12. Ach te staruszki... i nastolatki - czyli chamskość po polsku

Miałam dzisiaj ambitne plany. 

Po 1 - zanieść papiery do wypełnienia z programu "Aktywny samorząd" do szkół, w których będę się od października dokształcać

Po 2 - wyprosić jeszcze raz moje świadectwo ukończenia liceum z miejsca, w którym się aktualnie znajduje

Po 3 - pokazać owy dokument w szkole policealnej, w której będzie odbywać się kurs sekretarki, na który się zapisałam

Plany ambitne, ale niezbyt realne. A wszystko dlatego, że nikt nie nauczył mnie być chamskim. Od maja, bodajże, aby dostać się do Krakowa z mojego miasta nie trzeba już jechać do Katowic - została bowiem otwarta linia busów, które średnio co godzinę jadą do grodu Kraka. Co ważniejsze, nie potrzeba już ponad 2 godzin jazdy pociągiem, aby się tam dostać. Prywatny przewoźnik przewozi klientów w zaledwie 1 godzinę i 20 minut (przynajmniej w teorii). Kolosalna oszczędność czasu. Zaplanowałam więc jechać kursem o 9:45, aby o 11 być już na miejscu i zmierzać na uczelnię. Na przystanku byłam dwadzieścia minut przed czasem, nauczona, że zawsze lepiej poczekać, niż się spóźnić. Pod tablicą czekała może czwórka ludzi. Pomyślałam sobie, że spokojnie wszyscy się zmieścimy. O 9:35 podjechał bus tej samej firmy, który jednak jechać tylko do Olkusza. Za sobą usłyszałam trzy typowe "dziunie":

- My jedziemy przecież tylko do Olkusza.

- No, ale wsiadając do tego busa nie będziemy siedzieć!

- Ano tak. To czekamy na następny, ten do Krakowa.

Jeszcze raz odwróciłam się za siebie, tłum narastał. "Niedobrze" pomyślałam sobie. I miałam rację - kiedy przyjechał następny bus wszyscy rzucili się na niego jak dzikie świnie. Owe trzy nastolatki to nawet o mało mnie nie stratowały, śmiejąc się jak zarzynane świnie na widok mojego upadku. A biegnąca za mną babcia rzuciła mi krótkie: "Uważaj jak chodzisz, łamago!". Tym sposobem zanim wstałam z chodnika (przy pomocy pewnego miłego pana) i udałam się do busa, wszystkie miejsca były zajęte i kierowca oznajmił, że nie ma więcej miejsc (aż miałam wyrzuty sumienia, że mężczyzna też nie wszedł do tego busa). Może i bym zdołała na niego zdążyć, gdyby nie inna staruszka, która też niegrzecznie mnie odepchnęła sycząc też coś przez ramię i wepchnęła się przede mnie na siłę. 

Następny kurs był dopiero za godzinę. Może gdybym była bardziej chamska i mocna w gębie, to weszłabym do tego busa. Ale jak to ktoś mi kiedyś powiedział - ja jestem tylko "cichym szaraczkiem dającym się wszystkim wbić w ziemię". 

W Krakowie byłam po 12, dziekanat był czynny do 13. Nie zdążyłam. Cały mój plan poszedł wniwecz. I 20 złotych wydane na bilety także.

W takich sytuacjach zastanawiam się, czy na pewno żyjemy w cywilizowanym mieście. I nie chodzi mi już o wpychanie się na chama do małego pojazdu, zwłaszcza wtedy, kiedy przychodzi się na ostatnią chwilę, ale o całokształt sytuacji. Jeszcze zrozumiałabym takie zachowanie na wsi, gdzie jeżdżą cztery kursy na dzień (prawda Aniu?), a stereotypy są na porządku dziennym. W mieście mamy lepszą komunikację, jak choćby ten kurs do Krakowa co godzinę. Tutaj jednak człowiek jest bardziej anonimowy, a coraz mniej osób wytyka cię palcami, ponieważ są zajęci własnymi sprawami. Ich znieczulica ujawnia się dopiero wtedy, kiedy nie mają żadnego zajęcia. Bo przecież ile można gapić się na przejeżdżające samochody, albo podpatrywać jak jest kto ubrany? Zawsze lepiej syknąć innemu tak, aby zrobiło mu się głupio - jednemu wytchnąć ubranie, a drugiemu kalectwo. Co prawda coraz mniej mnie to obchodzi, bo uważam, że człowiek przede wszystkim powinien patrzyć na siebie i na to, co on sam reprezentuje, a nie na innych, ale czasami po prostu coś mnie trafia.

No nic, spróbuję w poniedziałek, kiedy dziekanat jest czynny do 15. Mam jednak nadzieję załatwić całą sprawę o wiele szybciej i jeszcze skoczyć do szkoły załatwić to, co od lat zajmuje mi mój wolny czas - czyli wolontariat. I od razu chce mi się żyć.

11. Kto ma lepiej - niepełnosprawny od urodzenia, czy też ten, który stał się nim później?

Takie pytanie kołuje się w mojej głowie od jakiś dwóch lat, czyli od czasu, kiedy zarejestrowałam się na forum ofon.net*. Do tego czasu miałam co prawda kontakt zarówno z osobami niepełnosprawnymi od urodzenia, jak i z tymi, którzy niepełnosprawność nabyli z biegiem lat, jednak w realnym świecie nie spotkałam się z "licytacją", kto z nas jest bardziej poszkodowany. Na forum jest inaczej, internet daje tą możliwość "wypłakania się" i wyrzuceniu z siebie całej emanującej w nas złości, która gromadziła się nieraz przez kilka lat. Czytam sobie niektóre wypowiedzi, czytam i stwierdzam, że większość z nas chce udowodnić, że jest najbardziej poszkodowany, bo urodził się z niepełnosprawnością/nabył ją w późniejszym okresie. 

Osobiście jestem niepełnosprawna od urodzenia, nie wiem jak wygląda życie osoby chociaż trochę sprawniejszej ode mnie. Chociaż podglądam ich życie na co dzień, to nie potrafię wyobrazić siebie z rękami, które nie drżą, albo nie potykającą się na ulicy. Czy mam z tego powodu lepiej? Zapewne z jakiejś strony tak. Nie wiem jakby wyglądało moje życie w innej rzeczywistości, nie mam punktu odniesienia, więc nie jest mi niczego żal. A na pewno już nie tego, co utraciłam. Dlatego łatwiej było mi zaakceptować całą sytuację. Chociaż ja jej nie musiałam akceptować - schorzenie zawsze było częścią mnie, z którą dosyć szybko się zżyłam. Szkoda, że inni w podobnej do mnie sytuacji wolą pluć jadem na prawo i lewo.

Ci, którzy nabyli z czasem swoją niepełnosprawność są w tym pozornym komforcie, że poznali smak pełnosprawnego życia. Byli zdrowi, szczęśliwi, mieli masę przyjaciół, ambitnych planów na przyszłość. I nagle wypadek, choroba, które wywróciły ich świat do góry nogami. Pozostaje im pytanie - dlaczego to mnie spotkało? Dlaczego w jednej chwili świat mi się zawalił? Rozpamiętują poprzednie życie, które zazwyczaj było lepsze. Dlatego jestem w stanie zrozumieć ich gorycz w niektórych wypowiedziach. Ale przynajmniej mieli możliwość je poznać. W przeciwieństwie do tych, którzy mają niepełnosprawność wrodzoną.

Nie mnie oceniać, która grupa ma gorzej. Niekiedy wręcz chciałabym być jak upośledzone umysłowo dziecko, które naturalnie przyjmuje świat, w którym przyszło im żyć. One zazwyczaj nie zadają sobie pytania "dlaczego". Osobiście myślę, że zarówno jedna, jak i druga sytuacja ma swoje plusy i minusy. Ważne jest, żebyśmy nie rezygnowali ze swojego życia i przeżyli je najpełniej, jak tylko umiemy. Żebyśmy skupili się na naszych plusach, zaletach, a nie na ułomności. Bo niepełnosprawności w większości przypadków nie da się wyleczyć, wymazać ze swojego życia. Ona staje się częścią każdego, który ją posiada. Nie oczekuję, że wszyscy forumowicze, i nie tylko, pogodzą się ze swoim stanem, ale mam nadzieję, że chociaż zmienią swoje nastawienie do życia. A przy okazji innych ludzi.

I jeszcze na koniec tych moich przemyśleń daję demotywator, który daje nie tylko do myślenia, ale i motywuje do działania. Przynajmniej mnie.

* Ogólnopolskie forum osób niepełnosprawnych.

10. Jestem, i nawet żyję... I ogólnie jest ok:)

Rano wróciłam z tygodniowego obozu sportowego zorganizowanego przez klub sportowy do którego należę w Hucisku. Miejscowość znajduje się tak blisko miejscowości, w której na co dzień mieszkam, że bez problemu mogłam dojechać trzy dni później na miejsce pociągiem, który nawet jeździ przez moje miasto. Postanowiłam jechać jakimś rannym kursem, żeby nie tracić dnia. Podeszłam więc do budki, w której zazwyczaj sprzedaje się bilety na podróż i mówię sympatycznej kasjerce, że chcę kupić bilet do Zawiercia. W odpowiedzi usłyszałam, że bilet muszę sobie zakupić u konduktora, bo coś tam. Poszłam więc na peron w oczekiwaniu na pociąg, którego miejscem docelowym był Hel. Chwilę poczekałam, bo jednak za bardzo się pospieszyłam, aż w reszcie nadjechała lokomotywa. Wykorzystałam ten czas na napisanie trenerce SMSa, że jadę. Wsiadłam przepisowo do pierwszego wagonu (który zresztą był chyba zarezerwowany) w nadziei, że zastanę tam konduktora. Oczywiście się przeliczyłam. Ale za to zaczęła mi dzwonić komórka - trenerka chciała znać szczegóły mojego przyjazdu. Powoli szłam do innego wagonu z jednym plecakiem na plecach, drugim w ręce, w której zresztą trzymałam telefon przy uchu. Ulokowałam się w pierwszym lepszym przedziale, bo jakoś nie uśmiechało mi się gonienie z ekwipunkiem po całym pociągu w poszukiwaniu konduktora. Przez niespełna pół godziny nie doczekałam go się - trudno, strata PKP, które zubożało o kilka złotych. 

Na dworcu w Zawierciu poszłam do drzwi wyjściowych na peron, które okazały się zamknięte. Musiałam działać, zanim pociąg ruszył w dalszą drogę. Poszłam do pierwszego lepszego przedziału i nie zważając na swoją wadę wymowy, poprosiłam siedzącego w nim mężczyznę o pomoc. Efekt natychmiastowy. Trochę się bałam, że pomiędzy schodkami wagonu, a peronem będzie spora odległość do pokonania, ale na szczęście nie miałam racji. Przed dworcem czekał już na mnie mąż trenerki, który zawiózł mnie na miejsce obozu, które znałam z poprzedniego roku. 

Tam okazało się, że będę sama w pokoju, ponieważ moja współlokatorka nie zdała matury z matematyki i musiała się uczyć do poprawki. Zaraz po wejściu do pokoju po pierwsze okazało się, że nie ma w nim światła (i tylko światła), a po drugie że zaraz jedziemy na basen do Łaz. Tak więc nie zdążyłam się nawet wypakować, ale za to zdążyłam wymieszać ciastka ze strojem kąpielowym. 

Basen był jednym z lepszych, na którym miałam okazję być. Na obiekcie byliśmy jeszcze dwa razy. Jak dla mnie zdecydowanie za mało. Uwielbiam wodę i nawet myślę czy by nie wrócić do pływania. W Chorzowie boję się pokazać po roku nieobecności, zresztą zajęcia mam tak samo, jak z lekkiej. Tychy mają za późno zajęcia ze względu na dojazd komunikacją miejską, która po 21 jest trochę skomplikowana. Zresztą od października będzie mi nie po drodze. Zostaje jeszcze Oświęcim, gdzie też może być ograniczony dojazd - aż 3 autobusami. Szkoda, że u nas nie planują otworzyć kolejnej sekcji...

Kilka razy byliśmy w szkole we Włodowicach, gdzie była profesjonalna sala gimnastyczna oraz słynny "Orlik". Grom zespołowym nie było końca - koszykówka, piłka nożna, kometka, indianka, ringo. Raz nawet obejrzeliśmy mecz goalballa. 

Rytm obozu wyznaczały poranne rozruchy, sprawdzanie czystości w pokojach, posiłki. Dużą popularnością cieszył się "Rummikub", karciane gry oraz "Monopol". Żałowaliśmy, że nikt nie pomyślał o "Scrabblach". To znaczy ja pomyślałam, ale nie miałam ich jak wziąć.

Wieczorem graliśmy w "Policjantów i złodziei" oraz kalambury filmowe. Muszę się pochwalić, że tak się schowałam w krzaki, że nikt mnie nie mógł znaleźć (wraz z kolegą zdobyliśmy aż 2 punkty dla drużyny), a w kalamburach też odgadłam sporo tytułów. Dzięki temu niejako przyczyniłam się do tego, że nasza drużyna wygrała całą rozgrywkę, a nagrodą były... tabliczki czekolady.

Nasza drużyna (źródło zdjęcia)

Myślałam, że trochę lepiej mi pójdzie czytanie "Szmaragdowej tablicy". Przez 6 dni przeczytałam zaledwie połowę z 645 stron. Jak dla mnie słaby wynik. Ale za to ani razu nie włączyłam telewizora. I wreszcie się wyspałam, bo żadna puchata kulka po mnie nie brykała o 4 rano. Jako rekompensatę tej straty miałam niezamykające się okno i zimno w pokoju.

Ogólnie było nieźle, chociaż chwilowo miałam wrażenie, że kadra nie ma pomysłu na zajęcia dla swoich podopiecznych. I nie pomogły nawet książki, które im podrzuciłam:

A może po prostu to ja wyrosłam z zabaw dla dzieci. Za rok pewnie też pojadę. Ale prawdopodobnie w innej roli niż kolonisty...

9. "Wyjechali na wakacje wszyscy nasi podopieczni..."

Oj, wyjechała spora ekipa członków klubu sportowego do którego uczęszczam. Bo od wielu lat trenuję lekką atletykę oraz pływanie. Z różnymi efektami, ale od pewnego czasu mam przekonanie, że warto wyjść do ludzi, niż siedzieć i kisić się w domu. A trenowanie w klubie sportowym właśnie mi to daje. Ale nie tylko. Uprawiane sportu, nawet amatorskie, kształtuje charakter, uczy dyscypliny, poprawia wytrzymałość i wydolność całego organizmu. W przypadku osób niepełnosprawnych jest też doskonałą okazją do dodatkowej rehabilitacji oraz uwierzenia we własne możliwości. Każdy może znaleźć własną motywację do uprawiania przez siebie danej dyscypliny sportowej. 

Na obóz, tym razem do położonego w powiecie zawierciańskim Huciska, pojechali zawodnicy takich sekcji sportowych jak lekka atletyka, pływania, tenisa stołowego oraz goalballa*. Kiedyś jeździli też ciężarowcy oraz narciarze. Żałuję, że nie jeżdżą wszystkie sekcje, ponieważ moglibyśmy poznać także takie dyscypliny sportowe jak np. boccia, czy też siatkówkę na siedząco. Ale dobrze, że chociaż dla tych czterech dyscyplin przewidziano odpoczynek. 

Ja dołączę do wesołej ferajny dopiero jutro. Dzięki temu, że miejscowość jest dosyć blisko położona, mogę samodzielnie dojechać do niej pociągiem, który jedzie nawet z mojego miasta. Dzięki temu nie muszę jechać do Katowic. Ku mojemu zaskoczeniu po zamknięciu budynku dworca stanęła budka, w której sprzedawane są bilety kolejowe. Dobrze, że wczoraj przeszłam się i sprawdziłam - przynajmniej nie muszę szukać konduktora po przedziałach. W Zawierciu sobie chyba poradzę. W końcu muszę sobie radzić w życiu pomimo ograniczeń. Po powrocie napiszę jak mi poszło. 

A dlaczego nie pojechałam w środę? Z powodów rodzinno-kościelnych musiałam zrezygnować z pierwszych trzech dni obozu. I tym sposobem zamiast dziesięciu dni wypoczynku połączonego z intensywnymi treningami, ja będę miała tylko 7. Nie narzekam, zważając na to, że to mój jedyny wyjazd w tym roku, wyłączając wycieczkę do Pragi i Wiednia, zaplanowaną na koniec września. Mimo wszystko marzy mi się jednak wyjazd na turnus rehabilitacyjny. W tym roku byłam o krok od wyjazdu. Ale ambicja wzięła górę - nie chciałam z tego powodu przenosić na wrzesień egzaminów na uczelni. Nauka zawsze była dla mnie priorytetem. A zaraz po niej uprawianie sportu. O paraolimpiadzie co prawda nie marzę, ale czy udział w wysokiej randze zawodach musi być najważniejszy? Czasami dużo bardziej cieszy satysfakcja z poprawionego wyniku. 

Kończę już, bo muszę jeszcze się spakować i zrobić porządek w mieszkanku. W końcu wracam do niego dopiero za tydzień.

A na koniec trochę wspomnień z poprzednich lat:

8. "Przyjechało ruchome kino, świat się kręci w szalonym tańcu"

Chciałam iść na ten film. Nawet nie wiecie jak bardzo. Recenzje umieszczone w sieci na temat filmu "Chce się żyć" brzmiały bardzo zachęcająco. Temat też był dla mnie bardzo bliski - sama zmagam się z czterokończynowym dziecięcym porażeniem mózgowym, a symbole Blissa były pierwszą metodą porozumiewania się Lolka-przedszkolaczka ze światem zewnętrznym. Jak to się stało, że nie wybrałam się, kiedy leciał w kinach? Sama nie wiem. Gdzieś słyszałam, że nic nie dzieje się bez przyczyny, a każde zdarzenie poprzedza seria połączonych ze sobą zdarzeń. Tak pewnie było i tym razem. Chęć zobaczenia filmu była jednak silniejsza. Tym bardziej, że w zeszłym miesiącu przeczytałam książkę pod tym samym tytułem. Znalazłam co prawda ekranizację na portalu cda.pl, jednak brak możliwości podłączenia głośników do laptopa skutkowało tym, że zaprzestałam oglądania po kilku minutach. Nie, to nie było to. 

Moje małe pragnienie spełniło się dosyć nieoczekiwanie. Od jakiś czterech lat w moim mieście prowadzona jest akcja zapobiegająca uzależnieniom. W ramach akcji jedną z wakacyjnych atrakcji jest kino plenerowe za miejską halą sportową. W każdą sobotę o godzinie 21:00 wyświetlane są wybrane filmy. Przyznam, że już dawno o nim słyszałam, ale nigdy jeszcze nie skorzystałam z tego typu atrakcji. Ale patrząc na tegoroczny repertuar nie mogłam nie skorzystać z okazji.

W sobotę wyszłam z domu o 20. Akurat Park Hallera mam po drugiej stronie ulicy, więc nie musiałam iść za wcześnie. Ale i nie chciałam czekać do ostatniej chwili, ponieważ nie do końca wiedziałam, gdzie będzie ta projekcja. Kilka dni wcześniej, kiedy szłam na pocztę, zahaczyłam o plac przed halą, ale nic ciekawego nie zobaczyłam. Na szczęście w sobotę już z daleka widziałam wielki ekran, a przed nim poustawiane ławeczki oraz leżaki, co ucieszyło mnie niezwykle - z pośpiechu nie wzięłam nawet koca, na którym mogłabym usiąść.

Samo kino przypominało mi to, o którym czytałam w książkach o II wojnie światowej. Duży ekran wśród drzew, na którym puszczano filmy z projektora ustawionego na tyłach. Pałac Kultury Zagłębia zadbał o nagłośnienie, użyczając głośników. Udało mi się usadowić w jednej z pierwszych ławek, co nie było trudne, zważając na moje rozmiary, które kwalifikują mnie raczej do wieku gimnazjalnego, niż do studenckiego. Ale ma to i swoje dobre strony - mogę dłużej poczuć się młodo.

O samej projekcji napiszę bliżej na moim drugim blogu, poświęconym filmom i książkom(http://recenzje-lolka.blog.pl/). Na szybko napiszę tyle, że dawno się tak nie uśmiałam, ani nie wzruszyłam. Kolejny raz "zakochałam się" w nastoletnim Kamilu Tkaczu, wcielającym się w rolę małego Mateusza, głównego bohatera filmu. Uważam go za odkrycie dekady i mam nadzieję, że jego talent aktorski nie zostanie zaprzepaszczony.

Filmowy Mateusz w dzieciństwie

A przede wszystkim w Mateuszu zobaczyłam wielu moich znajomych - inteligentne osoby zamknięte we własnych ciałach. Czy można im odmówić radości życia? I dlaczego tak rzadko podejmowane są próby komunikowania się z nimi za pomocą symboli Blissa? Brakuje specjalnie przeszkolonych ku temu osób? Czy może chęci? Warto tutaj podkreślić, że historia Mateusza wzorowana jest na życiu Przemka Chrzanowskiego, który po latach "milczenia" zaczął komunikować się ze światem za właśnie pomocą symboli Blissa.

I Przemek - jego pierwowzór

Chyba zakupię sobie ten film do własnego użytku. Bo po skończeniu projekcji naprawdę chciało mi się żyć!