504. Chyba się udało

Wieczorna mżawka dudniła o blaszany parapet, przerywając monotonne cykanie stojącego na półce zegara. Grube krople wiosennego deszczu mieniły się w bladym świetle stojącej naprzeciwko ulicznej latarni. Emocje związane z popołudniowym występem powoli zaczęły ze mnie schodzić, dając swój upust w kubku gorącej herbaty. Lubię herbatę, ale już ostudzoną. Pod nogami raz po raz przemykała mi mała mrucząca kulka, domagająca się pieszczot. Mój wzrok raz po raz padał na półkę, na której stały dwie pierwsze kartki świąteczne - od Basi i od Gosi. W życiu bym nie przypuszczała, że za pośrednictwem Internetu spotkam tak sympatyczne osoby, które nie żałując ani czasu, ani pieniędzy, chcą sprawić radość u innych. Pamiętacie jeszcze ten post? Jeżeli miałabym wskazać osoby, które potrafią wywołać uśmiech na twarzy innych, to one z pewnością znalazłyby się na tej liście.

Na stoliku leżał wydruk tekstów przygotowanych na wczorajszą Drogę Krzyżową. Pierwsza kartka zawierała imiona i nazwiska lektorów czytających poszczególne stacje. I to właśnie ona rzucały się w moje oczy. Wydarzenia sprzed kilku godzin przesuwały się przed moimi oczami, niczym klatki jakiegoś filmu.

Dochodziła godzina 16:30. Zaczęłam odczuwać niepokój. Czy na pewno wszystko się uda? Czy żadne dziecko nie zawiedzie? No nic, nie ma co panikować, lepiej działać. Wskoczyłam w buty i kurtkę, pogłaskałam trzy razy Puśkę i przekręciłam klucz w drzwiach. Jeszcze na klatce schodowej słyszałam, jak zwierzak rozpaczliwie rzuca się na klamkę. Ale nie, tym razem nie mogłam zawrócić.

Kilka minut później znalazłam się w dobrze znanej mi świątyni. Na górze naprędce stworzony chórek ćwiczył śpiewanie pieśni na nabożeństwo. Tym razem to do nas należała pełna oprawa. Na ołtarzu dojrzałam księdza - opiekuna wspólnoty, który wklepywał w komputer teksty pieśni. Dam głowę, że wszystkie gdzieś są na dysku, ale nie wiadomo gdzie. Jasne, czasami lepiej jest coś dwa razy zrobić, niż ani razu. Nieśmiało podeszłam do niego. "O, super że jesteś" - usłyszałam. - "Dasz radę pilnować dzieciaków, aby wychodziły wtedy, kiedy trzeba?". Myślałam, że wymyślił coś bardziej "dziwnego". Dostałam więc ogólny mikrofon, który miałam podawać poszczególnym dzieciakom oraz egzemplarz scenariusza, jakby ktoś zapomniał. W ostateczności okazało się, że to ja nie wzięłam kartki, ale w moim wieku może mi się to już przytrafić. Powoli dochodziła godzina 17:00, a ja z bijącym ze stresu sercem wyglądałam kolejnych moich lektorów. Trochę uspokoiłam się, kiedy zobaczyłam już wszystkich na swoim miejscu. 

Punktualnie o 17:15 rozpoczęła się kolejna Droga Krzyżowej, której tym razem przyświecała historia Poznańskiej Piątki. Jakoś tak sobie Karolinka kilka tygodni temu umyśliła, że to byłby idealny temat, zważając na 75 rocznicę ich męczeńskiej śmierci. Na napisanie tekstu dla parafialnej scholi nie mam co liczyć, ale dla Oratorium... Poddałam nieśmiało propozycję, która została przyjęta z aplauzem. Tekst powstał dosłownie w dwa wieczory na podstawie życiorysów tych wspaniałych chłopców oraz notatek z przedmiotu zowiącego się historia i archeologia biblijna. W ten sposób historia sprzed wieków splotła się z tą, sprzed 75 lat.

Nie będę oceniać dzieci, bo wiadomo że każde przeczyta dany tekst inaczej. Jedne przeczytały swój tekst na tzw. luziku, innych zjadł typowy stres. Była jedna wpadka - nie wiedzieć czemu ksiądz dał 12 stację dwóm osobom do przeczytania i tym sposobem nie miał kto przeczytać stacji 10(którą nota bene dzisiaj znalazłam w Oratorium). Mogłam awaryjnie wyjść i na spontanie przeczytać o obnażeniu chłopców z różańców podczas rewizji, a następnie wydobycie ich przez nich z koszy(wszak doskonale wiedziałam co napisałam), skończyło się jednak na tym, że w końcu dwa razy zostało przeczytane rozważanie do 12 stacji. Myślicie, że ktoś ze zgromadzonych wiernych się skapnął? Nie sądzę. Innych przewinień nie odnotowałam. 

Mimo wszystko odetchnęłam z ulgą, kiedy ostatnie dziecko skończyło czytać 14 stację. Wiecie, denerwowałam się nie mniej niż inni. Raz - mój tekst, który nie był doskonały. Dwa - pierwszy raz zaangażowaliśmy w coś takiego nasze dzieciaki, które naprawdę są różne. Aż wreszcie trzy - Karolinka po dłuuugim czasie wreszcie czytała coś do mikrofonu. Mówią, że nie da się oduczyć pływania, czy też jazdy na rowerze, ale czytania do mikrofonu i owszem. Wydaje mi się jednak, że mimo tej przerwy połączonej z wadą wymowy, wyszło całkiem znośnie. Pocieszam się tym, że kto chciał zrozumieć, ten zrozumiał. Dzieci też były na medal, nawet mający kłopot z koncentracją M. tego dnia był bez zarzutu. Musimy częściej powtarzać tego typu akcje.

Moje wieczorne rozmyślania przerwał dźwięk komórki oznajmiający nadejście SMS-a. Spojrzałam na nadawcę - kierowniczka scholi, która była na nabożeństwie. Oho - przeszło mi przez myśl - teraz pewnie będzie megakrytyka. A tymczasem przeczytałam, że świetny dobór tematu i tekstu i tylko zabrakło jej na koniec piosenki "Tacy sami jak my". No cóż, nie na wszystko starczyło czasu... Ale tego jej nie odpisałam.
A dla równowagi rozdziału ról we wspólnotach za tydzień czytam tytuły poszczególnych stacji Drogi Krzyżowej podczas nabożeństwa w Wielki Piątek w wykonaniu parafialnej scholi... Chyba powinnam być szczęśliwa, wszak po bodajże dwóch latach przypomniano sobie o Lolku. Lepiej późno niż wcale. A że wcześniej tego dnia będę w Kalwarii Zebrzydowskiej? Nie szkodzi, Karolinka da radę.
Dzisiaj zaś jednoczę się duchowo z rodzinami ofiar tragedii w Świebodzicach oraz wszystkimi, którzy ucierpieli fizycznie lub materialnie podczas wybuchu. Tyle ludzi straciło dorobek całego życia i to tuż przed świętami. I jeszcze jest kilka osób śmiertelnych... Nie wiem, zawsze jak słyszę o tego typu rzeczach, to jakoś żal mi tych ludzi, których dotyka taka tragedia. Może to i głupie, ale widać taka moja natura. Mam nadzieję, że bilans ofiar nie wzrośnie.

503. Wierny do końca nr 5 - Jarogniew Wojciechowski

Najmłodszy z Poznańskiej Piątki, Jarogniew Wojciechowski, urodził się 5 listopada 1922 roku w Poznaniu. Jego ojciec Andrzej był właścicielem drogerii. Nadużywał alkoholu. Kiedy Jarogniew miał 11 lat postanowił porzucić rodzinę. Matka chłopca, Franciszka, osoba wrażliwa, religijna lecz słabego zdrowia, była nauczycielką muzyki. Chłopiec miał jeszcze o sześć lat starszą siostrę, Ludkę.

Po ukończeniu szkoły powszechnej rozpoczął naukę w Prywatnym Gimnazjum Humanistycznym im. Adama Mickiewicza w rodzinnym mieście. Po pierwszym roku musiał jednak ją przerwać z powodu znacznego pogorszenia się warunków materialnych w rodzinie. Swoją naukę kontynuował więc w Miejskiej Szkole Handlowej, gdzie skończył roczny kurs kupiecki. Od momentu zakończenia szkoły zaczął pracować w jednej z poznańskich drogerii, wspomagając tym samym skromny budżet rodzinny.
Zanim jednak zaczął naukę w Gimnazjum, związał się z salezjańskim Oratorium p.w. Matki Bożej Wspomożenia Wiernych w Poznaniu, do którego trafił w wieku 10 lat. W tym czasie do placówki należało ponad 300 chłopców, dla których stała się ona drugim domem. Każdego dnia można było spotkać się tam z przyjaciółmi oraz uczestniczyć w licznych wycieczkach, grach i zabawach organizowanych przez księży salezjanów.
Jarogniew, pomimo dość specyficznej sytuacji rodzinnej, dość szybko dostosował się do regulaminu obowiązującego w Oratorium, a nawet został ministrantem. Z chęcią uczestniczył w wycieczkach, brał też udział w koloniach letnich. Po mamie odziedziczył miłość do muzyki, toteż umilał innym czas grą na fortepianie, interesował się sportem. Wołano na niego "Jaroś". Spokojny, refleksyjny i nad wiek mądry nie dał się nie lubić. Zaangażował się w działalność harcerską. Ukończył także państwowy kurs przysposobienia wojennego I stopnia.
Jarogniew nie miał jeszcze 17 lat, kiedy wybuchła II wojna światowa. Chciał tak jak inni wstąpić do wojska, z powodu wieku nie został jednak przyjęty. Wraz z wieloma przyjaciółmi z Oratorium wziął udział w demonstracjach poznańskiej młodzieży, która domagała się obrony miasta, a następnie podążając za wycofującą się armią kierował się do Warszawy. Po drodze dostał się do niewoli niemieckiej, z której udało mu się uciec i spod Kutna dostał się z powrotem do domu.
Ale to nie był już ten sam Poznań, który pamiętał. Miasto wraz z całą Wielkopolską znalazło się w granicach okręgu Rzeszy Niemieckiej, zaś celem niemieckiej polityki stała się fizyczna likwidacja narodu polskiego. Pozamykano szkoły, kościoły, a nawet ukochane Oratorium. Ponadto dokonano mordu na ok. 50 tysięcy nauczycielach, księżach, przedstawicielach ziemiaństwa, wolnych zawodów, działaczy społecznych i politycznych oraz emerytowanych wojskowych. Na oczach Poznaniaków zniszczono pomnik Wdzięczności Najświętszemu Sercu Pana Jezusa. Jarogniew, który był już harcerzem, zaangażował się wraz z przyjaciółmi w konspiracyjnym Harcerstwie Polskim ("Hufcami Polskimi"), związanym z ruchem narodowym. Dzięki Czesławowi Jóźwiakowi został zaprzysiężony w Narodowej Organizacji Bojowej NOB, gdzie przyjął pseudonim „Ryszard". Już 2 stycznia uczestniczył w zbiórce zorganizowanej z okazji pierwszej rocznicy śmierci Romana Dmowskiego. Miesiąc później wraz z innymi przeprowadził akcję prowokacyjną przeciwko pięciu osiedleńcom, tzw. Niemcom Bałtyckim, którzy po włączeniu Inflant w rosyjską sferę wpływów, zostali przesiedleni na teren Wielkopolski i zakwaterowani w gospodarstwach po uprzednim wyrzuceniu ich polskich właścicieli.

Oprócz zaangażowania w działalność konspiracyjną, Jarogniew w dalszym ciągu pracował w drogerii. A także uczestniczył w szeroko rozumianej działalności młodzieżowego chóru chłopięcego. Ale Niemcy ów chór, i środowisko młodzieży z nim związane, od początku okupacji obserwowali szczególnie intensywnie. Spośród grona związanego z Oratorium ktoś zaczął donosić do Gestapo. Niebawem nastąpiły aresztowania…
Bezpośrednią przyczyną aresztowań stały się być może próby Czesława Jóźwiaka nawiązania kontaktów z pozostałymi na wolności po fali aresztowań w lipcu 1940 r. członkami konspiracyjnej Wojskowej Organizacji Ziem Zachodnich WOZZ, z którą związany był też Jarogniew. Niespełna osiemnastoletni chłopiec został aresztowany wraz z innymi, 23 września 1940 roku. Podczas aresztowania nie zdążył przekazać ukochanej matce zarobionych pieniędzy, które miał w kieszeni. Poprosił jednego z Niemców o przekazanie jej ich, Franciszka jednak nigdy nie dostała tej ostatniej pensji syna. Sytuacja była jeszcze bardziej dramatyczna, ponieważ dzień po aresztowaniu Jarogniewa z pracy zwolniono jego siostrę, Ludkę.
Skatowany został przewieziony wraz z innymi do obozu koncentracyjnego KL Posen w Poznaniu i osadzony w bunkrze 58, gdzie spotkał się z przyjaciółmi. Chociaż zostali porozrzucani po różnych celach, to jednak widywali się na spacerniaku, gdzie choćby wymienia uścisków dłoni, czy też karteczek zachęcających do wspólnych praktyk.
16 listopada 1940 roku zaledwie 18 letni Jarogniew został przewieziony do niemieckiego więzienia w oddalonych o 60 km. od Poznania Wronkach, gdzie pracował przy kręceniu sznurka. Wszyscy siedzieli w celach oznaczonych napisem "Zdrada stanu". Jarogniewa i Edwarda Klinika przetrzymywano w innym skrzydle więzienia, niż pozostałą czwórkę. Mimo odosobnienia przyjaciele jakoś się porozumieli i przygotowywali się do Bożego Narodzenia salezjańską nowenną, w jakiś sposób razem. Jeden z nich odtworzył ją z pamięci i przepisał na skrawkach papieru… Odprawili ją w tym samym czasie, jak czynili to na wolności.Pół roku później trafił do więzienia w dzielnicy Spandau w Berlinie. Z powodu nazwiska zaczynającego się na literę z drugiej połowy alfabetu, został rozdzielony z przyjaciółmi. W wyznaczonej celi nastoletni polski chłopiec niewolniczo pracował przy lepieniu kopert, w których następnie niemieckie kobiety wysyłały pozdrowienia dla swych mężczyzn zniewalających Polaków w Warthegau. Nie miał żalu. Nie nienawidził. Pisał do rodziny: „Tu odprawiam moje może jedyne w mym całym życiu rekolekcje, w których rozważam nie tylko minioną mą przeszłość, ale i zastanawiam się nad życiem moim przyszłym ziemskim jak i poza grobem. Bo czy będę miał jeszcze taką okazję? Wątpię. I często Kochana Matuś staje mi ten obraz przed oczyma, gdy myślę o zbliżającej się mojej rocznicy naszego pożegnania i widzę Cię matuś kreślącą to święte błogosławieństwo, ten znak Krzyża świętego. Tak Matuś, z tego Znaku tego błogosławieństwa czerpię siły, odwagę, moc i nadziej”. W samotności, w karnej celi, spędził ostatnie w swoim krótkim życiu Boże Narodzenie. Za śpie­wanie kolęd zmuszony został przez Niemców do stania po pas w wodzie. W tym czasie zmarła też pani Franciszka, Jarogniew dowiedział się jednak o tym w połowie 1942 roku. Chłopiec pytał się wtenczas w liście do siostry, czy ma jakieś wieści o ojcu, na to pytanie nie uzyskał jednak odpowiedzi.
W drugiej połowie czerwca 1942 roku nastolatek został przewieziony do szczególnie ciężkiego więzienia w Zwickau prowadzonego przez SS. Przetrzymywano go w ogromnych osiemdziesięcioosobowych celach, zmuszano do ciężkich prac na mieście. Rosnący organizm otrzymywał głodowe racje żywieniowe. Mimo to nie tracił pogody ducha. Wierzył, że kto pokłada ufność w Bogu, nie powinien się lękać. W tym przeświadczeniu, umacniał go inny współwięzień kapłan z zakonu benedyktynów, u którego spowiadał się. Często wzajemnie polecali siebie Bogu i Niepokalanej Wspomożycielce. Nie poddawali się zwątpieniu. W więzieniu o. Leander Kubik stał się nieformalnym duszpasterzem więźniów — organizował modlitwy, słuchał spowiedzi, udzielał sakramentów świętych, pomagał chorym, pocieszał, wspierał duchowo…
1 sierpnia 1942 roku Jarogniew wraz z przyjaciółmi stanął przed sądem w Zwickau. Oskarżono ich o członkostwo „nielegalnej organizacji 'Stronnictwo Narodowe'”, a w szczególności „ramienia zbrojnego tej partii — 'Narodowej Organizacji Bojowej'”. Głównym celem ich działalności miało być „szpiegowanie, mające służyć przygotowaniu powstania”. A to uznane zostało za zdradę stanu za co groziła śmierć. Skazano ich na podstawie niemieckich rozporządzeń wydanych przez okupanta w grudniu 1941 r. i styczniu 1942 r., a zatem ponad rok po inkryminowanych aktach, z mocą wsteczną…
Na wykonanie wyroku wszyscy zostali przewiezieni do Drezna, do więzienia znajdującego się w kompleksie budynków służących także jako sąd i miejsce egzekucji. Jarogniew w pożegnalnym, ostatnim liście do siostry, napisanym tuż przed egzekucją, pisał: „Poznałem i przejrzałem dokładnie życie Matusi, Ojca, Twoje i swoje i dlatego jestem pewny, że będziesz się raczej ze mną cieszyć, a nie rozpaczać, bo dostępuję nadzwyczajnej łaski Bożej i odchodzę poznawszy gruntownie moją przeszłość, bez najmniejszego żalu […] Uczucia w każdej chwili Twego życia powierzaj tylko Jezusowi i Maryi, bo w nich znajdziesz ukojenie. Ludzi nie przeceniaj zbyt w dobrym ani w złym. Ludzi nie przeceniaj za bardzo, ani w dobrym ani w złym. Pomyśl, jakie prawdziwe szczęście! Odchodzę zjednoczony z Jezusem przez Komunię świętą. W tej ostatniej mojej Komunii św. myślę o Tobie i ofiaruję ją za Ciebie i za siebie z tą nadzieją, że cała nasza rodzina bez wyjątku będzie szczęśliwa tam u Góry […]. Idę już i oczekuję Cię tam w Niebie z Matusią najmilszą. Trudno, nie mogę więcej pisać”.
24 sierpnia piątka przyjaciół z poznańskiego Oratorium spotkała się ostatni raz. Jarogniew prawdopodobnie był ostatnim, który poszedł na egzekucję. Musiał widzieć, a przynajmniej słyszeć ostatnie chwile życia przyjaciół i czekać na przekroczenie progu wieczności, a tym samym pojawienie się u tronu Bożego. Zwykły poznański chłopiec, wychowany w jakże kruchej Polsce - II Rzeczypospolitej - okazał się niezwykłym człowiekiem, wzorem dla młodzieży całego świata, zdając egzamin końcowy niezwykłych czasów, w których przyszło mu żyć, celująco…

To już nasze ostatnie spotkanie z młodymi chłopcami, którzy wytrwali w swojej wierze do końca swoich dni. Chłopcami, którzy mogliby być wzorami do naśladowania dla ich współczesnych rówieśników. Mam nadzieję, że i Wam przypadli do gustu. W 1999 znaleźli się w gronie 108 męczenników II wojny światowej, beatyfikowanych przez papieża Jana Pawła II podczas Mszy Świętej, jako jedni z 9 świeckich osób (reszta to duchowieństwo). Mieli zostać zapomniani przez wszystkich, tymczasem Kościół wzniósł ich do chwały niebios. A teraz już tylko czekam na czerwcowy wyjazd z parafii na centralne uroczystości związane z 75 rocznicą ich męczeńskiej śmierci w Dreźnie.
Jutro zaś Oratorium ma nabożeństwo Drogi Krzyżowej, której stacjom będą przyświecać postacie Salezjańskiej Piątki. Na usta ciśnie mi się najprostszy akt strzelisty: Błogosławiona Piątko Poznańska - Módl się za nami! Trzymajcie kciuki, aby wszystko poszło po myśli organizatorów :)

502. A na scenę salezjańską w tym roku zawitały słowa samego papieża Franciszka

Niedługo minie rok od chwili, w której papież Franciszek spotkał się z młodzieżą praktycznie z całego świata na krakowskich Błoniach oraz na Kampusie Miłosierdzia. Miesiące przygotowań na przyjęcie nie tylko głowy Kościoła Katolickiego, ale też wielokulturowej gromady wiernych, którzy przyjechali uczestniczyć w XXXI Światowych Dniach Młodzieży.

W czasie tych pięciu dni przebywania na polskiej ziemi z ust 265 następcy świętego Piotra padło wiele ważnych słów. Niektóre z nich, jak choćby metafora słynnej kanapy, weszło już na stałe do naszego języka polskiego. Ale kazania papieża nie opierały się tylko na kanapie. Dla mnie szczególny taki wydźwięk miało to, co papież powiedział po odczytaniu Ewangelii, podczas tzw. Mszy Posłania wieńczącej całe uroczystości. Tam, w słynnych Brzegach na które zwrócone były oczy niemal całego świata, siedziałam w sektorze dla wolontariuszy i z uwagą wsłuchiwałam się w każde przetłumaczone słowo Franciszka zdając sobie sprawę z tego, że języki są za ubogie aby oddać jego słowa w 100%. 

Teraz te słowa wróciły do mnie w trochę innym wymiarze i kontekście za sprawą Misterium Męki Pańskiej wystawionym przez seminarzystów i sympatyków Wyższego Seminarium Towarzystwa Salezjańskiego, bowiem, jak to już wcześniej pisałam, w tym roku takim motywem przewodnim były słowa wypowiedziane przez papieża w ciągu tych kilku dni. Muszę przyznać, że jako uczestnik powiedzmy że bezpośrednio zaangażowana w całe spotkanie, byłam bardzo ciekawa efektu końcowego.

2 kwietnia odbywały się dwa ostatnie spektakle w tym roku. Na jednym z nich byłam i ja. A właściwie to dwa autokary z naszej parafii, bo wyjazd zawsze cieszy się niemałym zainteresowaniem. Kiedy zgasły już wszystkie światła, a ciężka kotara rozsunęła się na boki, wszyscy czekali na ciąg dalszy, który niebawem miał nastąpić.

Przedstawienie w dużej mierze opierało się na kontrastach i przeciwnościach. Szymon Piotr, który wyparł się Nauczyciela, kontra Szymon Cyrenejczyk, który został zmuszony do dźwigania z nim krzyża na Golgotę. Dobry Szymon Piotr, kontra nie do końca uczciwy celnik Mateusz, który też stał się Apostołem. Tchórzliwy Poncjusz Piłat, w opozycji do odważnego Józefa z Arymatei. I w końcu młodzieniec, który zastanawia się czy na pewno ma wszystko sprzedać i dać pieniądze ubogim, a po drugiej stronie Judasz Iskariota sprzedający niewinnego człowieka za jedyne 30 srebrników. Przyglądający się temu widz zastanawia się, która z postawionych na przeciwległych szalach wagi postać jest mu bliższa - dobra, czy też zła?

Inne zestawienie, jakie automatycznie nasuwa się widzowi na myśl, to tradycja zmieszana z nowoczesnością. Apostołom bliżej jest do nowoczesności: grają w koszykówkę, w ping-ponga, mają komórki, kobiety prasują żelazkami na prąd, Poncjusz Piłat ogląda telewizję, oskarżyciele Syna Bożego przedstawiają jego "winy" za pomocą rzutnika, zaś jego oprawcy robią sobie z skatowanym Jezusem tak bardzo aktualnie modne selfi. Dziwi? Być może. Ale czy nie takim zastałby Jezus Chrystus świat, gdyby dzisiaj zszedł ponownie na ziemię? Co dla każdego z nas byłoby ważniejsze: słuchanie jego nauczania, czy też zrobienie sobie z nim zdjęcia? Czy nie zdecydowalibyśmy się bardziej na rozrywkę, niźli obcowanie z nim? Czy Mateusz nie znalazłby swojego zatrudnienia w tak bardzo krytycznie postrzeganych lombardach, a Apostołowie nie spotykali się w pubach na piwie i pogawędkach? Zaś rządni sensacji reporterzy telewizyjni i radiowi nie prowadziliby prowokujących rozmów z świadkami całego zdarzenia? Takie przedstawienie doskonale obnaża nasze wady i automatycznie każe zadać sobie podstawowe pytanie: czy ja nie jestem taki sam? Jak ja bym postąpił na miejscu tych wszystkich osób? Co jest dla mnie ważne: gonitwa za sensacją i nowinkami technologicznymi, czy też wiara i życie według pewnych wartości, które nie wykluczają nowych technologii, ale też nie stawiają ich na priorytetowym miejscu.

A całości przyświecały słowa papieża, które skierował do młodzieży całego świata w lipcu zeszłego roku. Chociaż jest to element, którym jestem najbardziej zawiedziona. Franciszek powiedział przecież tyle niezwykłych słów, które można by wykorzystać w Misterium, a tymczasem ograniczyli się zaledwie do kilku fraz. A przecież dużo więcej fragmentów przemówień z ubiegłorocznych Światowych Dni Młodzieży mogłoby uatrakcyjnić jeszcze bardziej całość. Częstochowa, Oświęcim, Łagiewniki, Prokocim, Błonia, Brzegi - ech, naprawdę było w czym wybierać, zwłaszcza że przy dzisiejszym rozwoju technologicznym wszystkie te piękne słowa zostały utrwalone na taśmach telewizyjnych, a założę się, że i w formie dźwiękowej też. To był jednak malutki minusik, który nie zaważył na tym, że i tak mi się podobało!

501. Po 12 latach...

Wędrowiec zmęczony swą drogą,
już kresu życia dochodził.
Wstrząśnięty tą wiadomością,
tłum wiernych już się gromadził.
Przyleciał malutki słowik,
z Polski, z dalekiej ojczyzny.
Piosnkę znajomą zaśpiewał,
co serce wzruszała mężczyzny.
Zasłuchał się stary wędrowiec,
wydał głębokie westchnienie.
"Szukałem was - wyznał cichutko.
A wy przyszliście tu do mnie".
Wieczorem, gdy było już późno,
a niebo gwiazdy usiały.
"Amen" powiedział do wszystkich,
i Bogu oddał się cały.
Cisza na Placu przerwana,
dzwonów kościelnych biciem.
"Dziś odszedł do Domu Ojca"
oznajmił kardynał z przejęciem.
Cisza zapadła wśród wiernych,
serce ból ściskał i trwoga.
Wędrowiec w ostatnią swą drogę,
podążał do samego Boga.
Tak nagle się wszystko skończyło,
ustało już serca bicie,
co ludzi tak bardzo kochało,
oddało by za nich życie.

Kolejny mój wiersz, może trochę nieidealny, ale mój, z czego bardzo się cieszę. Pisałam tradycyjnie to, co mi serce dyktowało. A dalszą część notatki sobie może podaruję, bo nie chcę nikogo urazić tym co napiszę na podstawie moich obserwacji... Zadaję sobie tylko proste pytanie: ile nam po tych dniach pozostało. Odpowiedź? Przykra, ale prawdziwa...

500. Post nr 500(wcale nie primaaprylisowy)!

Nie wiem jak to się stało, a przede wszystkim kiedy to nastąpiło, ale właśnie powstał dla Was 500 post na tym blogu. I to wcale nie jest żart primaaprilisowy, ale udokumentowany fakt. Wydaje mi się, że jest to niezły wynik, jak na trzy lata pisania. Jak wiecie, notatki dotyczą różnych aspektów, od życia codziennego, po różne wydarzenia i ciekawe postacie. Staram się, aby były one ciekawe, a za razem aby je się w miarę przyjemnie czytało. Nie lubię pisać między wierszami, wolę aby wszystko było jasne i przejrzyste. Staram się też nie oceniać innych, chociaż nie zawsze jest to możliwe. Czy mi się to udaje? To pytanie właśnie do Was. Ale wydaje mi się, że gdyby mój blog był nudny i nieciekawy, to nie miałabym stałych czytelników, którym już dzisiaj dziękuję za to, że są ze mną na dobre i na złe. I mam nadzieję, że przeżyjecie ze mną kolejne 500 notek. A dowody Waszej serdeczności otrzymuję nie tylko w postaci komentarzy, ale chociażby życzeń świątecznych przysłanych mi na kartce pocztowej. Dla mnie to znak, że "inność" nie musi sprawiać, że jest się innym. W dodatku w zeszłym miesiącu blog odnotował rekordową jak dotąd liczbę odwiedzin - ponad 5000. Wiem, że niektóre blogi mają tyle wejść w ciągu jednego dnia, a jednak cieszy to niesamowicie.

Zaczęliśmy kwiecień, miesiąc w którym w tym roku wypadają najważniejsze dla chrześcijan święta - Wielkanoc. Co uważniejsi czytacze bloga wiedzą, że w Wielki Tydzień staram się jechać na Misterium Męki Pańskiej do Kalwarii Zebrzydowskiej. Dotąd byłam tylko na Wielki Czwartek i Wielki Piątek. W tym roku planuję rozszerzyć swoje wojaże o Niedzielę Palmową oraz Wielką Środę. Tego jeszcze nie przerabiałam. Niektórzy się dziwią, że mi się chce. Otóż dla mnie jest to nie tylko udział w uroczystościach i obejrzenie wydarzeń sprzed 2000 lat, ale też sposób na wyciszenie się, pewną zadumę. W dzisiejszym rozpędzonym świecie warto czasami zatrzymać się, zastanowić nad sensem życia, które mamy tylko jedno, nad tym czy go nie marnujemy. Mi pomaga w tym właśnie Kalwaria. I chociaż człowiek czasami wraca z niej nieziemsko zmęczony, głodny, a nawet ubłocony, to jednak jest szczęśliwy, że mógł przejść się dróżkami kalwaryjskimi, którymi usiane są okoliczne pagórki. Ale tak naprawdę zrozumie to tylko ten, kto podejmie się tego wyzwania.

Jutro zaś po raz enty wyruszam do Krakowa, aby przeżywać Misterium Męki Pańskiej wystawiane na scenie Wyższego Seminarium Duchowego Towarzystwa Salezjańskiego. Pierwszy raz byłam tam dekadę temu, jednak nasza parafia nie organizowała wyjazdów za każdym razem. Można pomyśleć, że to bez sensu tak jeździć na takie przedstawienia, przecież to jedno i to samo - męka i śmierć Zbawiciela na Krzyżu. Tymczasem każdego roku Pasja odbywa się w innej otoczce. W tym roku motywem, powiedzmy że przewodnim, będzie, a jakżeszby inaczej, ubiegłoroczne spotkanie młodzieży z papieżem Franciszkiem. Zaczynam się śmiać, że ŚDM wraz z przesłaniem jakie za sobą niosło, wkracza w każdą dziedzinę mojego życia. Dlaczego z przedstawieniem nie miałoby być inaczej? Dodatkową zachętą do wyjazdu mogła być przepiękna recenzja zamieszczona na szpaltach "Gościa Niedzielnego" -> http://gosc.pl/doc/3733606.To-Misterium-sprawia-ze-wstaje-sie-z-kanapy. Chyba warto jechać, prawda?

I tak zupełnie na koniec, z okazji 500 postu i ponad 5000 odsłon w minionym miesiącu, zamieszczam bardzo ciekawy filmik. Zresztą co ja będę dużo gadać - po prostu przyłóżcie palec we wskazane za pomocą koła miejsce i sami zobaczcie, co się będzie działo.