1471. Przecież nie podpisywałam z nią cyrografu na całe życie

Zawsze myślałam, że wolontariat powinien być czymś, co sprawia człowiekowi radość i przynosić mu satysfakcje z tego, co robi. I tak jest w przypadku większości wolontariatów, w które się angażuję, co zresztą możecie wyczytać i wywnioskować z moich postów, w których opisuję działania na tym polu. Jest jednak jeden wolontariat podczas którego po prostu się męczę. Może nie tyle męczy mnie sam wolontariat, ile osoba, która jest, hmm..., Liderką. Chodzi mi o Sz.P. Stali bywalcy bloga pewnie pamiętają, jakie miałam z nią przeboje. Dla nowych w skrócie mogę powiedzieć, że nie odpowiada mi jej brak kompetencji, ciągłe ocenianie innych, wścibskość, wp... się w cudze życie, dzielenie ludzi na lepszych i gorszych niewiele o nich wiedząc i brak poszanowania czasu innych. W dodatku spoufala się z proboszczem mojej parafii, ale tutaj trafił swój na swego. Jakoś jednak dawałam radę i znosiłam to wszystko, zwłaszcza że tylko w pierwszym roku mojej działalności byłam z nią w parze. 

Rok temu jednak przelała moją czarę goryczy: przez jakieś 3 tygodnie nie mogłam się skontaktować z jedną z rodzin, których byłam wolontariuszem prowadzącym. Nie chciałam babsku od razu mówić, bo rok wcześniej mieliśmy z Brutusem podobną sytuację. Wtedy popełniłam ten błąd, że powiadomiliśmy Liderkę o problemie, a ona od razu wyrzuciła ją z systemu. Tymczasem tego samego dnia, tyle że po południu, Brutus miał nagrać się na automatyczną sekretarkę. Nie zdążył. Teraz pewnie byłoby tak samo, więc pozwoliłam dać sobie czas do końca tygodnia, a po niedzieli samodzielnie odrzucić rodzinę. 

Na szczęście w sobotę udało mi się dodzwonić. Trochę rozśmieszyło mnie tłumaczenie, że kobitka myślała, że to jakiś telemarketer, ale tego dnia była u męża na cmentarzu i on jej przekazał, że ma odebrać ten telefon(a w ostateczności okazało się, że kojarzy mnie z Mszy św. w bazylice), no ale dobra. Grunt, że udało mi się umówić na wtorek, 16 listopada. Tymczasem w piątek, 12 listopada(a właściwie już w czwartkowy wieczór) zaczęłam czuć się niezbyt dobrze. Co ja piszę, czułam się tak źle, że pierwszy raz w życiu wezwałam karetkę pogotowia. Przyjechali, zbadali, stwierdzili, że to nie wyrostek robaczkowy, dali lek przeciwbólowy i kazali rano iść do rodzinnej(pamiętajcie, że to był jeszcze stan epidemii w Polsce). Do rana jakoś dociągnęłam i udałam się do lekarza rodzinnego. Na szczęście mam go dosłownie po drugiej strony ulicy. Tam na szybko zrobiła mi morfologię, aby na pewno wykluczyć zapalenie wyrostka. Zapalenie wyrostka wykluczono, ale za to wyniki krwi miałam tak złe, że na cito wysłano mnie na konsultacje do hematologa. I tak zaczęła się moja dwutygodniowa pielgrzymka po lekarzach po województwie śląskim.

Jak się domyślacie, nie miałam czasu ani możliwości odwiedzenia tej ostatniej rodziny. Chyba jeszcze w sobotę napisałam na grupie, czy ktoś nie mógłby iść do niej za mnie, pisząc tylko, że jestem chora. Kilka minut później zadzwoniła do mnie Liderka wręcz wyrzucając mi moją nieodpowiedzialność. No, tylko że ja z bólu nie mogłam nawet usiąść, a ta wymaga ode mnie odwiedzenia kogoś w domu. Bez słowa się rozłączyłam, bo nie miałam siły ani ochoty słuchać jej jazgotu. Potem jeszcze wysłała mi kilka SMSów z wymówkami, ale nawet ich nie odczytywałam. W końcu ona sama wybrała się do tej rodziny na spotkanie, jednak co ja się wysłuchałam na ten temat podczas finału, to moje. Na szczęście okazało się, że to nie jest białaczka, a ostra postać anemii. No, ale trzeba było to wykluczyć.

No i teraz. Po co się wtrąca w życie mojej rodziny i tego co ja robię? Po co rozmawia o mnie z proboszczem, dla którego jestem "nikim" i jeszcze bardziej go nakręca? Po co wydzwania do moich rodziców i zarzuca im coś, nie znając ogółu sytuacji? Nie, wszystko to sprawiło, że w tym roku postanowiłam nie brać udziału w tej szopce o czym poinformowałam ją. Fakt, że SMSem, ale ja po prostu myślę, że w przeciwnym razie by mnie zajazgotała. Zgadnijcie co zrobiła Liderka? Zadzwoniła z z pretensjami do mojego taty zarzucając mi nieodpowiedzialność.

O przepraszam. Nieodpowiedzialność to by mi mogła wypomnieć, gdybym podpisała już umowę na ten rok i w trakcie zrezygnowała, albo zrezygnowała, nie powiadamiając jej o tym. Tymczasem ja jej o tym powiedziałam(dobrze, napisałam) przed podpisaniem umowy, więc nie rozumiem o co to całe halo? Wszak nie podpisywałam z nią umowy na całe życie. A poza tym ja też potrzebuję komfortu psychicznego.

No, chyba że się mylę.

Spokojnie, czasu który zyskam nie zmarnuję. Jeden z księży na wydziale(WT) zaproponował mi udział w jego projekcie badawczym, a i praca dyplomowa sama się nie napisze. Nie mówiąc już o zdobywanej wiedzy, którą trzeba będzie systematycznie utrwalać.