2004. Na trening marsz!

Przez Młodszą wraz z końcem lipca trafiłam ponownie na trening lekkoatletyczny. Tak się złożyło, że natchnęłam się na nią na moim osiedlu. Ja wracałam po pracy do domu, ona była umówiona ze znajomymi pod szkołą. No i od słowa do słowa zaczęła mnie namawiać do powrotu do klubu. Osobiście uważam, że najlepsze lata na szlifowanie formy mam za sobą. Chciałam spróbować z racerunningiem, ale z sprzętem nie wyszło. Gościu zajmujący się sprowadzaniem sprzętu nie załatwił mi go no i w dalszym ciągu go nie mam. A w tej dyscyplinie jeszcze byłabym w stanie coś osiągnąć, bo jak sam komentator naszych zawodów sportowych stwierdził - aktualnie nie ma dla mnie odpowiedniej klasy startowej. 

W końcu uległam. Ku mojemu zdziwieniu okazało się, że trening jest tego samego dnia. Co w tym dziwnego? Chociażby to, że zawsze wakacje mieliśmy wolne. No, może nie licząc obozów treningowych, ale przebywając w domu już nie mieliśmy treningu od ostatniego dnia zajęć szkolnych do końca wakacji. To miał być czas dla nas. No dobra, ale jak już jest ten trening, to już postanowiłam na niego iść. Pal licho, że na siłownię w prywatnej szkole wyższej, w której aktualny trener pracuje jako wykładowca. Lepszy rydz niż nic. 

Z Młodszą umówiłyśmy się pod Pałacem Kultury Zagłębia w centrum miasta. Wspomniana szkoła wyższa znajduje się zaledwie kilkaset metrów dalej. Ode mnie też nie jest daleko, nawet na nogach, może z 10 minut normalnym tempem. Ale jakoś tak wyszło, że moja kuzynka wolała centrum. O umówionej godzinie spotkałyśmy się na przystanku, a potem udałyśmy się do budynku. W samym budynku byłam może z 2, 3 razy, więc za bardzo się nie orientowałam w rozkładzie pomieszczeń. Za to Młodsza mogłaby robić za przewodnika po nim. Doskonale wiedziała którędy ma iść. Czemu ona nie jest taka biegła w matematyce? Już dawno miałaby maturę w kieszeni. 

Na miejscu okazało się, że trenera-Pitera jeszcze nie ma. Na szczęście siłownia była otwarta, więc mogłyśmy do niej wejść i przynajmniej się przebrać. Wkrótce przyszedł i nasz trener, radosny jak szczygiełek. Zastanawiałam się, czy mnie pozna, ale nie miał z tym najmniejszego kłopotu. A nawet śmiał się, że już miał za mną puścić list gończy. Ech, kolejny żartowniś. Ale trzeba przyznać, że siłownię mają nieźle wyposażoną. I nawet ktoś tak wymagający jak ja znajdzie na niej coś dla siebie. Oczywiście część z tych urządzeń była nie dla mnie, ale nie wszystkie. Więc i tak coś z tego skorzystałam. 

Godzina minęła nawet sama nie wiem kiedy. Wiecie co było dla mnie takim powrotem do normalności w treningach? To, że trener był naprawdę zainteresowanym tym, co my robimy, czy wszystko z nami w porządku, czy nie potrzebujemy pomocy. Mnie z miejsca zaproponował wyjazd na najbliższe zawody do Warszawy, a potem do Gorzowa Wielkopolskiego, ale nie, chyba jeszcze na to za wcześnie. Domyślacie się o co mogłam go na koniec zapytać? Oczywiście, że o to, czy jest szansa na treningi biegowe, kiedy wrócimy na stadion lekkoatletyczny. Popatrzył na mnie jak na wariata, co miało w domyśle oznaczać, że oczywiście, że tak.

Hmm... tak sobie myślę, że tym razem zagrzeję tam miejsce na dłużej. Jeżeli tylko treningi będą treningami, choćby ciężkimi, a nie nie wiadomo czym, to jestem w stanie na nie chodzić, kiedy tylko pozwoli mi na to czas.