645. Zanim zabłyśnie pierwsza gwiazdka i przemiła przesyłka

Kochani,

już wieczorem zasiądziemy do wigilijnego stołu, bez względu na to, czy jesteśmy osobami wierzącymi, czy też ateistami. Wigilijna wieczerza jednoczy bowiem wszystkich. Kiedy na niebie pojawi się pierwsza gwiazdka, weźmiemy w swoje ręce biały chleb, aby życzyć naszym najbliższym wszystkiego co najlepsze, jak także przepraszając za wyrządzone w minionym roku krzywdy. W najbliższym czasie również i ja skrobnę na Waszych blogach również coś skrobnę od siebie(wszak do północy i tradycyjnej pasterki po wigilii będzie jeszcze trochę czasu, a i w najbliższych dniach też będzie ku temu okazja, więc spokojnie, bo mam do obskoczenia ponad 80 blogów) choć dużo bardziej wolałabym się z Wami przełamać tym białym symbolem jedności i pokoju. Jednak już tu i teraz, głównie dla tych, którzy są anonimowymi, ukrytymi czytaczami, życzę aby świąteczna atmosfera trwała w Was jak najdłużej i niezanikła wraz z odejściem od wigilijnego stołu, żeby Wasze serca otworzyły się na inne osoby, zaś światło gwiazdy betlejemskiej wskazywało Wam drogi codziennych wyborów.

A o tym, że nawet ateiści mogą obchodzić święta po chrześcijańsku można przeczytać chociażby w poniższym tekście, który kiedyś ukazał się na onecie i który postanowiłam tutaj przytoczyć. To jeszcze jeden dowód na to, że ludzi nie należy oceniać po pozorach i stereotypach.

Chrześcijaństwo niewierzących

Autor: Magdalena Środa

Ateistyczna wigilia? Jest choinka, śledź w śmietanie, kartofle, karp, bigos, pierogi, barszcz (uwielbiam gotować!) i opłatek, którym dzielę się z rodziną, przyjaciółmi i ludźmi samotnymi. Obok kolęd będziemy w tym roku śpiewać „Odę do radości” Beethovena, a na choince zawisną gwiazdy na niebieskim tle – symbol Zjednoczonej Unii. Bo to również chrześcijańskie wartości.

Niektórym się wydaje, że jak ktoś jest ateistą, to Boże Narodzenie spędza w kinie, w klubie lub przed telewizorem. W przeciwieństwie do katolików, którzy wszystko robią „po bożemu”, przeżywając nadchodzące narodziny Jezusa. Nic bardziej mylnego. Sądzę, że wielu ateistów głębiej przeżywa tradycję Bożego Narodzenia niż wielu praktykujących katolików. Polski katolicyzm jest niesłychanie zrutynizowany i powierzchowny. Mało kto czyta tego dnia Biblię, by dowiedzieć się co rzeczywiście stało się w kulturze ponad dwa tysiące lat temu i co znaczy „dobra nowina”, którą przyniósł Jezus.  I zapewne wielu byłoby zaskoczonych, że „dobra nowina” przynosi pokój, miłość bliźniego, życzliwość i tolerancję a nie nacjonalizm, nienawiść i ideologię.  A na szacunek zasługują nie tylko „swoi” lub „dzieci poczęte” – jak dyktuje Kościół w Polsce, ale wszyscy: również geje, lesbijki, uchodźcy, Romowie, Żydzi, ateiści i feministki. Bo nie masz „Żyda ani Greka, nie ma niewolnika ani wolnego, wszyscy są jednym…”. (Dowodem na to, że mam rację będą hejty pod tym tekstem, rodem z okresu pogaństwa i barbarzyństwa poprzedzającego erę Chrystusa).

Trudno aspirować do chrystusowej miłości bliźniego, ale trzeba się starać. W naszym kraju marnie to wychodzi. Na dzień dzisiejszy katolicka większość, katolickie pisma i autorytety nienawidzą wszelkich „obcych”, a nawet „swoich”, którzy nie należą do określonego plemienia. Nasza katolicka większość była przeciwko uchwaleniu konwencji o przeciwdziałaniu przemocy, co znaczy, że katolicy uważają, że przemoc domowa jest czymś naturalnym. To wbrew Jezusowi. Głowę też daję, że większość katolików uważa za normalne świąteczne torturowanie karpi, jak i innych zwierząt (np. psów trzymanych na łańcuchu) ponieważ w naszej wersji katolicyzmu człowiek nad zwierzyną panuje i może z nią robić co chce. Żaden z naszych głośno-krzycących-katolików  nie otworzy domu dla uchodźcy, nie zaprosi samotnego człowieka, bo „mój dom to moja twierdza” i wara od niej ludziom „gorszego sortu”.

Nie chcę zachwalać ateistów, ale uważam, że ludzie, którzy są wolni od ideologii i autorytarnych instytucji (a taką niewątpliwie jest Kościół katolicki w Polsce) są bardziej tolerancyjni, otwarci, refleksyjni. Rzadziej się rozwodzą, rzadziej nienawidzą, troszczą się o „obcych” i zwierzęta. Uważam więc, że to ateizm stanowi w większym stopniu kontynuację jezusowego przesłania „miłości bliźniego”, tolerancji i otwartości niż ortodoksyjny katolicyzm, który idzie w parze z nacjonalizmem, zamknięciem i nietolerancją – co widać w różnych badaniach. To w końcu laicka Europa jest znacznie bardziej otwarta i przyjazna dla imigrantów (również polskich) niż katolicka Polska, która właśnie organizuje marsze nienawiści przeciw uchodźcom i przeciw demokracji.

Przesłanie Jezusa jest uniwersalne, jego narodziny znaczą w kulturze proces otwarcia, zacierania granic, uniwersalizmu, kosmopolityzmu, miłości. I kultura na to wyzwanie reaguje. Walczymy z przemocą, piętnujemy nietolerancję, nawołujemy do miłości bliźniego czasem wbrew hierarchom. Ale „dobra nowina”, którą przynosi Jezus (nawet jeśli nie istniał jako osoba, a jedynie jako artefakt kulturowy) nie zawsze znajduje oddźwięk w Kościele, coraz częściej poza nim.

A jeśli chodzi o ateistyczną wigilię. To jest choinka, śledź w śmietanie, kartofle, karp, bigos, pierogi, barszcz i opłatek, którym dzielę się z rodziną, przyjaciółmi i ludźmi samotnymi. Obok kolęd będziemy w tym roku śpiewać „Odę do radości” Beethovena, a na choince zawisną gwiazdy na niebieskim tle – symbol Zjednoczonej Unii. Idę też na pasterkę, by posłuchać jaki horror z jezusowego przesłania pokoju i miłości czynią niektórzy księża. Kogo będą potępiali w noc wigilijną, nim zaproszą wiernych do przekazania sobie znaku pokoju?

I tak zupełnie na koniec pochwalę się, co dostałam od Basi w ramach zabawy Podaj dalej. Kurier przyniósł paczkę kilka dni temu, a że mnie nie było, zostawił u sąsiadki. A że potem nie mogłyśmy się zgrać, to już swoją drogą. W każdym razie paczkę odebrałam - okazała się super prezentem na gwiazdkę. Zresztą sami zobaczcie:

Cieplutka czapka i komin z wełny - własnoręcznie robione

I trochę "przydasiów", kartka świąteczna z życzeniami, coś słodkiego

Basieńko, jeżeli mnie czytasz to jeszcze raz dziękuję za tak wspaniałą paczkę. Z kontynuacją podaj dalej poczekam, aż wyślę Wam zaległe coś za zabawę ze świętymi. Myślałam, że zdążę przed świętami, a tu klops. Ale po świętach myślę, że mi się to uda...