2013. Tylko nie to, tylko nie dzisiaj, tylko nie teraz

Mniej więcej takie myśli przychodziły mi do głowy, kiedy w piątkowy poranek obudziłam się z temperaturą. Tym bardziej, że w planach miałam udać się na trzydniowy odpust do Kalwarii Zebrzydowskiej. Nic z tego, musiałam zostać w domu i chociaż trochę się wykurować. Zwłaszcza, kiedy w niedalekiej perspektywie czasowej mam udział w kolejnej już pieszej pielgrzymce na Jasną Górę (właśnie wróciłam ze spotkania organizacyjnego).

Dzień wcześniej, wieczorem, wróciłam z biegu "Biegać jest Bosko". Czułam się dobrze, nie licząc typowego zmęczenia biegiem. Niczego nie podejrzewając spakowałam się na wyjazd i poszłam spać. W piątkowy poranek obudziłam się, próbuję wstać, a tu nagle cały świat zaczyna wirować mi przed oczami, ja zaś nie mam siły zrobić nawet kroku na przód. Wiedziałam, że jestem zmuszona zmodyfikować moje plany na weekend i zamiast jechać na mini-pielgrzymkę zostać w domu. Było mi przykro, nie powiem, że nie. Ale starałam się upatrywać w tym szansy na coś innego.

Nie było więc uczestnictwa w piątkowej uroczystości zaśnięcia Maryi Panny wraz z procesją figurki do Grobku, sobotnich dróżek, czy też niedzielnej uroczystej Mszy odpustowej (nota bene trzeciej w przeciągu tygodnia). Była za to gorączka, bolące gardło i gorsze samopoczucie. Czyli coś, czego każdy z nas chciałby uniknąć, zwłaszcza o tej porze roku. Było wyglądanie przez okno i oglądanie telewizji. Czytanie książek oraz szukanie w Internecie informacji o najsłynniejszym chodziarzu w historii Polski, Robercie Korzeniowskim (a tych na szczęście nie brakuje, część wywiadów i artykułów planuję wydrukować i spiąć, aby mieć taką bazę pod ręką). Układanie puzzli. Rozwiązywanie pochodnych, całek i różniczek. I jeszcze zagłaskiwanie Pusi "na śmierć" (spokojnie, kotka przeżyła i ma się całkiem dobrze). Może zabrakło słynnych odpustowych cukierków, ale za to były pyszne babeczki a'la kopiec kreta, zrobione w chwili przypływu sił.

Może niezbyt idealne, ale smakowały wybornie

Mogłabym być zła na cały świat, że w tak beznadziejny sposób musiałam zmodyfikować moje plany. Ale po co? Czy użalanie się coś by zmieniło? Oczywiście było mi chwilowo żal, że ominie mnie cała uroczystość, jednak potem, z każdą chwilą już coraz mniej. Może po prostu tak miało być? Może pochorowałam się i nie pojechałam, abym w przyszłości bardziej cieszyła się z tego, co mi się uda zrealizować? To trochę tak, jak w wpisie o drogach - nie każda jest łatwa, ale każda jest po coś.

Swoją drogą, Ksiądz Niosący Światło mógłby zostać wróżem - kiedy kilka dni temu zmokłam podczas ulewy, zaczął jęczeć, że jeszcze skończy się to chorobą. No i viola, mam przeziębienie. Chociaż tak szczerze wątpię, czy to właśnie ona jest przyczyną mojego przeziębienia. Równie dobrze mogłam dostać podczas biegu lekkiego udaru słonecznego. Bo kaszlem i katarem się nie przejmuję - coś pyli, a lekarstwa za bardzo mi nie pomagają.