2042. Inauguracja roku formacyjnego

Ostatnio jest może ciut monotonnie na moim blogu, ale co ja na to poradzę, że uczestnictwo w Duszpasterstwie wciągnęło mnie na maksa? A skoro jest to jedna z rzeczy, którą żyję i która sprawia mi dużo radości, to dlaczego nie miałabym się nim dzielić z całym światem?

Początek roku akademickiego nierozerwalnie jest związany z początkiem roku formacyjnego. A czyż może być piękniejsze rozpoczęcie formacji od odprawienia Mszy świętej o szczęśliwy rok akademicki? Ta pierwsza Msza była raczej kameralna, dla naszego duszpasterskiego grona. Bo tydzień później odbywała się ogromna Eucharystia dla całego, bądź co bądź, niemałego środowiska akademickiego miasta Katowice połączona z wręczeniem nagrody Lux Silesia. 

Tamta ogólnoakademicka Msza odbywa się w Archikatedrze Chrystusa Króla naprzeciwko mojego wydziału. Z kolei inauguracyjna Eucharystia naszego Duszpasterstwa miała miejsce w kaplicy wydziałowej. Było ciasno, ale kameralnie. Poprzedziło ją spotkanie całego środowiska duszpasterstwa w gmachu redakcji "Gościa Niedzielnego" oraz "Radia eM". Mogliśmy podczas niego zobaczyć wszystkie pary z DA, które w poprzednim roku formacyjnym powiedziały sobie sakramentalne >>Tak<<, zobaczyć i posłuchać relacji z tegorocznego wyjazdu w Alpy na tzw. Camino, posłuchać świadectw uczestników rekolekcji Domowego Kościoła oraz Festiwalu Życia w Kokotku, a także spróbować tradycyjnej polenty. A nade wszystko mogliśmy ze sobą porozmawiać dowiadując się tym samym, co u nas słychać po wakacjach.

Przed ołtarzem znajduje się nietypowa
relikwia - szkic wykonany przez bł.
Pier Giorgia Frassatiego z jego podpisem

Po pierwszej części spotkania wszyscy udaliśmy się na wydział, aby wziąć udział we Mszy świętej, którą wraz z księdzem Krzysztofem koncelebrowali prodziekan Wydziału Teologicznego, a jednocześnie duszpasterz pracowników akademickich oraz ksiądz, który należy do Towarzystwa Ciemnych Typów (o co w nich chodzi pisałam >>tutaj<<). W kazaniu nasz ksiądz Kristofer nawiązał do tego, że nie mamy być jak ten Adam z Pierwszego Czytania, któremu Pan Bóg pokazywał kolejne zwierzęta, a on za bardzo nie wiedział co z nimi począć. Potem ten lekceważący i obojętny stosunek do otoczenia skutkował brakiem sprzeciwu na propozycję Ewy, aby zjedli owoce z drzewa poznania dobra i zła. Przestrzegał przy tym, że taka postawa w naszym życiu niczego konstruktywnego nie wniesie, a my będziemy znudzeni otaczającym nas światem. Że lepiej jest zadawać pytania, dotyczące wiary, życia, nauki, i oczekiwać na nie satysfakcjonujących nas odpowiedzi. Czasami ktoś nam je poda na przysłowiowej tacy, a innym razem będziemy musieli sami dojść do niej. Dlatego mamy być jak dzieci z Ewangelii - ufni i ciekawi świata, a wiedza, którą będziemy zdobywać przez kolejnych 9 miesięcy ma służyć nie tylko nam samym, ale i innym. Co ważne, służyć w sposób mądry i rozważny. Ma nie być prowodyrem pychy i przeświadczenia, że jest się w czymś lepszym od innych, ale sposobem, aby świat był lepszy. Na koniec nastąpiło oficjalne przedstawienie nowych animatorów poszczególnych grup działających w tym roku w duszpasterstwie i wręczenie im symbolicznych rogów obfitości.

Jedni debiutują jako tzw. "odpowiedzialni", a inni jako scholiści. Przez blisko 15 lat śpiewałam w parafialnej scholi, ale niektóre rzeczy zaczęły mnie przerastać. Może brakuje mi pokory co do niektórych spraw, jednak z drugiej strony - pokora nie oznacza na zezwolenie na pomiatanie i pomijanie mnie we wszystkim. Znam swoje ograniczenia, jestem nich świadoma, ale też wiem, że mam jakąś swoją wartość. Może malutką, ale zawsze. Może kiedyś wrócę, ale na pewno nie w czasie, kiedy jej opiekunem będzie taka toksyczna osoba, jak obecnie.

Śpiewu jednak mi brakowało. Toteż jeszcze na ostatniej "Chatce" zapytałam się tegorocznych odpowiedzialnych za duszpasterską scholę, czy nie będą mieli nic przeciwko, gdybym do nich dołączyła. Nie mieli, a nawet się ucieszyli. We wtorek przyszłam za wcześnie na spotkanie i trafiłam na ich próbę. Spodobało mi się, chociaż jeszcze do końca nie wierzyłam, że już w niedzielę będę mogła stanąć wraz z innymi w miejscu dla scholi. A jednak. Emocje brały górę, ale starałam się nie wybijać z moim głosem zbytnio przed szereg. Przecież wszyscy oni śpiewają od lat, mają wyrobione głosy, dzielą się na alty, basy, soprany, tenory... U mnie nawet to trudno ustalić. Na szczęście nikomu nie przeszkadzałam. A jak jeszcze mogę sobie pośpiewać na chwałę Panu to nic, tylko się z tego cieszyć. Najwięcej emocji wzbudziło we mnie wykonanie poniższej pieśni, którą zakończyliśmy uroczystość.

Wiecie co, miło było spotkać się z innymi po wakacjach. Co prawda z wieloma osobami widziałam się podczas wyjazdu do Brennej, ale tutaj było szersze grono. Wiem, że czeka mnie dosyć pracowity rok, ale mam nadzieję, że na rozwój duchowy też znajdę czas.