Można powiedzieć, że pierwsze zaostrzenie najnowszej wykrytej u mnie choroby za mną. W zasadzie, po przeczytaniu informacji na ten temat w Internecie spodziewałam się jakiś większych niedogodności, ale nie było w zasadzie tak źle. Cieszę się też, że rzut objawów pojawił się u mnie teraz, kiedy jeszcze nie mam tak wiele zobowiązań i rzeczy na studiach. Oczywiście otrzymałam na tych kilka dni L4, ale jak sobie pomyślę, że miałabym nadrabiać masę kolokwiów, albo całą sesję egzaminacyjną, to jakoś tak mi nie jest do śmiechu. I mam nadzieję, że w tym roku nie dojdzie do takiej sytuacji, tak jak w przypadku dwóch ostatnich zimowych sesji egzaminacyjnych. Użeraj się potem z tymi wykładowcami, tłumacz że naprawdę byłeś chory i nie mogłeś przyjść w pierwszym terminie, potem już dziwnie na ciebie patrzą, jak im się przypominasz, że nie napiszesz im ręcznie z powodu własnego widzimisię, ale z powodu ograniczeń, jakie nakłada na człowieka jego ciało. Kosztuje to więcej nerwów, niż jest tego warte.
Przymusowe pozostanie w domu skłoniło mnie do przemyśleń. I próby odpowiedzenia sobie na pytanie, które kołacze mi się po głowie od jakiegoś czasu: dlaczego łatwiej nam ocenić całą jakąś grupę ludzi, najczęściej uogólniając i wrzucając do jednego worka, a nie jednostkę? Widzę to po komentarzach pod niektórymi wpisami na moim blogu, ale i wpisami na innych blogach. Na to, co jest pisane na innych blogach niewiele mogę wpłynąć. Owszem, mogę wpisać komentarz z "protestem", ale czy to coś da? Nie potrafię się wykłócać, czy też walczyć o swoje racje. Ale to nie oznacza, że wewnętrznie nie protestuję przeciwko tej czy innej ocenie zbiorowości. Jednak nie chcę też, aby mój blog stał się areną do dyskusji na temat tego, czy ktoś jest taki i taki (bo tak przedstawiono go w komentarzu przysłowiowo wrzucając do jednego worka), czy też nie.
Mogłabym w co drugiej notatce pisać, że wszyscy Niemcy to zbrodniarze i zwyrodnialcy (chociażby dlatego), lekarze są niedouczeni, bo nie potrafią zdiagnozować choroby pomimo oczywistych symptomów i zbyt korupcyjni, nauczyciele mało wyrozumiali na ograniczenia uczniów, księża zbyt zarozumiali, a bibliotekarkom nic nigdy się nie chce. I w ogóle osoby niepełnosprawne są niezaradne życiowo i niezwykle egoistyczne. Mogłabym, ponieważ z każdą z tych sytuacji miałam styczność albo sama, albo ktoś z mojej rodziny. Ale jak tak spojrzeć na to wszystko głębiej, to w każdej ze wspomnianych grup znajdzie się przynajmniej jedna osoba, która jest zupełnym zaprzeczeniem tych poglądów. Wiem, że wiele moich czytelników wykonuje wspomniane profesje. Co byście sobie pomyśleli, czytając co chwilę takie coś o sobie? Raczej staralibyście się zmienić taki punkt widzenia, rzucając argumentami, dlaczego tak nie jest.
Też mam wyrobione oceny i opinie na temat niektórych osób, czy też grup osób, ale najczęściej wolę zachować je dla siebie, niż rozgłaszać na prawo i lewo. A nóż wśród ogółu znajdzie się ten wyjątek, co do kogo dany osąd się nie sprawdzi. I będzie niesprawiedliwy? Lepiej przemilczeć pewne rzeczy, niż potem żałować. Albo sprawiedliwie spojrzeć w głąb siebie, w swoje niedoskonałości i zastanowić się, co też inni mogliby mi wytknąć i jakbym się wtedy czuł? Czy chciałbym być wrzucony do worka z negatywnymi cechami, czy też przeczytać / usłyszeć coś wprost. Bo ocenianie innych łatwo nam przychodzi, ale czy równie łatwo i krytycznie potrafimy spojrzeć na samych siebie?
Jakaś rada od kaleki? Najprostsza z możliwych: albo wypowiadać się na temat konkretnej jednostki, albo nie oceniać / komentować w ogóle. Tą ostatnią metodę sama stosuję, kiedy jakiś wpis mi nie leży. Nie chodzi tu jednak o lekceważenie czyiś poglądów, czy też nieszanowanie jakiegoś blogowicza, bo przecież każdy z nas może powiedzieć, że "mój jest ten kawałek podłogi / nie mówcie mi więc co mam robić". Raczej o niepodjudzanie do bezsensownej dyskusji, w której z góry będę przegrana, o wewnętrzny spokój - raz coś przeczytam, podenerwuję się, ale tylko jednorazowo. Gdybym coś skomentowała w zgodzie z własnym sumieniem
I na koniec cytat z jakiegoś dokumentu papieskiego. Wiem, że dla wielu może być on niezrozumiały, ale dla mnie jest jakimś takim katalizatorem: "Sprawiedliwie oszacować jakąś rzecz możemy tylko wg tego, jak ją Bóg ocenia! To, co Bóg myśli i sądzi, winno być dla nas niezmienny prawidłem". A że nie wiem, jakimi kryteriami tak naprawdę ocenia stwórca, to jakim prawem ja mogę oceniać innych?
