1317. W tym biegu wszyscy byli bohaterami

Są takie momenty, kiedy jestem szczególnie dumna z faktu urodzenia się i mieszkania w tym, a nie innym miejscu na Ziemi. Bo niby Górny Śląsk głównie kojarzony jest z przemysłem oraz kopalniami. I słusznie, bo chociaż tych ostatnich coraz mniej funkcjonuje, to przecież jeszcze tak niedawno to głównie z ich powodu przez lata napływała w te rejony ludność z różnych stron Polski za przysłowiowym chlebem. A nawet z różnych krajów, wszak przez blisko 123 lata pozostawaliśmy pod zaborami trzech obcych państw.
Przyszła jednak niepodległość, a wraz z nią dylemat - przyłączyć ten teren do Niemiec, czy może pozostawić Polakom. Stawka była wysoka - ziemie te obfitowały w złoża węgla kamiennego, a na przełomie XIX oraz XX wieku to głównie ten surowiec wykorzystywano do funkcjonowania ówczesnego przemysłu. Ślązacy jednak czuli się bardziej Polakami. I pokazali to w znaczący sposób - w trzech kolejnych latach wzniecili powstania, które nie tylko pochłonęły życia wielu z nich, ale przede wszystkim spowodowały, że teren ten pozostał w obrębie granic Rzeczypospolitej, a kolejne pokolenia stały się dłużnikami historii stuleci.
Wczoraj obchodziliśmy 100-lecie zakończenia III Powstania Śląskiego, o którym szerzej pisałam w >>TYM<< wpisie. Z tego co wiem to był sam prezydent Andrzej Duda, który najpierw wziął udział w uroczystej Mszy świętej w katowickiej archikatedrze Chrystusa Króla, a następnie przemawiał przed charakterystycznym Pomnikiem Powstań Śląskich, znajdującym się naprzeciwko słynnego "Spodka". W swoim przemówieniu wskazał na ważną rolę Ślązaków w kształtowaniu się polskiej tożsamości po zakończeniu I wojny światowej: "Spotykamy się w Katowicach, w niezwykłym miejscu. Pod pomnikiem Powstańców Śląskich, pod trzema skrzydłami symbolizujące trzy zrywy ludu, który chciał, żeby była to ziemia polska. (...) Moment, w którym trzecie powstanie kończyło się, a jego efektem było wcielenie do ziemi polskiej znacznej części Śląska, uprzemysłowionej, niósł w sobie impuls rozwojowy. To był fundamentalny moment dla odrodzenia się Rzeczypospolitej Polskiej. Ślązacy chcieli być częścią Polski, byli gotowi chwycić za broń. 

W uroczystościach wzięły udział władze samorządowe, wojsko, służby mundurowe, a także władze reprezentujące województwa opolskie i wielkopolskie. Przy okazji prezydent oznaczył pośmiertnie Alfonsa Zgrzebnioka, jednego z dowódców I oraz II Powstania Śląskiego, przekazując na ręce jego krewnej, Józefy Miszczyk, Order Orła Białego. Oboje złożyli wieniec pod pomnikiem. Przykład Alfonsa Zgrzebnioka posłużył prezydentowi do zobrazowania sytuacji wielu wojaków, którzy nie mogli się cieszyć z włączenia ich ojcowizny do nowych granic Polski: "Pomimo, że jego rodzinna Opolszczyzna znalazła się poza granicami Polski, mógł z satysfakcją patrzeć, że jego działania w powstaniach przerodziły się w wolną, niepodległą Polskę, mocną Górnym Śląskiem".

Prezydent umieścił Powstania Śląskie na równi m.in. z Powstaniem Wielkopolskim czy Bitwą Warszawską. Zwrócił też uwagę na siłę Śląska, jaką stanowili nie tylko walczący powstańcy, a zwłaszcza wspomniał o nieopisanej roli kobiet - ich wsparciu oraz chwyceniu za broń. Podziękował dzieciom i młodzieży, jak również tym, którzy do dziś kultywują pamięć tych wydarzeń, w tym władzom samorządowym: "Z całego serca dziękuję wszystkim śląskim rodzinom, w których familijnej pamięci są te chwile. Dziękuję, że byliście za Polską i, że przy Polsce jesteście. Dziękuję władzom samorządowym za symboliczne podkreślenie trzech powstań, które buduje patriotyzm i poczucie odpowiedzialności"*.

Wszystko to działo się tuż obok mnie, a jednak tak daleko. Wtedy, kiedy Prezydent podkreślał rolę Powstań Śląskich, ja po drugiej stronie ronda razem z innymi wolontariuszami wydawałam pakiety startowe zawodnikom, którzy po południu mieli pobiec 4,2 km, by na sportowo uczcić pamięć bohaterów sprzed 100 lat. Nota bene sama byłam jednym z prawie 2000 biegaczy, którzy zdecydowali się zmierzyć z tym dystansem. Dlatego zależało mi, aby moja posługa nie kolidowała z samym startem. A biuro zawodów jest ku temu idealnym miejscem.

Co prawda spakowanie 400 pakietów(tyle przypadło na nasze stanowisko) mogłoby się wydawać bardzo czasochłonnym zajęciem, jednak przy opanowaniu odpowiedniej techniki wcale tak nie było. W zasadzie bardzo szybko wszystkie worki były pełne, wystarczyło tylko dołączyć do niego zadeklarowany przez sportowca rozmiar koszulki, wyciągając go uprzednio z rozstawionych z tyłu kartonów.

Wydawanie pakietów zaplanowano, z wiadomych powodów, zaplanowano na sobotę i niedzielę. Sobota - istny armagedon. Tłum ludzi taki, że niektórzy czekali i godzinę na wejście do Spodka. Za to niedziela - pełen luzik. Najlepiej obrazują to wydane numerki: pierwszego dnia ponad dwieście, drugiego: około stu. Oczywiście mówię tutaj tylko o moim i K. stanowisku. Nawet opracowałyśmy własny kod porozumiewawczy: rozmiarówki M i L brzmią podobnie, dlatego mówiłyśmy "męska/damska moda", "męski/damski listek". Nawet nieźle to funkcjonowało. Pomimo natłoku klientów, całe biuro spisało się bardzo dobrze, ba, ogólnopolski organizatorzy biegu stwierdzili, że byliśmy jednym z najbardziej wydajnych biur z jakimi miał do czynienia. A więc - brawo my!

Dzięki temu, że większość pakietów została odebrana w sobotę, nazajutrz skończyliśmy pracę biura zgodnie z planem. Zostały jeszcze dwie osoby do wydawania pakietów tym, którzy zostawili wszystko na ostatnią chwilę, ale reszta mogła spokojnie opuścić swoje stanowisko pracy. Jedni dostali przydział do innych zadań, a ja poszłam na start biegu. Po drodze strzeliłam sobie zdjęcie pod pomnikiem.

Bieg był podzielony na serie, którymi puszczani byli jego uczestnicy. Ja, z racji numeru, startowałam w ostatniej, o 16:40. Przede mną było już tylko 4,2 km. 

I Młodsza, która staje się z wiekiem coraz bardziej bezczelna. Jeżeli dostanie się do Kadry Narodowej jest równoważne z wyśmiewania się z możliwości innych, to ja dziękuję. A z drugiej strony, czemu nie "podskakuje" do sprawniejszych od siebie? Pocieszam się jednak tym, że pomimo wszystkiego zdałam maturę za 1 razem. A w sporcie nie muszę być przecież najlepsza. W ogóle dzień wcześniej przywiozłam jej papiery na obóz. Ktoś jednak odebrał pakiet za nią. No ok. byłam na innym stanowisku, więc nie było szansy przekazać. Spytałam się jej, czy po prostu nie może poczekać na mnie po biegu, bo wszystko mam w plecaku, a plecak pojechał już depozytem. Na co ona, że nie, bo jest tu z koleżankami, a ja na pewno dobiegnę na końcu, więc one nie będą na mnie czekać. Ewentualnie poprosi depozyt, aby jej wydał mój plecak i sama sobie wyciągnie. Wiedziałam, że to nie przejdzie, bo znam zasadę działania depozytu, ale już nic się nie odzywałam, tylko czekałam na start.

No dobra, przybiegłam na końcu, ale za to dostałam największe owacje. W ogóle to jeszcze raz dziękuję panu z Wieliczki, który zrezygnował z własnego czasu i towarzyszył mi w drodze.

Chwilę odpoczęłam i poszłam do depozytu po mój plecak. Po drodze minęłam wściekłą Młodszą, której nie wydali moich rzeczy. Powiedziałam jej, że może teraz ze mną podejść. Ona na to, że nie ma czasu i że przyjedzie do mnie do domu wieczorem, to jeszcze pogadamy. Tylko że tym razem ja nie miałam na to ani czasu, ani ochoty. Nie po to przez dwa dni wożę papiery, aby ona potem jeszcze zawracała mi po nocy tyłek. Zbyłam ją blefem, że po biegu idę ze znajomymi z wolontariatu na spotkanie podsumowujące. Ona na zawodach włóczy się nocami nie wiadomo gdzie i z kim, więc ja też od czasu do czasu mogę się z kimś zaufanym spotkać, nie koniecznie na %. Wkurzyła się jeszcze bardziej. Powiedziałam jej, że jak będę wracać, to mogę jej to po drodze podrzucić(chociaż zupełnie mi to nie było po drodze). Na początku powiedziała, że ok., ale później zadzwoniła do mnie z pytaniem, kiedy wracam, bo jak coś, to ona podjedzie po mnie do K-c, bo coś tam, coś tam. Powiedziałam jej że nie, że i tak za godzinę wracam i żeby czekała na mnie na centrum naszego miasta. Znowu czułam, że się wkurzyła, ale dlaczego to ona ma dyktować w tej sytuacji warunki. W każdym razie perspektywa miłego wieczora w Parku Śląskim, gdzie znajdowała się meta biegu, prysła jak bańka mydlana, a ja powoli zbierałam się do domu. Myślicie, że Młodsza czekała na mnie na umówionym przystanku? Zapomnijcie... Następnym razem nic jej nie wydrukuję.

Wiecie co, może i byłam na końcu listy biegu, ale dla mnie satysfakcją jest, że dobiegłam mimo wszystko. Nie zrobiłam tego dla braw, uznania, gratulacji, ale dla bohaterów sprzed stu lat. Oni zmagali się z upałem i potem od walk i karabinów, ja od wysiłku włożonego w bieg. 

A od dzisiaj przez 10 dni jestem na obozie sportowym, na który wcale nie chciałam jechać. Ja naprawdę po zawodach mam dość mieszkania z Młodszą, a tutaj przyjdzie mi dzielić z nią pokój przez ten czas... Trzymajcie się ciepło i przypominam o naszym wakacyjnym konkursie. Szczegóły w poprzednim poście.

* za P. Chrobok, Katowice. Prezydent Andrzej Duda na obchodach setnej rocznicy III Powstania Śląskiego: To był fundamentalny moment dla Polski, źródło: https://dziennikzachodni.pl/katowice-prezydent-andrzej-duda-na-obchodach-setnej-rocznicy-iii-powstania-slaskiego-to-byl-fundamentalny-moment-dla-polski/ar/c1-15695242