niego. Pozostało tylko kilkoro niedobitków...

A to zdjęcie zrobiliśmy kilkanaście minut wcześniej.

Jeszcze tylko pożegnałam się z ekipą ("Lolek, na następnej imprezie też masz być, nie ma, że przeziębienie, czy coś..." - oj, żeby to było tylko ode mnie zależne), nasłuchałam szybkiego powrotu do zdrowia i powoli zmierzałam w kierunku domu, kończąc kolejny wolontariat z radością i uśmiechem na twarzy.

I na koniec najlepsze - wiecie jaką sobie wpisałam datę urodzenia? 26.09.2022 😄. Aż pani Barbórka do mnie dzwoniła(da się? da się!) z zapytaniem jaka ona faktycznie jest. Sama się teraz z tego śmieję.