649. Zabawa na 102

Jeżeli sięgnę pamięcią wstecz, gdzieś do otwarcia budynku parafialnego Domu Młodzieżowego, to robiono w nim dyskoteki dla scholi oraz ministrantów. Andrzejkowa, karnawałowa, na rozpoczęcie i zakończenie "sezonu" było ognisko i też jakieś potańcówki. Ostatnia tego typu impreza miała miejsce w listopadzie 2013 roku, jeszcze za księdza J. Pamiętam jeszcze, jak na moim poprzednim blogu wybuchła afera, bo jedna osoba stwierdziła, że skoro dyskoteka nazywa się "andrzejkowa" to na pewno będą wróżby. A skoro będą wróżby, to na pewno pójdziemy za nie do piekła bo w Piśmie Świętym(tutaj padła nawet księga, werset i rozdział) jest tak i tak napisane. Jednak po przedstawieniu naszej animatorskiej wizji tego wszystkiego księdzu proboszczowi uzyskaliśmy jego pełne poparcie. Wróżby też były, a raczej jedna - Bóg kocha każdego z nas(myślicie, że na pewno pójdę za nią do piekła?). A potem jakoś to ucichło. I kłótnie na blogu(cięta riposta sprawiła, że osoba ta już się nie wypowiadała), i wszelkie imprezy, nie licząc Światowych Dni Młodzieży.

Dlatego byłam szczerze zaskoczona pomysłem naszego nowego proboszcza, aby zorganizować dla dzieci zabawę z okazji sylwestra. Najpierw miała być ona na andrzejki, ale coś nie pykło. I została przesunięta na wczoraj, czyli 30 grudnia. Najlepsze w tym wszystkim jest to, że nikt nam właściwie nie powiedział, co my mamy na niej robić. Jeszcze w piątek, kiedy o 18:00 rozdzielaliśmy kadzidło i kredę do woreczków na 6 stycznia, zeszedł do nas ksiądz Oskar i słabiutkim głosem oznajmił nam, że ksiądz probi jeszcze mu nie powiedział, co mamy robić. W tej niewiedzy trwaliśmy do 15 następnego dnia. A nawet dłużej. Poszliśmy więc na spontan i po entej sprzeczce z proboszczem w końcu doszliśmy do kompromisu. Chociaż po 24 godzinach dalej nie wiem, dlaczego nie mogliśmy napompować balonów przed imprezą, a potem chłopcy na szybko musieli je pompować, bo nagle były potrzebne do zabawy. Dla mnie to trochę bez sensu, bo na jedno wyszło, ale dobra. Tak samo mam pewne zastrzeżenia co do listy przebojów, którą nam ksiądz proboszcz podrzucił. Wydaje mi się, że nawet ich nie przejrzał i tylko ściągnął jakieś playlisty, bo większość tytułów brzmiała nieco dwuznacznie. Dzieciaków przyszło z 30 sztuk, czyli o 100% więcej, niż wróżył w piątek ksiądz Oski. Niestety, nie dane mu było tego zobaczyć na żywo, bo walczył w swoim pokoju z przeziębieniem. Ale przynajmniej dzisiaj na Mszy był trochę bardziej do życia, niż przez ostatni tydzień. No i dzieciaki jako tako się bawiły, a to jest chyba w tym wszystkim najważniejsze. Zresztą sami zobaczcie:

Po tych 2,5 godzinie zabawy padłam ze zmęczenia, a tutaj jeszcze trzeba było ogarnąć dół Domu Młodzieżowego, gdzie była zabawa. Na szczęście proboszcz poszedł już do kościoła na Mszę wieczorną, bo podejrzewam, że znowu było by ale, zaś jedyne co dobiegało do naszych uszu, to kaszel Boskiego Oskiego(w sumie dobry jest - mieszka tak jakby na 2 piętrze, licząc że jadalnia to parter, a słychać go trzy poziomy niżej). W godzinę uwinęliśmy się ze wszystkim i na koniec poszliśmy do pizzerii w ramach wspólnotowej wieczerzy wigilijnej. Nie pytajcie dlaczego w pizzerii na pizzy, a nie tradycyjnie przy stole wigilijnym, bo to dłuższa historia. Trochę nam żal było, że nasz opiekun leżał w łóżku(przynajmniej w teorii, bo praktyka mogła być różna), ale chyba lepiej, żeby chociaż przez tych kilka dni się podkurował, niż ciągać go w zimie przez pół miasta. Bo trzeba powiedzieć, że sypnęło nam wczoraj śniegiem, a i mróz się pojawił. Tym bardziej, że znając Boskiego to pewnie znowu założyłby polarek... Można i tak.
W pizzerii nie siedzieliśmy długo, akurat tyle, aby można było zjeść po dwa kawałki pizzy i pograć w zwędzony księdzu "Monopoly" w wersji karcianej. W sumie już o 21:30 byłam w domu. Nie miałam już siły włączać komputera, a i przy czytaniu książki(akurat kończę czytać książkę o księżnej Dianie "Diana. Nie spełnione sny") oczy same mi się zamykały, więc po prostu poszłam spać.
A dzisiaj, dziś już ostatni dzień roku 2017. A za razem święto Bożej Rodziny. I tutaj pojawia się zasadnicze pytanie - jakie są te nasze rodziny. Każdy z nas chce, aby nasza rodzina była święta. Ale co to tak naprawdę oznacza? Czy święta rodzina musi być beztroska, bezkonfliktowa, taka, w której dzieci nie sprawiają żadnych problemów rodzicom? Niekoniecznie. Dla mnie święta rodzina to taka, jak ta z wiersza, którego słowa jakoś tak same przyszły mi do głowy:

"Święta Rodzina z ptaszkiem" Bartolomé Esteban Murillo
źródło: https://pl.wikipedia.org/wiki/%C5%9Awi%C4%99ta_Rodzina_z_ptaszkiem

Bogata jest moja rodzina,
nie materialnie, lecz duchowo.
Każdy szacunek sobie okazuje,
rodzic, dziecko z uwagą wysłuchuje.
A kiedy wrócimy z zajęć swych do domu,
przy stole w jadalni wspólnie rozmawiamy.
Nasze tematy dotyczą wszystkiego,
swoje problemy i radości znamy.
W naszej rodzinie przodują radości,
choć uczucie smutku jest nam dobrze znane.
Starsi wybaczają wszelkie niejasności,
i każde dziecko jest bardzo kochane.



I właśnie takiej atmosfery rodzinnej życzę każdemu z Was w tym nadchodzącym, 2018 roku. A teraz świętujcie tą ostatnią noc w tym roku, czy to na zabawie, czy to w domowym zaciszu. Do siego roku!

648. Ci dobrzy i ci podejrzani blogerzy

Zastanawiam się, skąd Basia P. zdobyła mój adres domowy. Bo jakoś musiała to zrobić, skoro zupełnie niespodziewanie wyjęłam dzisiaj z skrzynki pocztowej kopertę. Ponieważ nie spodziewałam się już od nikogo kartki Bożonarodzeniowej, zaś miasto "Olsztyn" nic mi na pierwszy rzut oka nie mówiło. Drżącymi rękami otwarłam kopertę, w której zamieszczona była prześliczna, własnoręcznie zrobiona karteczka. Kiedy zobaczyłam od kogo do mnie dotarła, aż serce szybciej we mnie zabiło. Bo to już czwarta kartka. która doszła do mnie z blogowego świata. I tylko jedno jedyne pytanie - czym taka szara osóbka jak ja zasłużyła sobie na tak sympatyczne gesty? Tym bardziej, że sama dosłownie nie zdążyłam wysłać swoich, za co cholernie mi wstyd. A tutaj zupełnie obce osoby sprawiają, że banan nie schodzi z moich ust. Basiu, Basiu, Basiu(tak, tak, tak, dobrze czytacie, chyba mam jakieś szczęście do tego imienia, w końcu nawet św. Barbara jest moją patronką od bierzmowania), Gosiu - dziękuję Wam za okazane dobro. 

W sieci oprócz życzliwych osób, są też osoby, które wzbudzają podejrzenie co do swoich zamiarów. Bo o ile kartki od moich blogowych znajomych są dosyć miłym wyrazem sympatii, o tyle np. kwiaty wysłane do mojego potencjalnego miejsca pracy przez nieznajomego były by dla mnie już dosyć dziwnym wyrazem sympatii. Dlatego co do niektórych mam ograniczone zaufanie i po prostu nie odpowiadam na ich komentarze. I to nie dlatego, że ten czy tamten coś mi źli o tym kimś napisał. Ale nawet komentowanie z kilku różnych nicków już jest podejrzane. Zresztą po przeczytaniu kilku komentarzy tej osoby na innym blogu nabrałam dla tego typu osób rezerwy. Bo jaką mam pewność, że nie zobaczę ich jutro przed moimi drzwiami? A do podlinkowanych osób akurat mam pełne ku temu zaufanie.

647. Najprostsze rozwiązania są zawsze najlepsze i kolejna prośba o pomoc

Lubię odwiedzać zaprzyjaźnione blogi i sprawdzać, co u Was słychać. Lista przeczytanych w całości sukcesywnie się powiększa, ale do listy blogów przybywają też nowe. Przy okazji witam na moim blogu nowe osoby - mam nadzieję, że Wam się u mnie spodoba i zostaniecie na dłużej. W miarę możliwości staram się Was też komentować, o ile mam coś w miarę sensownego go powiedzenia. I właśnie w tym ostatnim ostatnio miałam mały kłopot. Od jakiegoś miesiąca nie mogłam skomentować bloga naszej Jadzi. Jedyne rozsądne wytłumaczenie jakie mi przyszło do głowy, to takie, że Jadzia po prostu wyłączyła możliwość komentowania na swoim blogu. Trochę mi się przykro zrobiło, z drugiej jednak strony cieszyłam się, że mogę ją chociażby poczytywać. Jednak kiedy zauważyłam brak możliwości komentowania u Marzenki, Olgi oraz Basi, wydało mi się to co najmniej podejrzane. Wiedziałam jednocześnie, że te trzy osoby używają u siebie funkcji komentowania w DISQUS i to z nim łączyłam tą niedogodność. Sprawdziłam, jak to jest w innych przeglądarkach internetowych(na co dzień używam Internet Chrome). W Internet Explorer komentowanie tych trzech blogów działało bez zarzutów. Kombinowałam, kombinowałam i w końcu postanowiłam po prostu odinstalować Chrome i zainstalować ją na nowo. Po zainstalowaniu przeglądarki ponownie weszłam na wspomniane blogi i funkcja komentowania działa. Ciągle nie mogę się przyzwyczaić, że najprostsze rozwiązania są zazwyczaj najlepsze.

Wiele razy prosiłam Was o pomoc dla kilku osób. Nie inaczej będzie i tym razem. Być może ktoś z Was znał Szminkę w kurniku, która kiedyś prowadziła bloga. Ja co prawda jej nie znałam, nie oznacza to jednak, że nie wstrząsnęło mną to, co przydarzyło się jej w ostatnim czasie. Kochani, dwa dni przed Wigilią straciła cały swój dobytek w pożarze domu. Co prawda ani Magdzie, ani jej mężowi, ani dwójce ich dzieci nic się nie stało, jednak nie mają zupełnie nic. To takie niesprawiedliwe w obliczu tego, że Magda niejednokrotnie pomaga chorym dzieciom. Nawet tuż przed tragedią organizowała ze znajomymi kiermasz, z którego dochód został przekazany do szkoły. Dlatego takim osobom jak ona warto pomagać! Nasza inna blogowa koleżanka, Agnieszka, posiada dane potrzebne do przelewu pieniędzy na konto pogorzelców. Jeżeli ktoś jest chętny do pomocy podaję adres meilowy do Agnieszki: agaaaa1981@interia.pl. Pamiętajcie, dobro powraca!

I jeszcze raz przypominam o zbiórce dla Dominika.

646. Święta, święta i po świętach

Tym optymistycznym kawałkiem wyemitowanym przed laty w "Kolędowaniu z Polsatem" witam Was w drugi dzień świąt. Co ciekawe, jednym z śpiewających wtedy kleryków był Boski Oski. Cóż, nie każdy z nas ma możliwość swoich 5 minut w telewizji, i to ogólnodostępnej. Tak, było się pięknym i młodym... Dzisiaj zrobiło mi się go jednak szkoda, kiedy zobaczyłam go skulonego jak kura na grzędzie na zakrystii. Oczywiście dalej jest chory, bo nie ma kiedy wyzdrowieć. Żeby tylko czego gorszego nie narobił, zwłaszcza że coroczna wizyta duszpasterska tuż, tuż.

Wigilię tradycyjnie spędziłam w rodzinnym domu. Było łamanie się opłatkiem, kilka tradycyjnych potraw, kolędy. Może wystrój mieszkania nie był tak piękny jak u niektórych z Was, a i prezentów na próżno było szukać pod skromnie ubraną choinką, ale nie zabrakło miłości i zrozumienia. Prawie do północy graliśmy w gry planszowe. Trudno mi jednak było w tej rodzinnej atmosferze nie myśleć o rodzinie tragicznie zmarłej Ani. 

Zgodnie ze słowami powyższej pastorałki: "Gdy ptactwo Boga uczciło/co żywo się rozproszyło/ludziom dobry przykład dali/ażeby Go uwielbiali" o północy udałam się do parafialnego kościoła, aby uczestniczyć w dorocznej pasterce. Podziwiałam stojące w mroku choinki oraz skromną szopkę(aż żałuję, że w czwartek jej nie sfotografowałam). Dopiero teraz był naprawdę widoczny efekt naszej czwartkowej pracy. I satysfakcja, że brało się udział w tym przedsięwzięciu. Po pasterce jeszcze szybkie życzenia(mina księdza Oskara na mój widok w zakrystii bezcenna - chyba myślał, że przyjdę tak jak większość scholi na 22:00), i można było wracać do domu.

Wczoraj i dzisiaj to już odwiedziny u bliższej bądź dalszej rodziny. W ciągu roku nie ma za bardzo na to czasu, ale od czego są święta? A jak do kogoś nie jesteśmy w stanie dojechać, to dzwonimy. Wcześniej jednak, o godzinie 11:00 wraz ze scholą śpiewaliśmy kolędy podczas Mszy świętej. Na taką chwilę czekamy cały rok. Ale opłaca się, bo repertuar mamy naprawdę niezły. 

A jutro powrót do codzienności. W czwartek albo w piątek mamy rozdzielać kredę i kadzidło do woreczków, aby potem sprzedawać je na 6 stycznia. I jeszcze musimy zrobić spotkanie w sprawie sobotniej zabawy karnawałowej dla dzieci. Trochę wkurza mnie to, że schola chciała zmienić termin, na szczęście ksiądz się nie zgodzi. I bardzo dobrze, bo nauczyli się uzależniać terminy tego czy tamtego od jednej rodziny... Pochwalę się Wam jeszcze filmikiem z życzeniami, który nakręciliśmy wspólnymi siłami z księdzem(który jeszcze był do życia) oraz animatorami. Może Wam się spodoba...

I tak zupełnie na koniec przypominam o Dominiku, który czeka na naszą pomoc. Niepozorny SMS też ma wielką moc!

645. Zanim zabłyśnie pierwsza gwiazdka i przemiła przesyłka

Kochani,

już wieczorem zasiądziemy do wigilijnego stołu, bez względu na to, czy jesteśmy osobami wierzącymi, czy też ateistami. Wigilijna wieczerza jednoczy bowiem wszystkich. Kiedy na niebie pojawi się pierwsza gwiazdka, weźmiemy w swoje ręce biały chleb, aby życzyć naszym najbliższym wszystkiego co najlepsze, jak także przepraszając za wyrządzone w minionym roku krzywdy. W najbliższym czasie również i ja skrobnę na Waszych blogach również coś skrobnę od siebie(wszak do północy i tradycyjnej pasterki po wigilii będzie jeszcze trochę czasu, a i w najbliższych dniach też będzie ku temu okazja, więc spokojnie, bo mam do obskoczenia ponad 80 blogów) choć dużo bardziej wolałabym się z Wami przełamać tym białym symbolem jedności i pokoju. Jednak już tu i teraz, głównie dla tych, którzy są anonimowymi, ukrytymi czytaczami, życzę aby świąteczna atmosfera trwała w Was jak najdłużej i niezanikła wraz z odejściem od wigilijnego stołu, żeby Wasze serca otworzyły się na inne osoby, zaś światło gwiazdy betlejemskiej wskazywało Wam drogi codziennych wyborów.

A o tym, że nawet ateiści mogą obchodzić święta po chrześcijańsku można przeczytać chociażby w poniższym tekście, który kiedyś ukazał się na onecie i który postanowiłam tutaj przytoczyć. To jeszcze jeden dowód na to, że ludzi nie należy oceniać po pozorach i stereotypach.

Chrześcijaństwo niewierzących

Autor: Magdalena Środa

Ateistyczna wigilia? Jest choinka, śledź w śmietanie, kartofle, karp, bigos, pierogi, barszcz (uwielbiam gotować!) i opłatek, którym dzielę się z rodziną, przyjaciółmi i ludźmi samotnymi. Obok kolęd będziemy w tym roku śpiewać „Odę do radości” Beethovena, a na choince zawisną gwiazdy na niebieskim tle – symbol Zjednoczonej Unii. Bo to również chrześcijańskie wartości.

Niektórym się wydaje, że jak ktoś jest ateistą, to Boże Narodzenie spędza w kinie, w klubie lub przed telewizorem. W przeciwieństwie do katolików, którzy wszystko robią „po bożemu”, przeżywając nadchodzące narodziny Jezusa. Nic bardziej mylnego. Sądzę, że wielu ateistów głębiej przeżywa tradycję Bożego Narodzenia niż wielu praktykujących katolików. Polski katolicyzm jest niesłychanie zrutynizowany i powierzchowny. Mało kto czyta tego dnia Biblię, by dowiedzieć się co rzeczywiście stało się w kulturze ponad dwa tysiące lat temu i co znaczy „dobra nowina”, którą przyniósł Jezus.  I zapewne wielu byłoby zaskoczonych, że „dobra nowina” przynosi pokój, miłość bliźniego, życzliwość i tolerancję a nie nacjonalizm, nienawiść i ideologię.  A na szacunek zasługują nie tylko „swoi” lub „dzieci poczęte” – jak dyktuje Kościół w Polsce, ale wszyscy: również geje, lesbijki, uchodźcy, Romowie, Żydzi, ateiści i feministki. Bo nie masz „Żyda ani Greka, nie ma niewolnika ani wolnego, wszyscy są jednym…”. (Dowodem na to, że mam rację będą hejty pod tym tekstem, rodem z okresu pogaństwa i barbarzyństwa poprzedzającego erę Chrystusa).

Trudno aspirować do chrystusowej miłości bliźniego, ale trzeba się starać. W naszym kraju marnie to wychodzi. Na dzień dzisiejszy katolicka większość, katolickie pisma i autorytety nienawidzą wszelkich „obcych”, a nawet „swoich”, którzy nie należą do określonego plemienia. Nasza katolicka większość była przeciwko uchwaleniu konwencji o przeciwdziałaniu przemocy, co znaczy, że katolicy uważają, że przemoc domowa jest czymś naturalnym. To wbrew Jezusowi. Głowę też daję, że większość katolików uważa za normalne świąteczne torturowanie karpi, jak i innych zwierząt (np. psów trzymanych na łańcuchu) ponieważ w naszej wersji katolicyzmu człowiek nad zwierzyną panuje i może z nią robić co chce. Żaden z naszych głośno-krzycących-katolików  nie otworzy domu dla uchodźcy, nie zaprosi samotnego człowieka, bo „mój dom to moja twierdza” i wara od niej ludziom „gorszego sortu”.

Nie chcę zachwalać ateistów, ale uważam, że ludzie, którzy są wolni od ideologii i autorytarnych instytucji (a taką niewątpliwie jest Kościół katolicki w Polsce) są bardziej tolerancyjni, otwarci, refleksyjni. Rzadziej się rozwodzą, rzadziej nienawidzą, troszczą się o „obcych” i zwierzęta. Uważam więc, że to ateizm stanowi w większym stopniu kontynuację jezusowego przesłania „miłości bliźniego”, tolerancji i otwartości niż ortodoksyjny katolicyzm, który idzie w parze z nacjonalizmem, zamknięciem i nietolerancją – co widać w różnych badaniach. To w końcu laicka Europa jest znacznie bardziej otwarta i przyjazna dla imigrantów (również polskich) niż katolicka Polska, która właśnie organizuje marsze nienawiści przeciw uchodźcom i przeciw demokracji.

Przesłanie Jezusa jest uniwersalne, jego narodziny znaczą w kulturze proces otwarcia, zacierania granic, uniwersalizmu, kosmopolityzmu, miłości. I kultura na to wyzwanie reaguje. Walczymy z przemocą, piętnujemy nietolerancję, nawołujemy do miłości bliźniego czasem wbrew hierarchom. Ale „dobra nowina”, którą przynosi Jezus (nawet jeśli nie istniał jako osoba, a jedynie jako artefakt kulturowy) nie zawsze znajduje oddźwięk w Kościele, coraz częściej poza nim.

A jeśli chodzi o ateistyczną wigilię. To jest choinka, śledź w śmietanie, kartofle, karp, bigos, pierogi, barszcz i opłatek, którym dzielę się z rodziną, przyjaciółmi i ludźmi samotnymi. Obok kolęd będziemy w tym roku śpiewać „Odę do radości” Beethovena, a na choince zawisną gwiazdy na niebieskim tle – symbol Zjednoczonej Unii. Idę też na pasterkę, by posłuchać jaki horror z jezusowego przesłania pokoju i miłości czynią niektórzy księża. Kogo będą potępiali w noc wigilijną, nim zaproszą wiernych do przekazania sobie znaku pokoju?

I tak zupełnie na koniec pochwalę się, co dostałam od Basi w ramach zabawy Podaj dalej. Kurier przyniósł paczkę kilka dni temu, a że mnie nie było, zostawił u sąsiadki. A że potem nie mogłyśmy się zgrać, to już swoją drogą. W każdym razie paczkę odebrałam - okazała się super prezentem na gwiazdkę. Zresztą sami zobaczcie:

Cieplutka czapka i komin z wełny - własnoręcznie robione

I trochę "przydasiów", kartka świąteczna z życzeniami, coś słodkiego

Basieńko, jeżeli mnie czytasz to jeszcze raz dziękuję za tak wspaniałą paczkę. Z kontynuacją podaj dalej poczekam, aż wyślę Wam zaległe coś za zabawę ze świętymi. Myślałam, że zdążę przed świętami, a tu klops. Ale po świętach myślę, że mi się to uda...