1470. Taki wniosek na przyszłość...

Wybuch megawulkanu na ekranie telewizyjnym powoduje u mnie uczucie paniki. I jeszcze głos spikera informujący, że gorąca magma zaleje 3/4 naszego globu niwelując wszystko, co stoi na jej drodze. Po chwili ekran telewizora przybiera barwę czarną, na tym tle pojawia się krótki napis: "Brak sygnału". "Pewnie lawa zniszczyła kamerę transmitującą wybuch" - słyszę głos ni to mój, ni to taty. Ogarnia mnie niesamowite przerażenie, zwłaszcza kiedy obliczam, z nieznanego wcześniej wzoru, że lawa dotrze do nas za około 45 minut. Ostatnie 45 minut życia. I chociaż w szkole często te 45 minut dłużyło mi się w nieskończoność, teraz wiem, że miną one niesamowicie szybko. Za oknem pochmurno i wietrznie, stada ptaków lecą w nieznanym kierunku szukając ucieczki przed tym, co nieuniknione. W pokoju panuje półmrok - elektrownia nie działa. Spoglądam w kierunku Pusi, która chyba też przeczuwa koniec swoich dni. Najdelikatniej jak tylko mogę biorę ją na ręce, przytulam i szepczę jej do uszka - "Nie bój się Pusiu, wszystko będzie dobrze"...

I w tym momencie wszystko się kończy. Nie, nie nastąpił koniec świata, a koniec snu.

Hm... chyba nie powinnam słuchać Apokalipsy św. Jana przed snem. Co prawda w jednym z wywiadów ksiądz Dawid L.(przyszły błogosławiony, w myśl tezy, że "błogosławieni, którzy nie widzieli, a uwierzyli") stwierdził, że jest to księga pełna nadziei, jednak ja za bardzo przeżywam to, co w niej zawarto i efekt był jaki był. A z drugiej strony - ciekawe co będzie mi się śniło po takich "Zaburzeniach osobowości"?

Dziękuję za komentarze pod poprzednim postem. Nawet nie przypuszczałam, że będzie aż taki odzew. Trzymajcie się ciepło i miejcie spokojne sny.