2052. Lider liderowi nierówny

W tym roku jestem kowychowawcą (drugim wychowawcą?) grupy 7 i 8 klasistów. 15 nastolatków (powiedziałby ktoś o nich "dzieci"...). Kosmos. Albo jak kto woli - jazda bez trzymanki. Połowa z nich dosłownie patrzy na mnie z góry. Nauka... cóż to jest nauka (że tak sparafrazuję słynny cytat Poncjusza Piłata). Przecież nie ma zadań domowych, co jest równoważne z tym, że nie trzeba się uczyć. A że od czasu do czasu jest jakiś sprawdzian...

 - Proszę pani, do czerwca mam jeszcze czas, aby to poprawić - słyszę w wymówkach. Jasne, tylko że tych kilka miesięcy zleci jak z bicza strzelił. I nie zdziwię się, kiedy jeden lub drugi delikwent wyląduje na poprawce w sierpniu. Wakacje spędzone na nauce zamiast odpoczynku? Czemu nie. Pani minister chciała ulżyć dzieciom "przemęczonym nauką", ale chyba jeszcze bardziej im zaszkodziła. Owszem, kto chce ten się uczy, ale nie ukrywajmy, te dzieciaki są z takich środowisk, że im się za bardzo nie chce. A nawet do zawodówki (przepraszam, szkoły branżowej), idzie się z jakimś zasobem podstawowych informacji. Chyba, że coś się zmieniło od moich czasów (tak, wiem, zmieniło się dużo).

Kilka tygodni temu pisałam Wam, że wracam do wolontariatu w Sz.P. Nie, nie wracam. Owszem mamy nowego lidera, ale po ostatnich kilku spotkaniach odkryłam, że główne skrzypce w dalszym ciągu gra dawna liderka. No ja dziękuję za taką współpracę. Tym bardziej, że ostatnio to ona miała największe pretensje o to, że nie było mnie na 1 (JEDNYM!!!) spotkaniu, z powodu choroby, na którym podobno i tak nic się nie działo. Główny Lider wiedział o mojej nieobecności i o jej powodach i przyjął to bez żadnych "ale". Nawet kazał mi szybko wracać do zdrowia. Za to była liderka musiała wciskać swoje trzy grosze. Normalnie, czułam się trochę jak na studiach z Nauk o Rodzinie, gdzie Starościna też się wszystkiego czepia. Ale to dobry przykład na to, że nie wszyscy ludzie stworzeni są do bycia przywódcami. Może nawet ci, którzy zabiegają o to najbardziej, to najmniej się na to nadają. Nie wiem, ale już dawno z grupą z NoRek stwierdziliśmy, że prawdopodobnie nasza Starościna chce w ten sposób podbudować swoje ego, co w połączeniu z jej wiecznymi kłamstwami przynosi odwrotny skutek. Nawet ostatnio ten temat był anonimowo poruszany na wykładzie z Duchowości rodziny - jak negatywna postawa kogoś, kto prowadzi jakąś grupę religijną, chwaląc się tym na prawo i lewo, a jednocześnie działa na szkodę innych, wpływa na postrzeganie tej grupy i w ogóle owej osoby. Wydaje mi się, że cała grupa wiedziała o co, a raczej o kogo, chodzi. Oprócz Starościny. Wyjątkowo cieszę się, że niebawem kończę te studia, bo kolejny rok w takiej atmosferze byłby dla mnie nie do przejścia. Ja tylko zastanawiam się, czy ona w tej swojej wspólnocie, w której lideruje, też sieje taki zamęt i podjudza jednych przeciwko drugim, zamiast łagodzić spory, to tylko je zaostrza, zamiast pomagać - szkodzi.

Kurcze, też jako wychowawca jestem liderem grupy moich wychowanków, ale raczej staram się unikać tego typu zachowań względem nich. Nie mówię, że zawsze mi się to udaje, bo pewnie byłabym w tym nieobiektywna. Ale się staram. Bywam też stanowcza, to fakt, inaczej weszliby mi na głowę i lekceważyliby mnie, lecz chyba nie zacieram niewidzialnej granicy, pomiędzy ową stanowczością, a działaniem na szkodę innych. Nawet nie wtrącam się zbytnio w zwykłe życie moich wychowanków, jeżeli nie dotyczy to ich zdrowia czy życia. Myślę, że tym bardziej zdobędę ich zaufanie, co nie jest takie łatwe, niż gdybym co chwilę wtrącała się do ich życia i nieustannie je krytykowała. Ba, pewnie nawet przez to straciłabym je. A tego nie chcę - bo stracić do kogoś zaufanie jest stosunkowo łatwo, ale odbudować je już nie.