1472. Memoriał Witolda Dłużniaka za nami

W tym roku Polski Związek Sportu Osób Niepełnosprawnych "Start" świętuje 70-lecie swojego istnienia(poszczególne oddziały wojewódzkie są jeszcze młodsze). Przez ten czas przewinęła się przez niego cała rzesza sportowców z niepełnosprawnością, trenerów oraz prezesów. Jedną z ważniejszych postaci, która na przestrzeni tego okresu w znaczący sposób wpłynęły na losy polskiego sportu osób z niepełnosprawnością był niewątpliwie Witold Dłużniak.

Witold Dłużniak

Do Witolda Dłużniaka doskonale pasuje określenie "człowiek-orkiestra". Był zawodnikiem Polonii Warszawy, wiceprezesem PZPN w latach 1970 - 1977 oraz prezesem Polskiego Związku Kolarskiego w latach 1977 - 1984(a potem jego honorowym prezesem), jednak w szczególności na sercu leżał mu sport osób z niepełnosprawnością, w tym sport paraolimpijski. W latach 1989 - 2009 był prezesem Polskiego Związku Sportu Niepełnosprawnych "Start" oraz pomysłodawcą i twórcą Polskiego Związku Paraolimpijskiego, w którym przez długi czas pełnił funkcję wiceprezesa.

To głównie dzięki niemu medaliści paraolimpijscy honorowani są w podobny sposób jak pełnosprawni - otrzymują świadczenia za zdobyte medale. Sukcesy, które paraolimpijczycy odnosili w latach 90-tych w dużej mierze można przypisywać właśnie jemu. Polska reprezentacja paraolimpijska od wielu lat należy do światowej czołówki. Witold Dłużniak kierował polską misją podczas letnich igrzysk paraolimpijskich w Barcelonie, Atlancie, Sydney oraz Atenach.

Jak podkreśla jeden z jego następców, Longin Komołowski: "Jeżeli mówimy o osiągnięciach, a są ogromne, sportu osób niepełnosprawnych, wszystkie osiągnięcia de facto wiążą się z jego osobą. On po prostu ten sport swoją działalnością organizował, wspierał przez bardzo długi okres, kiedy sportowcy osiągali te wyniki. Każdy z tych medali można przypisać jemu.".

Natomiast wiceprezes Komitetu, Robert Szaj, wspomina Witolda Dłużniaka jako człowieka pogodnego, a przede wszystkim - charyzmatycznego: "Witek to była osoba o niezwykłej charyzmie i energii, ale też i doskonałej wiedzy, jeżeli chodzi o sport. Znał każdą dyscyplinę, znał każdego zawodnika z imienia i nazwiska, on tym sportem osób niepełnosprawnych żył, on się tym pasjonował. Zapamiętam go jako niedościgniony wzór, jeżeli chodzi o osobę, która zarządza taką organizacją, po drugie zaś - niedościgniony wzór jeżeli chodzi o wiedzę.".

Motto Witolda Dłużniaka składało się z trzech słów: nauka, praca, sport. Chciał, żeby osoba kończąca karierę sportową mogła normalnie funkcjonować w środowisku. Miał wizję, w której sport nie determinował życia zawodników, ale był pięknym do niego dodatkiem.

Witold Dłużniak zmarł 11 marca 2009 roku w wieku 77 lat po długiej chorobie. Jego grób znajduje się w Cieszynie.

Patrząc na zasługi Witolda Dłużniaka dla polskiego sportu osób z niepełnosprawnością nie powinien dziwić fakt, że poświęcono mu memoriał z okazji 70-lecia istnienia "Startu". Przez trzy dni Centrum Przygotowań Paraolimpijskich "Start" w Wiśle stał się areną zmagań kilkudziesięciu zawodników niepełnosprawnych, którzy rywalizowali ze sobą w łucznictwie, bocci oraz konkurencjach lekkoatletycznych.

Kiedy trzy tygodnie temu zadzwonił do mnie prezes naszego katowickiego oddziału "Startu" z zapytaniem, czy nie chciałabym wystartować w memoriale, stanęłam przed małym dylematem. Bo z jednej strony jasne, że by się chciało pojechać, a z drugiej, praca, praca i jeszcze raz praca. Niby jeszcze mam kilka dni urlopu, niby mogę tak kombinować z godzinami, aby odrobić je kiedy indziej, a jednak miałam pewne wątpliwości. W końcu stanęło na tym, że dojadę w trakcie i wyjadę wcześniej - w końcu w poniedziałek i tak nic się nic nie działo, podobnie jak w środę. I tym sposobem wzięłam urlop tylko na wtorek, a nasz klub reprezentowany był przez 8-śmio osobową ekipę. 

We wtorkowy poranek dotarłam koleją do Wisły, a ze stacji odebrał mnie sam prezes. Mogłabym oczywiście sama podejść do ośrodka, ale tak było i łatwiej i szybciej. Poranny blok obejmował zmagania w łucznictwie, którego każdy z nas mógł spróbować(o mały włos, a Młodsza by mnie zapisała do turnieju). Do legendarnego Robin Hooda mi daleko, bo znając moją koordynację ruchową to te strzały trafiałby wszędzie, tylko nie w tarczę, poobserwować na zmagania innych jednak zawsze można. Tym bardziej, że do zmagań stanęli z naszego klubu Młodsza, Gacioch, Kulka i Prezes. I chociaż żadne z nich nie stanęło na podium, to było na co popatrzeć. 

Poobiedni blok sportowy obejmował to, co Lolek lubi najbardziej, czyli lekkoatletykę. Zostałam zgłoszona na dwie konkurencję - bieg na 100 m.(co chyba nikogo nie dziwi) oraz... pchnięcie kulą(co już było dla mnie nowością). Pogoda nas nie rozpieszczała - całe popołudnie padał deszcz(z niewielkimi przerwami, np. na czas biegów), a więc warunki były raczej nie najkorzystniejsze. Ale jakoś dałam radę. Najpierw wystartowałam w biegu na 100 m., gdzie dotarłam na metę z czasem 23,45 sekund(w setnych mogłam się pomylić, bo nie dosłyszałam końcówki), co wbrew pozorom jest dobrym wynikiem jak na mnie.

Uczestniczki naszej serii biegu

O 16:00 rozpoczęła się konkurencja pchnięcia kulą. Jak na złość zaczęło wtedy mocniej padać. A z drugiej strony, w nie takich warunkach się startowało. Sportowiec powinien być gotowy na wszystko. Jak można się domyśleć, pchnięcie kulą poszło mi o wiele gorzej. Ja jednak cieszę się z tego oficjalnego 1,81 m., które udało mi się wywalczyć. Od dawna uznaję, że sport powinien nieść też z sobą radość i cieszyć samego zawodnika. Tą radość podobno było po mnie widać. Przynajmniej tak stwierdził fotograf, utrwalający całe zdarzenie na zdjęciach.

Każdy z nas miał do oddania 3 pchnięcia, z którego liczyło się najdalsze. Dla wyjaśnienia, podczas normalnych zawodów jest 6 prób, gdzie też liczy się ta najdalsza. Tutaj duże podziękowania należą się Prezesowi, który motywował nas i wspierał podczas każdej próby. Nawet żartowałyśmy z Młodszą, że będziemy go brali ze sobą na zawody, skoro nasz Trener niewiele się nami interesuje...

W planie powinnam jeszcze wziąć udział w skoku w dal, w którym swego czasu odnosiłam też spore sukcesy(nawet większe niż w bieganiu), niestety z powodu narastającego deszczu odwołali i tą i jeszcze dwie inne konkurencje. 

Wróciliśmy więc na ośrodek, gdzie wieczorem, przed kolacją, odbyła się dekoracja najlepszych zawodników. W sporcie osób z niepełnosprawnością nigdy nie należy być pewnym miejsca, ponieważ wyniki przeliczane są na punkty według stopnia i rodzaju niepełnosprawności, miejsca zaś przyznawane są właśnie na podstawie tych punktów. Dlatego jakież to było zaskoczenie, a zarazem radość, kiedy okazało się, że mimo dobiegnięcia na samym końcu na metę, ostatecznie uplasowałam się na trzecim miejscu. Sama nie mogłam(i w zasadzie dalej nie mogę) w to uwierzyć, nawet po tym, jak prześliczny medal zawisnął na mojej szyi.

Dodatkowo dostałam dwie książki o sporcie osób niepełnosprawnych, będzie więc co czytać pomiędzy przyswajaniem kolejnych wiadomości z zakresu pedagogiki oraz pisania kolejnych stron pracy licencjackiej.

Po nagrodzeniu zwycięzców wtorkowych konkurencji, wszyscy ustawiliśmy się do pamiątkowego zdjęcia, a następnie udali na kolację.

To był bardzo ciekawy dzień i mam nadzieję, że będzie powtórzony jeszcze nie raz. Tym bardziej, że ktoś powiedział, że planowane są kolejne edycje Memoriału, co ma sprawić jeszcze większe upowszechnienie się uprawiania sportu przez osoby z niepełnosprawnością.